• 0
    21 Φεβρουαρίου, 2016

    ΔΕΕ Υποθέσεις C‑509/09 και C‑161/10 : Σε περίπτωση προσβολής του δικαιώματος της προσωπικότητας μέσω πληροφοριών που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, μπορεί να ασκηθεί αγωγή, είτε ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους εγκαταστάσεως του φορέα μεταδόσεως των επίμαχων πληροφοριών, είτε ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται το κέντρο των συμφερόντων του θιγομένου. Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 .

    ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 25ης Οκτωβρίου 2011 (*) «Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 – Διεθνής δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις – Δικαιοδοσία σε περίπτωση “ενοχών εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας” –Οδηγία 2000/31/ΕΚ– Δημοσίευση πληροφοριών στο διαδίκτυο – Προσβολή του δικαιώματος της προσωπικότητας – Τόπος όπου συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός – Δικαίωμα που εφαρμόζεται στις υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας» Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C‑509/09 και C‑161/10, με αντικείμενο δύο αιτήσεις για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλαν το Bundesgerichtshof (Γερμανία) (C‑509/09) και το tribunal de grande instance de Paris (Γαλλία) (C‑161/10), με αποφάσεις της 10ης Νοεμβρίου 2009 και της 29ης Μαρτίου 2010, οι οποίες περιήλθαν στο Δικαστήριο, αντιστοίχως, στις 9 Δεκεμβρίου 2009 και στις 6 Απριλίου 2010, στο πλαίσιο των δικών eDate Advertising GmbH κατά X, και Olivier Martinez, Robert Martinez κατά MGN Limited, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τμήμα μείζονος συνθέσεως), συγκείμενο από τους Β. Σκουρή, Πρόεδρο, A. Tizzano, J. N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, J.-C. Bonichot, U. Lõhmus και M. Safjan (εισηγητή), προέδρους τμήματος, E. Levits, A. Ó Caoimh, L. Bay Larsen και T. von Danwitz, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: P. Cruz Villalón γραμματέας: B. Fülöp, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 14ης Δεκεμβρίου 2010, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν: – η eDate Advertising GmbH, εκπροσωπούμενη από τους H. Graupner και M. Dörre, Rechtsanwälte, – ο X, εκπροσωπούμενος από τον A. Stopp, Rechtsanwalt, – η MGN Limited, εκπροσωπούμενη από τον C. Bigot, avocat, – η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον J. Möller και την J. Kemper, – η Γαλλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον G. de Bergues και την B. Beaupère-Manokha, – η Δανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον C. Vang, – η Ελληνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την Σ. Χαλά, – η Ιταλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την W. Ferrante, – η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον C. Schlitz, – η Αυστριακή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την C. Pesendorfer και τον E. Riedl, – η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από την F. Penlington, επικουρούμενη από την J. Stratford, QC, – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον M. Wilderspin, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 29ης Μαρτίου 2011, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Οι αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορούν την ερμηνεία του άρθρου 5, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001 L 12, σ. 1, στο εξής: κανονισμός), και του άρθρου 3, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2000/31/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2000, για ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά («οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο») (ΕΕ L 178, σ. 1, στο εξής: οδηγία). 2 Οι αιτήσεις αυτές υποβλήθηκαν στο πλαίσιο δύο διαφορών, αφενός, μεταξύ του ενάγοντος Χ και της εναγόμενης eDate Advertising GmbH (στο εξής: eDate Advertising) και, αφετέρου, μεταξύ των εναγόντων Olivier και Robert Martinez και της εναγομένης MGN Limited (στο εξής: MGN) σχετικά με την αστική […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    20 Φεβρουαρίου, 2016

    ΕΔΔΑ (CASE OF DELFI AS v. ESTONIA – Application no. 64569/09) : Μια ιστοσελίδα μπορεί να φέρει ευθύνη για ανώνυμα υβριστικά ή δυσφημιστικά σχόλια που δημοσιεύονται σε αυτήν από τους αναγνώστες της.

    Ιστορικό Η Delfi είναι μια επαγγελματικά ειδησεογραφική ιστοσελίδα που δημοσίευε πάνω από 330 νέα άρθρα την ημέρα, όταν ασκήθηκε η προσφυγή, όντας μία από τις μεγαλύτερες ιστοσελίδες αυτού του είδους στην Εσθονία. Όπως συνηθίζεται, στο κάτω μέρος κάθε νέου υπήρχε πεδίο για την καταχώρηση σχολίων από τους αναγνώστες, η δημοσίευση του οποίου γινόταν αυτόματα, χωρίς επεξεργασία από την ιστοσελίδα, αφού ο χρήστης είχε εισάγει όνομα και, προαιρετικά, email, ενώ υπήρχε σημείωση ότι οι απόψεις των σχολίων δεν εκφράζουν την ιστοσελίδα και διαθέσιμος οδηγός για την πολιτική διαχείρισης σχολίων. Στη σελίδα καταχωρούνταν ημερησίως πάνω από 10.000 σχόλια από χρήστες που στην πλειοψηφία τους χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμο, τα οποία μπορούσαν να αφαιρεθούν από τους διαχειριστές της ιστοσελίδας, έπειτα από την αναφορά τους από κάποιον χρήστη ή σε περίπτωση που περιείχαν συγκεκριμένες λέξεις οι οποίες περιλαμβάνονταν σε ένα προκαθορισμένο φίλτρο. Στις 24 Ιανουαρίου η Delfi δημοσίευσε ένα άρθρο για την επίδραση που είχε η πρακτική μιας ναυτιλιακής εταιρίας, της SLK, στο οδικό δίκτυο που χρησιμοποιείτο παραδοσιακά για την επικοινωνία του ηπειρωτικού με το νησιωτικό μέρος της χώρας. Το άρθρο συγκέντρωσε 185 σχόλια, 20 από τα οποία κρίθηκαν από την SLK υβριστικά ή επιθετικά για τον μέτοχο L της SLK και τα οποία αφαιρέθηκαν από την ιστοσελίδα άμεσα κατόπιν αιτήματος της εταιρίας. O L ζήτησε επίσης από την Delfi αποζημίωση ύψους 32.000€ την οποία η ιστοσελίδα αρνήθηκε να καταβάλει. Το εθνικό πρωτοδικείο έκρινε πως η Delfi δεν φέρει ευθύνη για αποζημίωση της L αλλά το εφετείο έκρινε το αντίθετο, θεωρώντας πως η Delfi ως εκδότης των σχολίων φέρει ευθύνη. Αφού η ιστοσελίδα εξάντλησε τα εθνικά ένδικα μέσα προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ισχυριζόμενη ότι παραβιάζεται το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης της (άρθρο 10 ΕΣΔΑ). Απόφαση Το Δικαστήριο έκρινε ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρο 10 της ΕΣΔΑ, συντασσόμενο με την άποψη των εθνικών δικαστηρίων περί ευθύνης της ιστοσελίδας ως εκδότη των σχολίων. Πιο αναλυτικά, το Δικαστήριο δεν αμφισβήτησε το ότι η ιστοσελίδα απέσυρε άμεσα τα υβριστικά σχόλια αλλά εξέτασε το αν η αναγνώριση αστικής ευθύνης της Delfi για τα υβριστικά σχόλια θα ήταν δυσανάλογη προσβολή του δικαιώματος της στην ελεύθερη έκφραση. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η ιστοσελίδα θα μπορούσε να έχει υποθέσει ότι η είδηση θα μπορούσε να προκαλέσει αρνητικές αντιδράσεις κατά της ναυτιλιακής εταιρείας και των διαχειριστών της και να αναγνωρίσει ότι έχει υψηλότερο από τον του μέσο όρο κίνδυνο τα αρνητικά σχόλια να ξεπεράσουν το όριο της αποδεκτής κριτικής και να φθάσουν το επίπεδο της αδικαιολόγητης προσβολής ή της ρητορικής μίσους. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Delfi θα έπρεπε να έχει επιδείξει ιδιαίτερη επιμέλεια για να μην της αναγνωρισθεί ευθύνη από τα σχόλια, συνυπολογίζοντας τον επαγγελματικό χαρακτήρα της ιστοσελίδας. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε πως η πρόβλεψη δυνατότητας αφαίρεσης σχολίων μετά από αναφορά και η μη δημοσίευση σχολίων που περιέχουν συγκεκριμένες λέξεις βάσει ενός φίλτρου δεν επαρκούν ως μέσα πρόληψης, καθώς το φίλτρο είναι ανεπαρκές για την πρόληψη βλάβης σε τρίτους ενώ η αφαίρεση μετά από αναφορά δεν αποτρέπει την προβολή υβριστικών σχολίων για το διάστημα μέχρι την αφαίρεση τους. Τέλος, το Δικαστήριο θεώρησε ότι, δεδομένου ότι η εφημερίδα δίνει τη δυνατότητα στους αναγνώστες […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    17 Ιανουαρίου, 2016

    Kανονισμός 1259/2010: Διαζύγιο και Δικαστικός χωρισμός, Εφαρμοστέο δίκαιο.

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε ως στόχο να αναπτύξει έναν χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, θεσπίζοντας μέτρα στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις με διασυνοριακές επιπτώσεις. Ταυτόχρονα, η αύξηση της κινητικότητας των πολιτών στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς προϋποθέτει, αφενός, περισσότερη ευελιξία και, αφετέρου, μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου. Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1259/2010 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 2010, για τη θέσπιση ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό (ο λεγόμενος κανονισμός Ρώμη ΙΙΙ) διασφαλίζει στους πολίτες ενδεδειγμένες λύσεις από άποψη ασφάλειας δικαίου, προβλεψιμότητας και ευελιξίας, προστατεύει τους ασθενέστερους εταίρους κατά τις διαφορές λόγω διαζυγίων και αποτρέπει την καταχρηστική αναζήτηση της «πλέον ευνοϊκής έννομης τάξης». Επίσης συμβάλλει στην αποφυγή πολύπλοκης, χρονοβόρας και επώδυνης διαδικασίας. Ειδικότερα, ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1259/2010 επιτρέπει στα διεθνή ζευγάρια να συμφωνήσουν εκ των προτέρων το δίκαιο που θα εφαρμοσθεί στη δική τους διαδικασία διαζυγίου ή δικαστικού χωρισμού εφόσον το δίκαιο που επιλέγεται είναι το δίκαιο του κράτους μέλους με το οποίο διατηρούν στενότερο δεσμό. Σε περίπτωση που το ζευγάρι δεν μπορεί να συμφωνήσει, οι δικαστές δύνανται να χρησιμοποιήσουν κοινή μέθοδο για να αποφασίσουν σχετικά με το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο. Ο εν λόγω κανονισμός, εξάλλου, δεν εφαρμόζεται στα ακόλουθα ζητήματα: την ικανότητα δικαίου φυσικών προσώπων, την ύπαρξη, το κύρος ή την αναγνώριση ενός γάμου, την ακύρωση ενός γάμου, το όνομα των συζύγων, τα περιουσιακά αποτελέσματα του γάμου, τη γονική μέριμνα, τις υποχρεώσεις διατροφής και καταπιστεύματα ή κληρονομική διαδοχή. Επίσης δεν επηρεάζει την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας. Ο υπόψη κανονισμός αποτελεί μέσο για τη θέσπιση ενισχυμένης συνεργασίας μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών μελών. Η ενισχυμένη συνεργασία επιτρέπει σε ομάδα αποτελούμενη από εννέα τουλάχιστον κράτη μέλη να εφαρμόσουν μέτρα σε κάποιον από τους τομείς που υπάγονται στις Συνθήκες στο πλαίσιο των μη αποκλειστικών αρμοδιοτήτων της Ένωσης. Σύμφωνα με το άρθρο 331 της ΣΛΕΕ, τα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη διατηρούν το δικαίωμα να συμμετάσχουν στην καθιερωμένη υπό εξέλιξη ενισχυμένη συνεργασία. (ec.europa.eu) Διαβάστε τον Κανονισμό 1259/2010 για τη θέσπιση ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό : http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2010:343:0010:0016:EL:PDF legalnews24.gr

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    9 Οκτωβρίου, 2015

    ΔΕΕ C-231/14, Πλαίσιο της επιβολής (και προσδιορισμού του ύψους) προστίμου για παράβαση των κανόνων περί ανταγωνισμού.

    ΔΕΕ 9.7.2014, C-231/14, Innolux Corp. (σκέψη 75) Στο πλαίσιο της επιβολής (και προσδιορισμού του ύψους) προστίμου για παράβαση των κανόνων περί ανταγωνισμού, ούτε η αρχή ne bis in idem ούτε καμία άλλη αρχή του δικαίου υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να συνεκτιμήσει τις διώξεις και κυρώσεις που υπέστη μια επιχείρηση σε τρίτες χώρες (βλ. Showa Denko κατά Επιτροπής, C‑289/04 P, EU:C:2006:431, σκέψεις 52 έως 58· SGL Carbon κατά Επιτροπής, C‑308/04 P, EU:C:2006:433, σκέψεις 28 έως 34, και SGL Carbon κατά Επιτροπής, C‑328/05 P, EU:C:2007:277, σκέψεις 24 έως 35)

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    9 Οκτωβρίου, 2015

    United Kingdom Supreme Court 22.7.2015, Beghal v. Director of Public Prosecutions [2015] UKSC 49 Ιδιωτικός βίος (άρ. 8 ΕΣΔΑ) – Έρευνες σχετικές με την τρομοκρατία – Κράτηση (άρ. 5 ΕΣΔΑ) – Δικαίωμα μη αυτοενοχοποίησης (άρ. 6 ΕΣΔΑ).

    United Kingdom Supreme Court 22.7.2015, Beghal v. Director of Public Prosecutions [2015] UKSC 49 Ιδιωτικός βίος (άρ. 8 ΕΣΔΑ) – Έρευνες σχετικές με την τρομοκρατία – Κράτηση (άρ. 5 ΕΣΔΑ) – Δικαίωμα μη αυτοενοχοποίησης (άρ. 6 ΕΣΔΑ) Διάταξη του βρετανικού νόμου περί τρομοκρατίας η οποία επιτρέπει στην αστυνομία, μεταξύ άλλων, να κάνει ερωτήσεις στα σύνορα και στα αεροδρόμια ή λιμάνια, με σκοπό τη διαπίστωση εάν ο ερωτώμενος φαίνεται να εμπλέκεται ή να έχει εμπλακεί στην τέλεση, προετοιμασία ή υποκίνηση τρομοκρατικών ενεργειών, χωρίς να απαιτείται να υπάρχει εύλογη υποψία διάπραξης αδικήματος στο παρελθόν ή στο μέλλον – Σύμφωνα με την ίδια διάταξη, η αστυνομία μπορεί να ψάξει τον ερωτώμενο, να ζητήσει την επίδειξη των εγγράφων (ή ηλεκτρονικών δεδομένων) που είναι στην κατοχή του και να τον κρατήσει για έξι ώρες το πολύ – Η παράλειψη του ερωτηθέντος να απαντήσει συνιστά ποινικό αδίκημα – Εξάλλου, έχει θεσπιστεί Πρακτικός Οδηγός για τους αστυνομικούς που ασκούν τα σχετικά καθήκοντα Εν προκειμένω, η αστυνομία σταμάτησε στο αεροδρόμιο την αιτούσα, η οποία επέστρεφε από ταξίδι της στο Παρίσι, όπου είχε πάει για να επισκεφθεί το σύζυγό της, Γάλλο υπήκοο υπό κράτηση για αδικήματα τρομοκρατίας, και τις έκανε ερωτήσεις, με βάση την προαναφερόμενη διάταξη – Η αιτούσα ζήτησε δικηγόρο, με τον οποίο μίλησε στο τηλέφωνο, και (χωρίς την παρουσία του), αφού οι αστυνομικοί την έψαξαν, κλήθηκε να απαντήσει σε διάφορες ερωτήσεις για τη σχέση της με το σύζυγό της, τους λόγους του ταξιδιού της, τον τόπο διαμονής της και το εάν είχε ταξιδέψει και εκτός Γαλλίας – Αρνήθηκε να απαντήσει στις περισσότερες ερωτήσεις και, για το λόγο αυτό, διώχθηκε ποινικά και, στη συνέχεια καταδικάσθηκε για το ως άνω αδίκημα και αφέθηκε ελεύθερη υπό όρους – Η διαδικασία των ερωτήσεων και σύνταξης της οικείας αστυνομικής αναφοράς κράτησε περίπου μισή ώρα (Α) Η έρευνα της αιτούσας και οι ερωτήσεις που της απηύθυναν οι αστυνομικοί ενείχαν επέμβαση στον ιδιωτικό της βίο, κατά το άρ. 8 της ΕΣΔΑ – Η επέμβαση αυτή είχε έρεισμα στο νόμο, ο οποίος προβλέπει επαρκείς εγγυήσεις έναντι καταχρήσεων και αυθαιρεσιών της αστυνομίας, ενόψει των τιθέμενων περιορισμών ως προς το χρόνο, τον τόπο και το είδος των ερωτήσεων και της έρευνας, της επιταγής να επιτρέπεται η λήψη συμβουλής από δικηγόρο και της δυνατότητας ελέγχου από τα Δικαστήρια και την Ανεξάρτητη Αρχή για τη νομοθεσία περί τρομοκρατίας – Εξάλλου, μόνο το ότι δεν απαιτείται αντικειμενικά δικαιολογημένη υποψία τέλεσης εγκλήματος δεν καθιστά ανεπαρκείς τις προβλεπόμενες εγγυήσεις – Επιπρόσθετα, οι ανωτέρω εξουσίες της αστυνομίας συνάδουν προς την αρχή της αναλογικότητας, διότι (α) η έρευνα και θέση ερωτήσεων στα αεροδρόμια συνδέεται ευλόγως με το θεμιτό σκοπό της ρύθμισης, που είναι η αποτροπή και ο εντοπισμός της τρομοκρατίας, (β) η απαίτηση βάσιμης υποψίας ως προϋπόθεσης για την άσκηση των ως άνω εξουσιών θα μείωνε ουσιωδώς τη χρησιμότητα του μέτρου και δεν θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξίσου αποτελεσματική επίτευξη του προαναφερόμενου σκοπού, (γ) αντιστοιχούν σε δίκαιη στάθμιση των αντιτιθέμενων συμφερόντων, λαμβανομένης υπόψη, αφενός, της μεγάλης σπουδαιότητας του ανωτέρω σκοπού και, αφετέρου, της σχετικώς ελαφριάς επέμβασης στον ιδιωτικό βίο, η οποία δεν βαίνει πέραν του ευλόγως αναμενόμενου για όσους ταξιδεύουν στο εξωτερικό και (δ) δεν υπάρχει ουσιώδης κίνδυνος αθέμιτων διακρίσεων κατά την άσκηση […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    14 Ιουνίου, 2015

    http://www.humanrightscaselaw.gr/ : Το ελληνικό site νομολογίας για τα θεμελιώδη δικαιώματα

    Καλώς ήλθατε στο ελληνικό site για τη νομολογία στο πεδίο των θεμελιωδών δικαιωμάτων κατά το Σύνταγμα (Σ.), την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), τις γενικές αρχές και το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Χάρτης), ενίοτε δε και με βάση άλλα διεθνή κείμενα. Σκοπός του site η έγκυρη, ταχεία και συστηματική πληροφόρηση των λειτουργών της ελληνικής δικαιοσύνης αναφορικά με τη σύγχρονη προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εθνικό και στο ευρωπαϊκό επίπεδο.  Οι κύριοι άξονες του site είναι η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) και του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), χωρίς να λείπουν και αναφορές σε αποφάσεις των λοιπών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας μας ή άλλων κρατών. Οι σημαντικότερες πρόσφατες νομολογιακές εξελίξεις παρουσιάζονται στην αρχική σελίδα. Παράλληλα μπορείτε να ενημερωθείτε για τις οικείες αποφάσεις του τρέχοντος έτους ανά δικαστήριο (ΣτΕ, ΕΔΔΑ, ΔΕΕ, λοιπά δικαστήρια). Επιπλέον, έχετε πρόσβαση σε καθ’ ύλην ευρετήριο της νομολογίας. Αυτό θα εμπλουτίζεται σταδιακά με την προσθήκη των νέων αλλά και παλαιότερων αποφάσεων. Ελπίζω το site να σας φανεί χρήσιμο και εύχρηστο. Καλή περιήγηση! Ιωάννης Γ. Δημητρακόπουλος Πάρεδρος Συμβουλίου της Επικρατείας http://www.humanrightscaselaw.gr/

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    29 Μαΐου, 2015

    ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ της 12ης Δεκεμβρίου 2012

    ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (αναδιατύπωση) ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 67 παράγραφος 4 και το άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχεία α), γ) και ε), Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Κατόπιν διαβιβάσεως του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια, Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (1), Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (2), Εκτιμώντας τα ακόλουθα: (1) Την 21η Απριλίου 2009, η Επιτροπή ενέκρινε έκθεση σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (3). Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έκθεσης, η λειτουργία του εν λόγω κανονισμού είναι γενικά ικανοποιητική, αλλά είναι επιθυμητό να βελτιωθεί η εφαρμογή ορισμένων διατάξεών του για να διευκολυνθεί περαιτέρω η ελεύθερη κυκλοφορία των αποφάσεων, και να αναβαθμιστεί ακόμη περισσότερο η πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Δεδομένου ότι πρόκειται να επέλθει σειρά τροποποιήσεων, ο εν λόγω κανονισμός, για λόγους σαφήνειας, θα πρέπει να αναδιατυπωθεί. (2) Κατά τη συνεδρίασή του στις Βρυξέλλες στις 10 και 11 Δεκεμβρίου 2009, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε νέο πολυετές πρόγραμμα με τίτλο «το Πρόγραμμα της Στοκχόλμης — Μια ανοικτή και ασφαλής Ευρώπη που εξυπηρετεί και προστατεύει τους πολίτες» (4). Στο Πρόγραμμα της Στοκχόλμης το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έκρινε ότι η διαδικασία κατάργησης όλων των ενδιάμεσων μέτρων (της κήρυξης εκτελεστότητας) θα πρέπει να συνεχισθεί κατά την περίοδο που καλύπτεται από το εν λόγω πρόγραμμα. Ταυτόχρονα η κατάργηση της κήρυξης εκτελεστότητας θα πρέπει επίσης να συνοδεύεται από σειρά διασφαλίσεων. (3) Η Ένωση θέτει ως στόχο τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, μεταξύ άλλων διευκολύνοντας την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ιδίως με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών και εξωδικαστικών αποφάσεων σε αστικές υποθέσεις. Προκειμένου να δημιουργήσει σταδιακά έναν τέτοιο χώρο, η Ένωση πρέπει να θεσπίσει μέτρα στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις, οι οποίες έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις, ιδίως όταν αυτό είναι απαραίτητο για την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. (4) Ορισμένες διαφορές μεταξύ των εθνικών κανόνων για τη δικαιοδοσία και την αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων δυσχεραίνουν την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Είναι ουσιώδης η θέσπιση διατάξεων σχετικά με την ενοποίηση των κανόνων σύγκρουσης δικαιοδοσίας στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις, ώστε να εξασφαλίζεται ταχεία και απλή αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων που εκδίδονται σε κράτος μέλος. (5) Οι εν λόγω διατάξεις εμπίπτουν στο χώρο της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις κατά την έννοια του άρθρου 81 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ). (6) Για να επιτευχθεί ο στόχος της ελεύθερης κυκλοφορίας των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, είναι αναγκαίο και ενδεδειγμένο οι κανόνες σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων να καθορίζονται από δεσμευτικό και άμεσα εφαρμοστέο νομοθέτημα της Ένωσης. (7) Τα τότε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, συνήψαν στις 27 Σεπτεμβρίου 1968, στο πλαίσιο του άρθρου 220 τέταρτη περίπτωση της Συνθήκης για την ίδρυση της […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    29 Μαΐου, 2015

    Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποϕάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις

    Επίσημη Εϕημερίδα αριθ. L 012 της 16/01/2001 σ. 0001 – 0023     Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις   ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 61, στοιχείο γ) και το άρθρο 67 παράγραφος 1, την πρόταση της Επιτροπής(1), τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου(2), τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής(3), Εκτιμώντας τα ακόλουθα: (1) Η Κοινότητα θέτει ως στόχο τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης μέσα στον οποίο να εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων. Προκειμένου να δημιουργήσει σταδιακά έναν τέτοιο χώρο, η Κοινότητα πρέπει να θεσπίσει, μεταξύ άλλων, μέτρα στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις, τα οποία είναι αναγκαία για την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. (2) Ορισμένες διαφορές μεταξύ των εθνικών κανόνων για τη δικαιοδοσία και την αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων δυσχεραίνουν την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Είναι ουσιώδης η θέσπιση διατάξεων σχετικά με την ενοποίηση των κανόνων σύγκρουσης δικαιοδοσίας στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις καθώς και σχετικά με την απλούστευση των διατυπώσεων για την ταχεία και απλή αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων κρατών μελών που δεσμεύονται από τον ανά χείρας κανονισμό. (3) Το θέμα αυτό υπάγεται στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις κατά την έννοια του άρθρου 65 της συνθήκης. (4) Σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας και την αρχή της αναλογικότητας όπως διατυπώνονται στο άρθρο 5 της συνθήκης, οι στόχοι του ανά χείρας κανονισμού είναι αδύνατον να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύνανται συνεπώς να επιτευχθούν καλύτερα σε κοινοτικό επίπεδο. Ο ανά χείρας κανονισμός περιορίζεται στο ελάχιστο που απαιτείται για την επίτευξη των στόχων αυτών και δεν υπερβαίνει τα αναγκαία προς τούτο όρια. (5) Τα κράτη μέλη συνήψαν στις 27 Σεπτεμβρίου 1968, στο πλαίσιο του άρθρου 293, τέταρτη περίπτωση, της συνθήκης, τη σύμβαση των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία, και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις όπως τροποποιήθηκε από τις συμβάσεις προσχώρησης των νέων κρατών μελών σε αυτήν τη σύμβαση(4) (εφεξής: “σύμβαση των Βρυξελλών”). Στις 16 Σεπτεμβρίου 1988, τα κράτη μέλη και τα κράτη ΕΖΕΣ συνήψαν τη σύμβαση του Λουγκάνο για τη δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, η οποία είναι παράλληλη με τη σύμβαση των Βρυξελλών του 1968. Έχουν αναληφθεί εργασίες για την αναθεώρηση αυτών των συμβάσεων και το Συμβούλιο ενέκρινε το περιεχόμενο του αναθεωρημένου κειμένου. Πρέπει να διασφαλισθεί η συνέχεια των αποτελεσμάτων που επιτεύχθηκαν στο πλαίσιο αυτής της αναθεώρησης. (6) Για να επιτευχθεί ο στόχος της ελεύθερης κυκλοφορίας των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, είναι αναγκαίο και ενδεδειγμένο οι κανόνες σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων να καθορίζονται από δεσμευτικό και άμεσα εφαρμοστέο κοινοτικό νομοθέτημα. (7) Το πεδίο εφαρμογής του ανά χείρας κανονισμού πρέπει να καλύπτει όλες τις κύριες αστικές και εμπορικές υποθέσεις εκτός από κάποια σαφώς καθορισμένα ζητήματα. (8) Οι δικαστικές διαφορές που υπάγονται στον κανονισμό πρέπει να παρουσιάζουν σύνδεσμο με το έδαφος των κρατών μελών που δεσμεύονται από τον ανά χείρας κανονισμό. Οι κοινοί […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    28 Μαΐου, 2015

    Περί του νέου Κανονισμού 1215/2012 (Βρυξέλλες Ι)

    Στις 21.4.2009 η επιτροπή δημοσίευσε[1]έκθεση σχετικά με τα προβλήματα τα οποία διαπίστωσε , στο διάστημα εφαρμογής[2]του ΕΚ 44/2001 , τα προβλήματα που παρουσιαστήκαν κατά την διάρκεια της εφαρμογής του κανονισμού και καθιστούσαν αναγκαία την αναδιατύπωση του  ήταν  σύμφωνα με την επιτροπή  τα παρακατω : Η διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης μιας απόφασης σε άλλο κράτος μέλος («κήρυξη εκτελεστότητας/exequatur») εξακολουθεί να δημιουργεί εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία των αποφάσεων, με συνέπεια περιττές δαπάνες και καθυστερήσεις για τους εμπλεκόμενους, και δεν επιτρέπει στις επιχειρήσεις και τους πολίτες να επωφελούνται πλήρως από την εσωτερική αγορά Στην ΕΕ η πρόσβαση στη δικαιοσύνη δεν είναι γενικά ικανοποιητική όσον αφορά τις διαφορές κατά τις οποίες ο εναγόμενος έχει την κατοικία του εκτός της ΕΕ. Η αποτελεσματικότητα της συμβατικής επιλογής δικαστηρίου (παρέκταση) πρέπει να βελτιωθεί – Η σύνδεση μεταξύ διαιτησίας και ενώπιον δικαστηρίου διαδικασίας πρέπει να βελτιωθεί. Η διαιτησία δεν περιλαμβάνεται στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού. Ωστόσο, εφόσον προσβάλλεται συμφωνία διαιτησίας ενώπιον δικαστηρίου, ένας διάδικος μπορεί να υπονομεύσει στην πράξη τη συμφωνία διαιτησίας και να δημιουργήσει μια κατάσταση όπου αναποτελεσματικές παράλληλες διαδικασίες ενώπιον δικαστηρίων μπορεί να οδηγήσουν σε ασυμβίβαστες επιλύσεις της διαφοράς Γενικότερος στόχος της αναθεώρησης είναι να αναπτυχθεί περαιτέρω ο ευρωπαϊκός χώρος δικαιοσύνης, με την άρση των εμποδίων που εναπομένουν στην ελεύθερη κυκλοφορία των δικαστικών αποφάσεων σύμφωνα με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης Οι προτεινόμενες ενέργειες από την επιτροπή ήταν οι παρακατω Κατάργηση της ενδιάμεσης διαδικασίας για την αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων (εκτελεστότητα) με εξαίρεση τις αποφάσεις σε υποθέσεις δυσφήμισης και σε συλλογικές αγωγές αποζημίωσης Επέκταση των κανόνων δικαιοδοσίας του κανονισμού στις διαφορές όπου εμπλέκονται εναγόμενοι από τρίτη χώρα, ιδίως σε περιπτώσεις όπου η ίδια διαφορά εκκρεμεί ενώπιον δικαστηρίων εντός και εκτός της ΕΕ Αύξηση της αποτελεσματικότητας των συμφωνιών παρέκτασης• Βελτίωση της σύνδεσης του κανονισμού με τη διαιτησία Καλύτερος συντονισμός των διαδικασιών ενώπιον των δικαστηρίων των κρατών μελών Βελτίωση της πρόσβασης στη δικαιοσύνη για ορισμένες κατηγορίες διαφορών  Διασαφήνιση των όρων υπό τους οποίους μπορούν να κυκλοφορούν εντός της ΕΕ οι αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων. Στην παρουσίαση του κατά την διάρκεια της Κυπριακής προεδρίας[3], για τα περίπου τέσσερα χρόνια διαπραγμάτευσης μεταξύ των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, χρειάστηκαν μόλις δυο λεπτά και δεκαπέντε δευτερόλεπτα για να εκτεθούν οι νέες αλλαγές που επιφέρει ο ΕΚ 1215/2012. Οι σημαντικότερες αλλαγές είναι οι έξης: Η αλλαγή στο σύστημα αναγνώρισης και εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων  Αυτό επιτυγχάνεται με την εισαγωγή του τμήματος 3[4] ,του κεφαλαίου ΙΙΙ και των υποτμημάτων Ι (άρνηση αναγνώρισης) και ΙΙ (άρνηση εκτέλεσης) , που περιορίζουν κατά πολύ την εξουσία των δικαστηρίων του κράτους εκτέλεσης να αρνούνται την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων , κάτι το οποίο είχε επισημάνει στην εισηγητική της έκθεση και η ΕΟΚΕ[5] . Επίσης με την εισαγωγή του Άρθρου 39, εισάγεται η διαδικασία αυτόματης εκτέλεσης χωρίς να απαιτείτε κήρυξη εκτελεστότητας (διατηρείται η διαδικασία για υποθέσεις δυσφήμησης και συλλογικών απαιτήσεων), ενώ δίνει την δυνατότητα δυνατότητα στον εναγόμενο αποτρέψει την εκτέλεση απόφασης εναντίον του με το να αμφισβητήσει την απόφαση στο κράτος προελεύσεως (εκδόσεως) της στην βάση του ότι δεν είχε ενημερωθεί για την διαδικασία (για λόγους μη ή κακής επίδοσης) . Επίσης μπορεί  να προβάλει στο κράτος εκτελέσεως ισχυρισμούς σχετιζόμενους με διαδικαστικά ελαττώματα στην δικαστική διαδικασία στο κράτος προελεύσεως τα […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    29 Απριλίου, 2015

    Η Ευρώπη των πολιτών της – Βοήθεια και συμβουλές προς τους υπηκόους της ΕΕ

    Ο δικτυακός αυτός τόπος δημιουργήθηκε για όλους εσάς, τους ευρωπαίους πολίτες και τις οικογένειές σας, για να γνωρίζετε τα δικαιώματά σας και να βρίσκετε πρακτικές συμβουλέςπου θα σας βοηθούν όταν πηγαίνετε σε άλλη χώρα της ΕΕ. http://europa.eu/youreurope/citizens/index_el.htm 

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    25 Απριλίου, 2015

    ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΑΤΛΑΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

    Δικαστήρια των κρατών μελών Νομική συνδρομή (οδηγία 2003/8/EK) Διαμεσολάβηση (οδηγία 2008/52/ΕΚ) Επίδοση ή κοινοποίηση εγγράφων (κανονισμός 1393/2007) Ευρωπαϊκές διασυνοριακές διαδικασίες Ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής (κανονισμός 1896/2006) Μικροδιαφορές (κανονισμός 861/2007) Απόκτηση αποδείξεων (κανονισμός 1206/2001) Αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων Αποφάσεις σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (κανονισμός 44/2001) Ευρωπαϊκός Εκτελεστός Τίτλος (κανονισμός 805/2004) Οικογενειακό δίκαιο Αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας (κανονισμός 2201/2003) Υποχρεώσεις διατροφής (κανονισμός 4/2009) Δικαιο που ειναι εφαρμοστεο στο διαζυγιο και τον δικαστικο χωρισμο (κανονισμός 1259/2010) Αποζημίωση των θυμάτων βίας (οδηγία 2004/80/EK)   http://ec.europa.eu/justice_home/judicialatlascivil/html/index_el.htm

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    17 Απριλίου, 2015

    C‑436/13, Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003 — Άρθρα 8, 12 και 15 — Διεθνής δικαιοδοσία σε ζητήματα γονικής μέριμνας — Διαδικασία σχετική με την επιμέλεια παιδιού

    ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα) της 1ης Οκτωβρίου 2014 (*) «Προδικαστική παραπομπή — Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης — Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις — Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003 — Άρθρα 8, 12 και 15 — Διεθνής δικαιοδοσία σε ζητήματα γονικής μέριμνας — Διαδικασία σχετική με την επιμέλεια παιδιού που έχει τη συνήθη διαμονή του στο κράτος μέλος της διαμονής της μητέρας του — Παρέκταση δικαιοδοσίας υπέρ δικαστηρίου του κράτους μέλους της διαμονής του πατέρα του παιδιού αυτού — Περιεχόμενο» Στην υπόθεση C‑436/13, με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Court of Appeal (England & Wales) (Civil division) (Ηνωμένο Βασίλειο) με απόφαση της 2ας Αυγούστου 2013, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο την ίδια ημέρα, στο πλαίσιο της δίκης E. κατά B., ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους R. Silva de Lapuerta, πρόεδρο τμήματος, K. Lenaerts, αντιπρόεδρο του Δικαστηρίου που ασκεί καθήκοντα δικαστή του δεύτερου τμήματος, J. L. da Cruz Vilaça, J.-C. Bonichot και A. Arabadjiev (εισηγητή), δικαστές, γενικός εισαγγελέας: N. Wahl γραμματέας: L. Hewlett, κύρια υπάλληλος διοίκησης, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζήτησης της 15ης Μαΐου 2014, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν: –        ο E., εκπροσωπούμενος από την C. Marín Pedreño, solicitor, τον D. Williams, QC, και τον M. Gration, barrister, –        η B., εκπροσωπούμενη από την N. Hansen, solicitor, τον H. Setright, QC, και τους E. Devereaux και R. Genova Alquacil, advocates, –        η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τις V. Kaye καθώς και M. Gray, barrister, –        η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον T. Henze και την J. Kemper, –        η Ισπανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την J. García-Valdecasas Dorrego, –        η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον M. Wilderspin και την A.‑M. Rouchaud-Joët, κατόπιν της απόφασης που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1        Η αίτηση προδικαστικής απόφασης αφορά την ερμηνεία των άρθρων 8, 12 και 15 του κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) 1347/2000 (ΕΕ L 338, σ. 1). 2        Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε κατά την εκδίκαση διαφοράς μεταξύ του E. (που θα αναφέρεται στο εξής ως πατέρας) και της B. (που θα αναφέρεται στο εξής ως μητέρα), αντικείμενο της οποίας είναι το ζήτημα αν τα δικαστήρια του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν διεθνή δικαιοδοσία για να προσδιορίσουν, μεταξύ άλλων, αφενός τον τόπο της συνήθους διαμονής του παιδιού των διαδίκων, το οποίο θα αναφέρεται στο εξής ως S., δηλαδή με το αρχικό γράμμα του ονόματός του, και αφετέρου το δικαίωμα επικοινωνίας του πατέρα με το παιδί. Το νομικό πλαίσιο Το δίκαιο της Ένωσης 3        Η αιτιολογική σκέψη 12 του κανονισμού 2201/2003 προβλέπει τα εξής: «Οι κανόνες αρμοδιότητας που θεσπίζονται δυνάμει του παρόντος κανονισμού περί γονικής μέριμνας επιλέγονται υπό το πρίσμα του συμφέροντος του παιδιού, ειδικότερα δε του κριτηρίου της εγγύτητας. Αυτό σημαίνει ότι κατά πρώτο λόγο θα πρέπει να είναι αρμόδια τα δικαστήρια του κράτους μέλους της συνήθους διαμονής του παιδιού, εκτός από ορισμένες περιπτώσεις μεταβολής της διαμονής του παιδιού ή ύστερα από συμφωνία μεταξύ των δικαιούχων της γονικής μέριμνας.» 4        Στο τμήμα 2, που επιγράφεται «Γονική μέριμνα», του κεφαλαίου II του κανονισμού 2201/2003, το οποίο επιγράφεται «Δικαιοδοσία», το άρθρο 8, που […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ