• 0
    5 Μαρτίου, 2014

    ΕιρΑθ 322/2014: Αντισυνταγματικότητα δικαστικού ενσήμου στις αναγνωριστικές αγωγές

    Αντισυνταγματικότητα δικαστικού ενσήμου στις αναγνωριστικές αγωγές (νομολογία) Ειρ Αθ 322/2014: “Σύμφωνα με το αρθρ. 2 του Ν. ΓΠΟΗ/1912, όπως ερμηνεύτηκε αυθεντικώς, με το αρθρ. 7 παρ.1 2 3 και 4 του Ν.Δ 1544/1942 και τροποποιήθηκε, με το ΝΔ 180/1961, αν ο ενάγων παραλείψει την προκαταβολή του οφειλόμενου τέλους δικαστικού ενσήμου, θεωρείται ότι δικάζεται ερήμην. Σύμφωνα με το αρθρ. 173 παρ.1, 175 και 272 παρ.1  ΚΠολΔ (που τέθηκε σε ισχύ στη θέση του καταργημένου αρθρ. 272 με το αρθρ. 30 του Ν. 3994/11), αν η συζήτηση γίνεται με επιμέλεια του ενάγοντα και  είτε εμφανιστεί αυτός και δεν λάβει μέρος κανονικά στη συζήτηση, είτε δεν εμφανιστεί, το δικαστήριο συζητεί την υπόθεση χωρίς αυτόν και απορρίπτει την αγωγή. Στην ουσία η απόρριψη επέρχεται λόγω της ερημοδικίας, που μπορεί να είναι και πλασματική και δεν τίθεται κανένα απαράδεκτο της αγωγής. Με το αρθρ. 70 του Ν. 3994/2011 αντικαταστάθηκε η παρ.3 του αρθρ. 7 του ΝΔ 1544/1942 ως εξής: «Στο τέλος, που επιβάλλεται κατά το αρθρ. 2 του ν. ΓΠΟΗ/1912, δεν υπόκεινται οι περί εξάλειψης υποθήκης και προσημείωσης, καθώς κι εκείνες, που αφορούν την ακύρωση πλειστηριασμού. Σύμφωνα με την διάταξη του αρθρ. 72 του παραπάνω νόμου, 3994/11, και την παρ.14 αυτού, η παρ.3 του αρθρ. 7 του Ν.Δ 1544/42, όπως είχε τροποποιηθεί,  εφαρμόζεται στις αγωγές, που ασκούνται μετά την έναρξη ισχύος του παραπάνω νόμου. Η έναρξη, δε, ισχύος αυτού είναι η 25/07/11 (ΦΕΚ Α 165). Στη συνέχεια εκδόθηκε και τέθηκε σε ισχύ, από τις 12/03/12, ο Ν. 4055/12 (ΦΕΚ Α 51), κατά τον οποίο, η διάταξη της παρ. 14 του αρθρ. 72, του Ν. 3994/11, δεν εφαρμόζεται στις αγωγές, που ασκήθηκαν ως καταψηφιστικές, πριν την έναρξη ισχύος του, εφόσον μετατραπούν σε αναγνωριστικές, μετά την έναρξη ισχύος αυτού (αρθρ. 21 παρ.2 Ν.4055/12). Παράλληλα, με το αρθρ. 21 παρ.1, του Ν. 4055/12, επήλθε και νεώτερη αλλαγή στο αρθρ. 3 του ΝΔ 1544/1942, από 02/04/12, με αποτέλεσμα η παρ.3 να διαμορφωθεί ως εξής: «Στο τέλος, που επιβάλλεται κατά το αρθρ. 2 του Ν. ΓΠΟΗ/1912, δεν υπόκεινται οι αναγνωριστικές, που αφορούν τις διαφορές των αρθρ. 663, 677, 681Α και 681Β (εννοείται του ΚΠολΔ), καθώς και οι αγωγές για την εξάλειψη υποθήκης και προσημείωσης και εκείνες που αφορούν την ακύρωση του πλειστηριασμού». Μετά τις παραπάνω αλλαγές, σε τέλος δικαστικού ενσήμου υπόκεινται πλέον και οι αναγνωριστικές αγωγές, που δεν εξαιρέθηκαν (όσες δεν αφορούν εργατικές διαφορές – από παροχή εργασίας – αυτ/κες – από διατροφή κι επιμέλεια τέκνων). Με ρητή διάταξη του νόμου, οι νέες διατάξεις δεν εφαρμόζονται σε όσες αγωγές ασκήθηκαν πριν τις 25/7/11, γιατί, στην πραγματικότητα, το αρθρ. 21 παρ.1 του Ν. 4055/12 δεν προσθέτει κάτι διαφορετικό. Ωστόσο, όπως σαφώς προκύπτει, από την διάταξη του αρθρ. 7 παρ.3 του ΝΔ 1544/1942, σε τέλος δικαστικού ενσήμου υπόκεινται αποκλειστικά και μόνο οι καταψηφιστικές αγωγές. Για τον απλό λόγο, ότι σε κάθε καταψηφιστική αγωγή εμπεριέχεται και αναγνωριστικό αίτημα. Οι αναγνωριστικές αγωγές τρέπονται, σύμφωνα με το νόμο, σε καταψηφιστικές, για να μπορεί ο ενάγων, να απαιτήσει την καταβολή της απαίτησης, που αναγνωρίστηκε. Διπλή καταβολή δικαστικού τέλους, για την ίδια διαφορά κι απαίτηση, που κατάγεται σε δίκη, ούτε προβλέπεται ούτε μπορεί να προβλεφτεί. Σύμφωνα με τα αρθρ. 294 και 295 παρ.1 ΚΠολΔ, προβλέπεται το δικαίωμα […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    5 Μαρτίου, 2014

    ΜΠρΑθ 555/2014: Διάθεση και πώληση απομιμητικών προϊόντων – Γυαλιά ηλίου – Διεθνές σήμα – Κοινοτικό σήμα – Αδικοπραξία – Ηθική βλάβη

    ΜΠρΑθ 555/2014   Διάθεση και πώληση απομιμητικών προϊόντων – Γυαλιά ηλίου – Διεθνές σήμα – Κοινοτικό σήμα – Αδικοπραξία – Ηθική βλάβη -.   Διάθεση και πώληση στην ελληνική αγορά απομιμητικών αντιγράφων των γνήσιων γυαλιών ηλίου της ενάγουσας με το κοινοτικό και ημεδαπό της σήμα παραποιημένο. Κατώτερη ποιότητα στην κατασκευή του σκελετού, των φακών, τη συσκευασία και την αισθητική καθώς και στις τεχνικές προδιαγραφές ασφαλείας. Θέση σε σοβαρό κίνδυνο της υγείας των καταναλωτών. Πρόκληση σύγχυσης στον μέσο καταναλωτή. Αδικοπραξία που πλήττει τη φήμη και την αξιοπιστία της ενάγουσας στην αγορά. Ηθική βλάβη. Εύλογη χρηματική ικανοποίηση της ενάγουσας. Άρση της προσβολής και παράλειψή της στο μέλλον. Απόσυρση από το εμπόριο των απομιμητικών προϊόντων που φέρουν το σήμα της ενάγουσας χωρίς την άδειά της. Καταστροφή των ως άνω προϊόντων με έξοδα των εναγομένων. Απειλή χρηματικής ποινής και προσωπικής κράτησης για κάθε παραβίαση των εν λόγω υποχρεώσεων των εναγομένων. Χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη της ενάγουσας. Δημοσίευση της απόφασης σε δύο ημερήσιες εφημερίδες.     ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΜΗΜΑ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ     ΑΠΟΦΑΣΗ 555/2014   ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ     ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τη Δικαστή Αντιγόνη Τζούμη, Πρωτοδίκη, που ορίστηκε από την Πρόεδρο του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Πρωτοδικείου Αθηνών, και από τη Γραμματέα Σταυρούλα Λεβέντη.   ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριο του στις 30 Ιανουαρίου 2013, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:   ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ: Της Εταιρίας με την επωνυμία «adidas AG» (αντίντας Α.Γκε), που εδρεύει στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Adi-Dassler-Strasse (ʼντι-Ντάσσλερ-Στράσσε) 1-2-, 91074Herzogenaurach (Χερτσογκενάουραχ) και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε η πληρεξούσια της δικηγόρος, Αφροδίτη Γουγά.   ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ: 1) Της Μονοπρόσωπης Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία «… ΕΜΠΟΡΙΑ ΕΙΔΩΝ ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΥ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» και το διακριτικό τίτλο «…. ΕΠΕ», που εδρεύει στο δήμο Αγίων Αναργύρων Αττικής (οδός …) και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) του …, κατοίκου Αθηνών (οδός …), διαχειριστή και νομίμου εκπροσώπου της ως άνω εταιρίας, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια τους δικηγόρο, Πολύτιμη Τσούγκα.   Η ενάγουσα ζητεί να γίνει δεκτή η από 6-7-2012 αγωγή της, με αριθμό κατάθεσης 121045/9383/2012, η οποία προσδιορίστηκε για να συζητηθεί’ κατά τη δικάσιμο της 10ης-10-2012 και κατόπιν αναβολής για την παραπάνω αναφερόμενη δικάσιμο.   Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης και κατά την εκφώνηση της από το οικείο πινάκιο, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά της συνεδρίασης του Δικαστηρίου και στις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσαν.     ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ     Στην προκείμενη περίπτωση, η ενάγουσα αλλοδαπή εταιρία, που εδρεύει στη Γερμανία, εκθέτει με την υπό κρίση αγωγή της ότι είναι δικαιούχος των νομίμως καταχωρισμένων ημεδαπών και κοινοτικών σημάτων «adidas», που ειδικότερα αναφέρονται στην αγωγή και διακρίνουν, μεταξύ άλλων, είδη αθλητικής ένδυσης και υποδημάτων, καθώς και οπτικά είδη-γυαλιά. Ότι τα σήματα της χαίρουν φήμης στην διεθνή και ελληνική αγορά. Ότι τον μήνα Φεβρουάριο του έτους 2012 πληροφορήθηκε ότι η πρώτη εναγομένη, της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος είναι ο δεύτερος εναγόμενος, διαθέτει και πωλεί στην ελληνική αγορά, μεταξύ άλλων, γυαλιά ηλίου, κατ’ απομίμηση των δικών της αντίστοιχων προϊόντων και κάνοντας χρήση των κατοχυρωμένων σημάτων της, χωρίς την άδεια της. Ότι την 21-2-2012 η αστυνομία κατέσχεσε σε υποκατάστημα της 1ης εναγομένης 1.800 τεμάχια γυαλιών ηλίου που […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    4 Μαρτίου, 2014

    ΜΠρΧαλκ 712/2013 [Απόλυση για οικονομοτεχνικούς λόγους]

    Απόλυση για οικονομοτεχνικούς λόγους 25/02/2014 10:23 am ΜΠρΧαλκ 712/2013 [Απόλυση για οικονομοτεχνικούς λόγους] (σημ. Ι.-Χ. Αργυράκη) Διατάξεις: άρθρα 656 ΑΚ, 732Α ΚΠολΔ Στις απολύσεις που οφείλονται σε οικονομοτεχνικούς λόγους, όπως είναι και η αναδιοργάνωση της επιχείρησης και η μείωση του προσωπικού που γίνονται για να αντεπεξέλθει η επιχείρηση στη διαφαινόμενη οικονομική κρίση της, η σχετική απόφαση του εργοδότη δεν ελέγχεται από τα δικαστήρια. Ελέγχεται όμως ο αιτιώδης σύνδεσμος της επιλογής αυτής και της καταγγελίας συγκεκριμένου εργαζομένου, ως έσχατου μέσου αντιμετώπισης των προβλημάτων της επιχείρησης, καθώς και ο τρόπος επιλογής αυτού ως απολυτέου, που πρέπει να πραγματοποιείται με αντικειμενικά κριτήρια, ώστε να μην παραβιάζεται η ρήτρα του άρθρου 281 ΑΚ. Εργοδότης αρνούμενος να αποδεχθεί την προσηκόντως προσφερόμενη εργασία του εργαζόμενου, γίνεται υπερήμερος, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 656 ΑΚ. Επιπτώσεις από την τροποποίηση του άρθρου αυτού με το άρθρο 61 Ν 4139/2013 και την κατάργηση του άρθρου 732Α ΚΠολΔ. Από τις παρεμβάσεις αυτές συνάγεται ότι βούληση του νομοθέτη είναι να μην επιτρέψει με αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένης και της προσωρινής διαταγής, τη δυνατότητα δικαστικής υποχρέωσης του εργοδότη για πραγματική απασχόληση του εργαζομένου, θεωρώντας ότι τα μεγαλύτερα εχέγγυα για την αυθεντική διάγνωση του σχετικού δικαιώματος του εργαζομένου παρέχει μόνο η εκδίκαση της κύριας αγωγής και η έκδοση οριστικής απόφασης. Επί απολύσεων που οφείλονται σε οικονομοτεχνικούς λόγους, όπως, μεταξύ άλλων, είναι η αναδιοργάνωση των υπηρεσιών ή τμημάτων της επιχειρήσεως και η μείωση του προσωπικού για λόγους οικονομιών που επιβάλλονται από συγκεκριμένες συνθήκες τις οποίες αντιμετωπίζει η επιχείρηση, η απόφαση του εργοδότη να αντεπεξέλθει στη διαφαινόμενη οικονομική κρίση της επιχειρήσεως δεν ελέγχεται από τα δικαστήρια (ΑΠ 573/2007, ΑΠ 397/2004, ΑΠ 351/2004 ΕΕργΔ 2004,1476, ΕφΘεσ 186/2003 Αρμ 2003,816, ΕφΑθ 5913/2003 ΕλλΔνη 2006,860). Ελέγχεται όμως αφενός ο αιτιώδης σύνδεσμος της επιλογής αυτής και της καταγγελίας συγκεκριμένου εργαζομένου, ως εσχάτου μέσου αντιμετωπίσεως των προβλημάτων της επιχείρησης και αφετέρου ο τρόπος επιλογής του ενλόγω εργαζομένου ως απολυτέου, η οποία (επιλογή) πρέπει να πραγματοποιείται με αντικειμενικά κριτήρια, όπως δηλαδή επιβάλλουν η καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη (άρθρο 281 του ΑΚ, ΑΠ 573/2007, ΑΠ 397/2004 και ΑΠ 351/2004). Ειδικότερα, στην πρώτη περίπτωση (των ηπιότερων μέσων) ελέγχεται από το δικαστήριο, αν το δικαίωμα της καταγγελίας ασκείται καταχρηστικά, δηλαδή αν η καταγγελία ήταν αναπόφευκτη ή θα ήταν δυνατή για τον εργοδότη η επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού της αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών της επιχειρήσεως με τη λήψη ηπιότερων μέσων, όπως απασχόληση του μισθωτού σε άλλη θέση ή μερική απασχόληση, ακόμη και με τη χρήση της λεγόμενης τροποποιητικής καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας (ΑΠ 397/2004 και ΑΠ 351/2004 ΕΕργΔ 2004,1279 και 1477, αντίστοιχα, ΑΠ 597/2002 ΕΕργΔ 2003,1499, ΑΠ 1364/1999 ΕΕργΔ 2000,919, ΕφΑθ 454/2003 ΕλλΔνη 2004,230, ΕφΘεσ 186/2003 Αρμ 2003,816). Στη δεύτερη περίπτωση (της επιλογής), ο εργοδότης οφείλει κατά την επιλογή του απολυτέου μεταξύ των εργαζομένων που ανήκουν στην ίδια κατηγορία και ειδικότητα και είναι του ίδιου επιπέδου από άποψη ικανότητας προσόντων και υπηρεσιακής αποδόσεως, να λάβει υπόψη του και να συνεκτιμήσει τα κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια της αρχαιότητας, την ηλικία, την οικογενειακή κατάσταση κάθε μισθωτού, την αποδοτικότητα και τη δυνατότητα εξεύρεσης απ’ αυτόν άλλης εργασίας (ΑΠ 573/2007 ό.π., ΑΠ 351/2004 ό.π., ΑΠ 279/1996 Αρμ 1996,1099, ΕφΘεσ 186/2003 ό.π., ΕφΘεσ 540/2008 Αρμ 2008,1865). Τα ανωτέρω πρέπει να ισχύσουν, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, και […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    1 Μαρτίου, 2014

    ΕιρΜεγαλοπόλεως 15/2014: Αναστέλλεται η εκτέλεση διαταγής πληρωμής λόγω άκυρης δανειακής σύμβασης

    ΕιρΜεγαλοπόλεως 15/2014: Αναστέλλεται η εκτέλεση διαταγής πληρωμής λόγω άκυρης δανειακής σύμβασης Περίληψη: Με την 15/2014 απόφασή του (ασφαλιστικά μέτρα) το Ειρηνοδικείο Μεγαλοπόλεως, έκρινε ότι επί φερόμενου ως επαγγελματικού δανείου (αλληλόχρεου λογαριασμού) τυγχάνουν εφαρμογής οι διατάξεις του Ν. 2251/1994 περί προστασίας των καταναλωτών και κατέληξε ότι θα πρέπει να ανασταλεί η εκτέλεση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής γιατί: α) Είναι παράνομος ο υπολογισμός των τόκων επί έτους 360 ημερών β) Είναι παράνομη η μετακύλιση της εισφοράς του Ν.128/1975 γ) Είναι παράνομη η τοκοφορία και ο ανατοκισμός της εισφοράς του Ν.128/1975 δ) Ως εκ των ανωτέρω πιθανολογείται ότι είναι άκυρη ολόκληρη η σύμβαση, διότι δεν θα είχε επιχειρηθεί από την τράπεζα, δίχως το άκυρο μέρος της. http://mariosmarinakos.blogspot.gr/2014/02/152014.html

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    28 Φεβρουαρίου, 2014

    Εφετείο Ιωάννινων 345/2013: Αντισυνταγματικότητα διατάξεων Ν.4092/2012 για επικουρικό κεφάλαιο

    Εφετείο Ιωάννινων 345/2013: Αντισυνταγματικότητα διατάξεων Ν.4092/2012 για επικουρικό κεφάλαιο Απόφ.Τριμ.Εφ.Ιωαν. 345/2013 Πρόεδρος : Οδυσσέας Ροντογιάννης Εισηγητής : Λάμπρος Καρέλος   Τέλος, οι διατάξεις του τετάρτου άρθρου εδάφ. γ΄  και στ΄ περ. 3 και 5 του ισχύοντος σήμερα νόμου 4092/2012, για τον περιορισμό της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου, οι οποίες καταλαμβάνουν την επίδικη έννομη σχέση, αφού το Δικαστήριο τούτο δικάζει την υπόθεση στην ουσία (άρθρα 533 παρ. 2, 535 παρ. 1 ΚΠολΔ, ΑΠ 74/02 ΕλΔικ 43 –771), δεν εφαρμόζονται, λόγω του ανισχύρου τους, καθόσον: α) εκείνες του εδ. γ΄, που ορίζουν, ότι «η αποζημίωση που καταβάλει το Επικουρικό Κεφάλαιο για χρηματικές ικανοποιήσεις λόγω ψυχικής οδύνης δεν μπορεί να υπερβεί το ποσό των 6.000 ευρώ για κάθε δικαιούχο…», είναι ανίσχυρες, κατ’ άρθρο 288 ΙΙΙ της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαικής Ένωσης, λόγω της ευθείας αντίθεσής τους προς το άρθρο 1 παρ. 4 της Δεύτερης Οδηγίας του Συμβουλίου της 30.12.1983 «για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων» (84/5/ΕΟΚ), που ορίζει, ότι «κάθε κράτος μέλος ιδρύει ή εγκρίνει οργανισμό, αποστολή του οποίου είναι να αποκαθιστά, τουλάχιστον εντός των ορίων της υποχρεωτικής ασφάλισης, τις υλικές ζημιές ή τις σωματικές βλάβες που προκαλούνται από όχημα αγνώστων στοιχείων ή για το οποίο δεν έχει εκπληρωθεί η υποχρέωση ασφάλισης της παρ. 1» και ο οποίος οργανισμός είχε ήδη προβλεφθεί στην εσωτερική νομοθεσία με τα άρθρα 16 επ. του νόμου 489/1976, με τα οποία ιδρύθηκε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία «Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης από Ατυχήματα Αυτοκινήτων». Είναι δε ευθέως αντίθετες οι ανωτέρω διατάξεις προς εκείνες της Οδηγίας που προαναφέρθηκε, αφού, περιορίζοντας στο ποσό των 6.000 ευρώ την αξίωση κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, μειώνουν στο ποσό αυτό τη μεγαλύτερη τούτου αξίωση αποζημίωσης για σωματικές βλάβες (στην οποία υπάγεται και η αξίωση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, ΟλΑΠ 9/93 ΝοΒ 42 – 375), ήτοι κάτω του ελαχίστου ορίου της οικείας ασφαλιστικής κάλυψης, ενώ, κατά την ανωτέρω Οδηγία, η οποία, λόγω του παραπάνω σαφούς περιεχομένου της, έχει άμεση εφαρμογή, η αξίωση αυτή κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου δεν μπορεί να είναι κατώτερη από τα ελάχιστα αυτά όρια της ασφαλιστικής κάλυψης. β) Εκείνες του εδ. στ΄ περ. 3, που ορίζουν, ότι «η ρύθμιση της παρούσας παραγράφου καταλαμβάνει και τις ήδη γεγεννημένες αξιώσεις κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου… », είναι ανεξαρτήτως των ανωτέρω, ανίσχυρες, επειδή καταργώντας, ενόψει του παραπάνω περιεχομένου τους, αναδρομικά και τις υφιστάμενες, δηλαδή κατά την έναρξη της ισχύος του νόμου 4092/2012, λόγω επισυμβάντος μέχρι τότε τροχαίου ατυχήματος, ενοχικές αξιώσεις όπως, σύμφωνα με όσα έχουν προεκτεθεί και οι ένδικες, έρχονται σε αντίθεση με τις διατάξεις των άρθρων 17 του Συντάγματος και 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαικής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο έχει κυρωθεί, μαζί με τη Σύμβαση, με το νδ 53/1974, με υπερνομοθετική, κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος ισχύ, καθόσον στην περιουσία που προστατεύεται από τα παραπάνω άρθρα περιλαμβάνονται, πλην άλλων και οι απλώς γεγεννημένες κατά το εθνικό δίκαιο περιουσιακού χαρακτήρα απαιτήσεις, εφόσον υπάρχει νόμιμη προσδοκία δικαστικής ικανοποίησής τους, βάσει του ισχύοντος πριν την προσφυγή στο δικαστήρια νομοθετικού καθεστώτος (ΟλΑΠ […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    28 Φεβρουαρίου, 2014

    ΑΠ 455/2013 : Στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου το αν μπορεί να θεωρηθεί ως «αγνώστου διαμονής» ο κατηγορούμενος που δεν γνωρίζει καθόλου για το σχηματισμό δικογραφίας σε βάρος του

    ΑΠ 455/2013   Παραπέμπεται στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου ως ζήτημα εξαιρετικού ενδιαφέροντος λόγω αντίθεσης της εθνικής νομολογίας προς εκείνη του ΕΔΔΑ αν μπορεί να θεωρηθεί ως «αγνώστου διαμονής» ο κατηγορούμενος που δεν γνωρίζει καθόλου για το σχηματισμό δικογραφίας σε βάρος του και η διεύθυνσή του προσδιορίζεται μόνο από την εναντίον του μήνυση/έγκληση καθώς επίσης αν το Δικαστήριο πρέπει να συνεκτιμά και άλλα έγγραφα αποδεικτικά της διεύθυνσής του, αν η διεύθυνσή του δεν είναι γνωστή στην Εισαγγελική Αρχή.   http://www.hcba.gr/component/content/article/49-latest-jurisprudence/173–4552013

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    23 Φεβρουαρίου, 2014

    ΑΠ 293/2014, ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε.)

    Αριθμός 293/2014 TO ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ TOY ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Δ’ Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του, στις 18 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ: Α. Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, και εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο πάρεδρο του ΝΣΚ Δημήτριο Φαρμάκη και τον Δικαστικό πληρεξούσιο Μιχαήλ Καρατσιώλη και δεν κατέθεσαν προτάσεις. Των αναιρεσιβλήτων: Α. 1. Του Δευτεροβάθμιος Καταναλωτικού Σωματίου με την επωνυμία «ΓΕΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΝΚΑ (ΓΟΚΕ)», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο παραστάθηκε μετά του νομίμου εκπροσώπου του Γεώργιο Λεχουρίδη, ο οποίος διόρισε δικηγόρο να τον εκπροσωπήσει τον παρόντα δικηγόρο Ιωάννη Μυταλούλη, ο οποίος παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις. 2. Του Πρωτοβάθμιου Σωματείου Ένωσης Καταναλωτών με την επωνυμία «ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣ (ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ)» που εδρεύει στα Χανιά και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο παραστάθηκε μετά του νομίμου εκπροσώπου του Ιωάννη Αννουσάκη, ο οποίος διόρισε δικηγόρο να τον εκπροσωπήσει τον παρόντα δικηγόρο Ιωάννη Μυταλούλη, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, 3. Του Πρωτοβάθμιου Σωματείου Ένωσης Καταναλωτών με την επωνυμία «ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ» που εδρεύει στο Αγρίνιο και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο παραστάθηκε μετά του νομίμου εκπροσώπου του Γεώργιο Λεχουρίδη, ο οποίος διόρισε δικηγόρο να τον εκπροσωπήσει τον παρόντα δικηγόρο Ιωάννη Μυταλούλη, ο οποίος παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις 4.Του Πρωτοβαθμίου Σωματείου Ένωσης Καταναλωτών με την επωνυμία «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ (ΔΙ.ΚΑ.Π.)» που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. 5. Του Πρωτοβαθμίου Σωματείου Ένωσης Καταναλωτών με την επωνυμία «ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ» που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Β. Της Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία «ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ Α.Ε.» (ΔΕΗ Α.Ε.) που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χάρη Συνοδινό, με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις. Γ. 1. Γεωργίου Κόκκα, δικηγόρου, κατοίκου Αθηνών, ο οποίος παραστάθηκε ατομικά και αυτοπροσώπως λόγω της ιδιότητος του ως δικηγόρος και κατέθεσε προτάσεις, 2. Της Ένωσης προσώπων με την επωνυμία «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας» που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία παρίσταται με τον νόμιμο εκπρόσωπο της Γιώργο Κόκκα αυτοπροσώπως, λόγω της ιδιότητος του ως δικηγόρος και μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του, Ιωάννη Φιλιώτη και κατέθεσαν προτάσεις. Β. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία «ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ Α.Ε.» (ΔΕΗ Α.Ε.) που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χάρη Συνοδινό, με δήλωση κατ’ ά παρ.2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις. Των αναιρεσιβλήτων: 1. Του Δευτεροβάθμιου Καταναλωτικού Σωματίου με την επωνυμία «ΓΕΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΝΚΑ (ΓΟΚΕ)», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο παραστάθηκε μετά του νομίμου εκπροσώπου του Γεώργιο Λεχουρίδη, ο οποίος διόρισε δικηγόρο να τον εκπροσωπήσει τον παρόντα δικηγόρο Ιωάννη Μυταλούλη, ο οποίος παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, 2. Του Πρωτοβάθμιου Σωματείου Ένωσης Καταναλωτών με την επωνυμία «ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣ (ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ)» […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    23 Φεβρουαρίου, 2014

    ΕιρΑθ 1488/2013, Δεκτή η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής από λογαριασμό τελών κινητής τηλεφωνίας.

    ΕιρΑθ 1488/2013 Δεκτή η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής από λογαριασμό τελών κινητής τηλεφωνίας. Δεκτή ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής από λογαριασμό τελών κινητής τηλεφωνίας με υπέρογκες χρεώσεις λόγω αυτόματης σύνδεσης του κινητού με το Internet παρότι η υπηρεσία ήταν απενεργοποιημένη. Υπέρογκες χρεώσεις σε λογαριασμό τελών κινητής τηλεφωνίας λόγω αυτόματης σύνδεσης του κινητού στο internet μέσω GPRS ακόμη και όταν η υπηρεσία ήταν απενεργοποιημένη από τον χρήστη. Μη ενημέρωση του καταναλωτή κατά την αγορά του κινητού για τη δυνατότητα αυτόματης σύνδεσης του κινητού με το internet. Μη αναφορά της εν λόγω δυνατότητας του κινητού ούτε στο εγχειρίδιο χρήσης. Ενδεικτικό της συχνότητας του φαινομένου των υπέρογκων χρεώσεων λόγω υπηρεσιών πρόσβασης στο διαδίκτυο είναι τα πρόστιμα εκατομμυρίων που επέβαλλε η Εθνική επιτροπή τηλεπικοινωνιών και ταχυδρομείων και στις τρεις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας εξ αυτού του λόγου το 2012. Πλέον λειτουργεί δωρεάν υπηρεσία ενημέρωσης φραγής GPRS, όταν ο συνδρομητής υπερβεί ένα προκαθορισμένο όριο τον μήνα σε κίνηση δεδομένων σε περιαγωγή, καθώς και προειδοποίηση με γραπτό μήνυμα, όταν η χρέωση φτάνει ένα ποσοστό του ορίου. Δεκτή η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, η οποία εκδόθηκε βάσει του ως άνω τιμολογίου τελών κινητής τηλεφωνίας με τις υπέρογκες χρεώσεις.

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    17 Φεβρουαρίου, 2014

    ΑΠ 988/2013: Ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο η ένορκη κατάθεση ως μάρτυρα νόμιμου εκπροσώπου ή μέλους διοικήσεως διάδικου νομικού προσώπου

    Ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο η ένορκη κατάθεση ως μάρτυρα νόμιμου εκπροσώπου ή μέλους διοικήσεως διάδικου νομικού προσώπου ΑΠ 988/2013: Ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο η ένορκη κατάθεση ως μάρτυρα νόμιμου εκπροσώπου ή μέλους διοικήσεως διάδικου νομικού προσώπου : “Από τις διατάξεις των άρθρων 62, 64 παρ. 2, 339, 409 παρ. 1 και 2, 410 παρ. 3 και 415 έως 420 του ΚΠολΔ και 61, 65, 67 και 70 του ΑΚ συνάγεται, ότι δεν μπορεί να είναι μάρτυρας, αφού δεν είναι τρίτος και δεν μπορεί γι’ αυτό να έχει (κατ’ αρχήν τουλάχιστον) την αντικειμενικότητα του τρίτου, ο διάδικος και, για τη ταυτότητα του λόγου, ο νόμιμος εκπρόσωπος διαδίκου νομικού προσώπου ή το μέλος της διοικήσεως αυτού. Τούτο συνάγεται ιδίως από το ως άνω άρθρο 415 του ΚΠολΔ, που προβλέπει ως αποδεικτικό μέσο την εξέταση των διαδίκων ή των νομίμων εκπροσώπων των διαδίκων νομικών προσώπων ή των μελών της διοικήσεώς τους. Η εξέταση, όμως, αυτή δεν αποτελεί μαρτυρία, αλλά ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, το οποίο επιτρέπεται όταν τα πραγματικά γεγονότα δεν αποδείχθηκαν καθόλου ή αποδείχθηκαν ατελώς από τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα. Υπό την αντίθετη εκδοχή, θα ήταν δυνατό να εξετάζεται το ίδιο πρόσωπο ως μάρτυρας και στη συνέχεια ως διάδικος ή ως εκπρόσωπος ή ως μέλος της διοικήσεως διαδίκου νομικού προσώπου – λύση προδήλως άτοπη (Ολ.ΑΠ 1328/1977). Συνεπώς, η ένορκη κατάθεση ως μάρτυρα του ίδιου του διαδίκου ή του νομίμου εκπροσώπου ή του μέλους της διοικήσεως διαδίκου νομικού προσώπου είναι ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 671 παρ. 1 εδ. α’ του ΚΠολΔ, το δικαστήριο, κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, λαμβάνει υπόψη και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου. Η απόκλιση, όμως, αυτή δεν παρέχει στο δικαστήριο την εξουσία να λαμβάνει υπόψη, κατά την ως άνω διαδικασία, και ανυπόστατα αποδεικτικά μέσα. Από τα ανωτέρω παρέπεται, ότι η λήψη υπόψη αυτών από το δικαστήριο θεμελιώνει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ. α’ του ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, ανεξάρτητα αν είχε προβληθεί ή όχι οποτεδήποτε προηγουμένως σχετική εναντίωση του αντιδίκου εκείνου που τα προσκομίζει, αφού πρόκειται περί ανυπόστατων αποδεικτικών μέσων (ΑΠ 882/2009‚ 1386/2006)”. (areiospagos.gr)

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    16 Φεβρουαρίου, 2014

    ΑΕΔ 1/2010, Χρέη προς το δημόσιο – Προσωπική κράτηση – Προστασία της αξίας του ανθρώπου – Αντισυνταγματικότητα ρύθμισης .

    ΑΕΔ 1/2010   ΠΕΡΙΛΗΨΗ   Χρέη προς το δημόσιο – Προσωπική κράτηση – Προστασία της αξίας του ανθρώπου – Αντισυνταγματικότητα ρύθμισης -.   Αίρεται η αμφισβήτηση που ανέκυψε από τις αποφάσεις 1/2009 του Αρείου Πάγου και 250 και 251/2008 του Συμβουλίου της Επικρατείας περί την ουσιαστική συνταγματικότητα των διατάξεων του άρθρου 1 και επόμενα του ν. 1867/1989, όπως τροποποιήθηκαν με τους ν. 2065/1992 και 2214/1994, που αφορούν στην προσωπική κράτηση για χρέη προς το Δημόσιο και γίνεται δεκτό ότι οι ανωτέρω διατάξεις αντίκεινται στο άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος (Ειδικότερη γνώμη – Αντίθετη μειοψηφία).   ΚΕΙΜΕΝΟ   Αριθμός 1/2010 Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (κατά το άρθρο 100 του Συντάγματος)   Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές, Γεώργιο Καλαμίδα, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, ως Πρόεδρο, Παναγιώτη Πικραμμένο, Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, Ιωάννη Καραβοκύρη, Αντιπρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, (κωλυομένου του Προέδρου και του αρχαιοτέρου του Αντιπροέδρου), Χρίστο Ράμμο, Γεώργιο Παπαγεωργίου, ΙωάννηΜαντζουράνη-Εισηγητή, Συμβούλους της Επικρατείας, Χρήστο Αλεξόπουλο, αναπληρωματικό μέλος, (ελλείποντος τακτικού), Βασίλειο Λυκούδη, αναπληρωματικό μέλος, (ελλείποντος τακτικού), Ανδρέα Τσόλια, Αρεοπαγίτες, Βασίλειο Γρατσία, Σύμβουλο της Επικρατείας, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτη, Νικόλαο Νίκα, Κωνσταντίνο Φινοκαλιώτη, Καθηγητές Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ως μέλη και τη Γραμματέα Μηλιά Αθανασοπούλου, Προϊσταμένη Διεύθυνσης της Γραμματείας του Αρείου Πάγου. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την 18η Νοεμβρίου 2009, για να δικάσει την παρακάτω υπόθεση μεταξύ των: ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τους: 1)Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών και 2) Προϊστάμενο της Β’ Δημόσιας Οικονομικής Υπηρεσίας Κέρκυρας, το οποίο παρέστη με την Στυλιανή Χαριτάκη, Νομικό Σύμβουλο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. ΚΑΘ’ ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ: …, κατοίκου Κέρκυρας ο οποίος δεν παρέστη. Η παραπάνω υπόθεση εισήχθη στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, ύστερα από την υπ’ αριθμ. 1/2009 παραπεμπτική απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (αριθμ. καταθέσεως 65/4-3-2009). Η εκδίκαση της υποθέσεως άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως του Εισηγητή, Ιωάννη Μαντζουράνη, Συμβούλου της Επικρατείας. Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε την Νομική Σύμβουλο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτος, η οποία ανέπτυξε και προφορικά τις προτάσεις της.   Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα Σκέφθηκε κατά νόμο.   1. Επειδή, με την 1/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου παραπέμφθηκε προς άρσιν στο Ανώτατο Ειδικό, κατά τα άρθρα 100 παρ. 1 περ. ε’ του Συντάγματος και 6 περ. ε’ και 48 παρ. 2 του Κώδικα Α.Ε.Δ. (ν. 345/1976, Α’ 141) η αμφισβήτηση που ανέκυψε ως προς την συνταγματικότητα των διατάξεων του ν. 1867/1989 που αφορούν στην προσωπική κράτηση για χρέη προς το Δημόσιο, λόγω αντίθεσης της ως άνω αποφάσεως της Ολομελείας του Αρείου Πάγου, με την οποία κρίθηκαν οι διατάξεις αυτές σύμφωνες προς το Σύνταγμα, προς τις 250 και 251/2008 αποφάσεις της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας, με τις οποίες οι ίδιες διατάξεις κρίθηκαν αντισυνταγματικές. 2. Επειδή, όπως προκύπτει από τα έγγραφα του φακέλου έχει τηρηθεί η νόμιμη προδικασία με τις δημοσιεύσεις και κοινοποιήσεις που προβλέπονται στα άρθρα 10 παρ. 2, 49 παρ. 2 και 50 παρ. 1 και 2 του Κώδικα Α.Ε.Δ. και, συνεπώς, η κρινόμενη υπόθεση παραδεκτώς εισάγεται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου. 3. Επειδή, ο Ν. 1867/1989 «προσωπική κράτηση κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του Κώδικος Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων και άλλες διατάξεις» (φ. 227), όπως ίσχυε κατά το κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, όριζε τα ακόλουθα: «Αρθρο 1. Η προσωπική κράτηση, ως αναγκαστικό μέτρο προς είσπραξη των δημόσιων εσόδων που αποφασίζεται με διοικητική πράξη, καταργείται. 2. Από την έναρξη […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    10 Φεβρουαρίου, 2014

    ΣτΕ 29/2014 Εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες, δεν αποτελεί προσαύξηση μισθού και δεν υποβάλλεται σε φόρο εισοδήματος, έστω και αν από την παροχή αυτή ωφελείται έμμεσα ο μισθωτός

    ΣτΕ 29/2014 Εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες. Κάθε παροχή που καταβάλλεται στο μισθωτό, με οποιαδήποτε ονομασία (επιχορήγηση, αποζημίωση, επίδομα κλπ.) που, κατά το νόμο ή από τη φύση της προορίζεται να καλύψει δαπάνες στις οποίες αυτός υποβάλλεται για την εκτέλεση της υπηρεσίας που του έχει ανατεθεί ή την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διεξαγωγή της δεν αποτελεί προσαύξηση μισθού και δεν υποβάλλεται σε φόρο εισοδήματος, έστω και αν από την παροχή αυτή ωφελείται έμμεσα ο μισθωτός Περίληψη Κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 78 του συντάγματος Συντάγματος και του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (ν.2238/1994), ως εισόδημα που υπόκειται σε φόρο θεωρείται το καθαρό εισόδημα  δηλαδή, αυτό που απομένει μετά την αφαίρεση από το ακαθάριστο εισόδημα των δαπανών  απόκτησής του, οι δε δαπάνες που μνημονεύονται στην παρ. 1 του άρθρου 78 του Συντάγματος  λαμβάνονται υπόψη, όσον αφορά τη φορολογία εισοδήματος, για τον προσδιορισμό του  φορολογητέου εισοδήματος ορισμένων κατηγοριών φορολογουμένων βάσει ενδείξεων (όπως είναι οι δαπάνες). Παρέπεται ότι, όταν πρόκειται για εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες, κάθε παροχή  που καταβάλλεται στο μισθωτό, με οποιαδήποτε ονομασία (επιχορήγηση, αποζημίωση, επίδομα κλπ.) που, κατά το νόμο ή από τη φύση της προορίζεται να καλύψει δαπάνες στις οποίες αυτός  υποβάλλεται για την εκτέλεση της υπηρεσίας που του έχει ανατεθεί ή την ταχύτερη και  αποτελεσματικότερη διεξαγωγή της δεν αποτελεί προσαύξηση μισθού και δεν υποβάλλεται σε φόρο  εισοδήματος, έστω και αν από την παροχή αυτή ωφελείται έμμεσα ο μισθωτός (Σ.τ.Ε. 3150/1999  επταμ., 1324/2012 επταμ., 2972/2011, 670/2012 επταμ. – πρβλ. ΣτΕ 3544/2008, ΣτΕ 1432/2003,  ΣτΕ 125/1995, ΣτΕ 746/1993, ΣτΕ 3396/1991, ΣτΕ 374/1983, ΣτΕ 4289/1980 Ολομ.). Εξάλλου, από 1.1.1997 με το  άρθρο 1 περ. 15 του ν. 2459/1997 «Κατάργηση φορολογικών απαλλαγών και άλλες διατάξεις» (Α  17) καταργήθηκε το δεύτερο εδάφιο της περίπτωσης α΄ της παραγράφου 4 του άρθρου 45 του ν. 2238/1994 που όριζε ότι «Προκειμένου για αποζημιώσεις υπαλλήλων του Δημοσίου, που  παρέχονται με διάταξη νόμου κατ’ αποκοπή για κάλυψη δαπανών ειδικής υπηρεσίας που τους έχει  ανατεθεί, εξαιρείται της φορολογίας ποσοστό πενήντα τοις εκατό (50%), εκτός εάν ο δικαιούχος  αποδεικνύει δαπάνες μεγαλύτερου ποσού με βάση στοιχεία του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων». Η  κατάργηση όμως της ανωτέρω διάταξης δεν συνεπάγεται από μόνη της τη φορολόγηση όλων  αδιακρίτως των παροχών που καταβάλλονται στους μισθωτούς, δηλαδή και εκείνων που κατά το  νόμο ή από τη φύση τους δεν αποτελούν εισόδημα κατά την έννοια του άρθρου 78 παρ. 1 του  Συντάγματος και του άρθρου 4 παρ. 1 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, αλλά δίνονται για να  καλύψουν δαπάνες για την εκτέλεση της υπηρεσίας που τους έχει ανατεθεί ή για την καλλίτερη  διεξαγωγή της. Τέλος, η απαρίθμηση των περιπτώσεων παροχών, που αναφέρονται στα εδάφια α΄-  ε΄ της παραγράφου 4 του άρθρου 45 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος και οι οποίες, κατά  ρητή διάταξη του νόμου, δεν θεωρούνται εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες και δεν υπόκεινται σε  φόρο, δεν είναι αποκλειστική, με την έννοια ότι η απαρίθμηση αυτή των μη θεωρουμένων ως  εισόδημα παροχών δεν αποκλείει το νομοθέτη να θεσπίσει με τυπικό νόμο και άλλες απαλλαγές από  το φόρο εισοδήματος από μισθωτές υπηρεσίες ούτε την κρίση της φορολογικής αρχής και των  διοικητικών δικαστηρίων ότι ορισμένη παροχή που καταβάλλεται στους μισθωτούς δεν αποτελεί  κατά το νόμο ή από τη φύση της προσαύξηση μισθού, δηλαδή φορολογητέο εισόδημα του  μισθωτού, αλλά καταβάλλεται για την εκτέλεση της υπηρεσίας ή […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    28 Ιανουαρίου, 2014

    Τριμ.Πλημ.Θεσ. 14813/2013: Αθώωση φορολογούμενου για μη καταβολή Φ.Π.Α. ελλείψει δόλου – Αντικειμενική αδυναμία καταβολής λόγω ανείσπρακτων τιμολογίων

    Τριμ.Πλημ.Θεσ. 14813/2013: “Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 18 παρ. 1 β’ του Ν. 2523/1997 «1. Όποιος, προκειμένου να αποφύγει την πληρωμή του φόρου προστιθέμενης αξίας, του φόρου κύκλου εργασιών και των παρακρατούμενων και επιρριπτόμενων φόρων, τελών ή εισφορών, δεν αποδίδει ή αποδίδει ανακριβώς ή συμψηφίζει αυτούς, καθώς και όποιος παραπλανά τη φορολογική αρχή με την παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή με την αθέμιτη παρασιώπηση ή απόκρυψη αληθινών γεγονότων και λαμβάνει επιστροφή, καθώς και όποιος διακρατεί τέτοιους φόρους, τέλη ή εισφορές, τιμωρείται: β) με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους, εφόσον το προς απόδοση ποσό του κύριου φόρου, τέλους ή εισφοράς ή το ποσό του Φ.Π.Α. που συμψηφίσθηκε ή δεν αποδόθηκε ή αποδόθηκε ανακριβώς, ανέρχεται σε ετήσια βάση από το ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ μέχρι το ποσό των εβδομήντα πέντε χιλιάδων (75.000) ευρώ. Στην ως άνω διάταξη περιγράφεται με σαφήνεια, η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος φοροδιαφυγής, που τελείται με τη μορφή της μη απόδοσης ή ανακριβούς απόδοσης στο Δημόσιο του φόρου προστιθέμενης αξίας κ.λ.π. Ειδικότερα, περιγράφεται η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, κατά την οποία η μη απόδοση ή ανακριβής απόδοση στο Δημόσιο του φόρου προστιθέμενης αξίας κ.λ.π. στοιχειοθετείται μόνο, αν ο φορολογούμενος ενήργησε “προκειμένου να αποφύγει την πληρωμή φόρου προστιθέμενης αξίας ή να πληρώσει λιγότερο φόρο. Από τη χρήση της λέξης “προκειμένου” στο κείμενο του νόμου, συνάγεται ότι στην περίπτωση αυτή διαπλάθεται έγκλημα υπερχειλούς υποκειμενικής υπόστασης (έγκλημα σκοπού) και ο φορολογούμενος πρέπει να ενεργεί με υπερχειλή δόλο (άρθρο 27 παρ. 2 ΠΚ) και συγκεκριμένα, θα πρέπει με την πράξη της μη απόδοσης ή ανακριβούς απόδοσης φόρου προστιθέμενης αξίας, να αποκρύπτει καθαρά εισοδήματα, γνωρίζοντας και επιδιώκοντας να αποφύγει την πληρωμή του φόρου προστιθέμενης  αξίας. Αν δεν υπάρχει ο ανωτέρω εγκληματικός σκοπός στο πρόσωπο του φορολογουμένου, δεν πληρούται η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος και δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα του  άρθρου 18 του ανωτέρω νόμου. Επομένως, θα πρέπει στην καταδικαστική απόφαση για την  ανωτέρω πράξη να περιέχεται πλήρης και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφενός της αντικειμενικής υπόστασης που θεμελιώνει το άνω αδίκημα, κυρίως όμως, να αιτιολογείται ο συγκεκριμένος σκοπός (αποφυγής πληρωμής φόρου προστιθέμενης αξίας), ο οποίος πρέπει να αναφέρεται και να εξειδικεύετε και με σαφήνεια, αφού πρόκειται για στοιχείο της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος του άρθρου 18 του ως άνω ν. 2523/1997 (Α.Π. 267/2013 και ΑΠ 1231/2011 δημ στη ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Στην προκειμένη περίπτωση από την κύρια αποδεικτική διαδικασία γενικά, τα έγγραφα που διαβάστηκαν δημόσια στο ακροατήριο, την κατάθεση του μάρτυρα υπερασπίσεως που εξετάσθηκε ένορκα στο ακροατήριο, σε συνδυασμό και με την απολογία του παρόντα κατηγορουμένου, καθώς και τις εξηγήσεις του συνηγόρου υπεράσπισης του κατηγορουμένου, αποδείχθηκε και το Δικαστήριο πείσθηκε ότι ο κατηγορούμενος το χρονικό διάστημα από 1-1-2011 έως 30-4-2011 και 1-5-2011 έως 31-12-2011, δεν απέδωσε Φ.Π.Α. που υπερβαίνει το ποσό των 3.000 ευρώ. Ειδικότερα, ως ομόρρυθμο μέλος και διαχειριστής της εταιρίας ……………. με έδρα στη …….. , δεν απέδωσε στη Δ.Ο.Υ. Ιωνίας θεσσαλονίκης κατά τη διαχειριστική περίοδο από 1- 1-2011 έως 30-4-2011 φόρο προστιθέμενης αξίας ανερχόμενο στο ποσό των 35.408,83 ευρώ και κατά τη διαχειριστική περίοδο από 1-5-2011 έως 31-12-2011 φόρο προστιθέμενης αξίας ανερχόμενο στο ποσό των 37.684,86 ευρώ. Περαιτέρω προέκυψε από τα ως άνω αποδεικτικά στοιχεία ότι ο κατηγορούμενος […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ