ΣτΕ 1165/2012, Φάρμακο με περισσότερες δραστικές ουσίες – Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας – Δίπλωμα ευρεσιτεχνίας – Συμπληρωματικό πιστοποιητικό προστασίας για συγκεκριμένη δραστική ουσία
ΣτΕ 1165/2012 Φάρμακο με περισσότερες δραστικές ουσίες – Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας – Δίπλωμα ευρεσιτεχνίας – Συμπληρωματικό πιστοποιητικό προστασίας για συγκεκριμένη δραστική ουσία – Αναβολή υπόθεσης μετά την απάντηση του ΔΕΕ -. Παραδεκτή αίτηση ακύρωσης κατά πράξεως του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας με την οποία απορρίφθηκε αίτημα της αιτούσας εταιρίας για χορήγηση συμπληρωματικού πιστοποιητικού προστασίας φαρμακευτικού προϊόντος. Ο ΟΒΙ δε ό,τι αφορά τις αρμοδιότητές του για τη χορήγηση διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας ασκεί δημόσια εξουσία κατά παραχώρηση και οι σχετικές πράξεις είναι κατ’ αρχήν εκτελεστές διοικητικές πράξεις και προσβάλλονται παραδεκτά με αίτηση ακύρωσης. Ερωτήματα σχετικά με την προστασία με κύριο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ή με συμπληρωματικό πιστοποιητικό προστασίας φαρμάκου που περιέχει περισσότερες από μία δραστικές ουσίες ενώπιον του ΔΕΕ. Αναβολή της υπόθεσης μετά την απάντηση των εν λόγω ερωτημάτων από το ΔΕΕ. ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΤΜΗΜΑ Β’ Αριθμός 1165/2012 Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 30 Μαρτίου 2011 με την εξής σύνθεση: Δ. Κωστόπουλος, Σύμβουλος της Επικρατείας, Προεδρεύων, σε αναπλήρωση του Προέδρου του Τμήματος, που είχε κώλυμα, I. Γράβαρης, Εμμ. Κουσιουρής, Σύμβουλοι, I. Σύμπλης, Π. Γρουμπού, Πάρεδροι. Γραμματέας η Κ. Κεχρολόγου. Για να δικάσει την από 28 Απριλίου 2009 αίτηση: της Εταιρείας με την επωνυμία “GILEAD SCIENCES INC.”, που εδρεύει στο Foster City των Η.Π.Α. (333 Lakeside Drive, Foster City CA 94404), η οποία παρέστη με το δικηγόρο Θεόδωρο Γούσιο (A.M. 5027), που τον διόρισε με ειδικό πληρεξούσιο, κατά του Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία “ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ” (Ο.Β.Ι.). που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής (οδός Παντανάσσης αρ. 5), το οποίο παρέστη με τις δικηγόρους: 1) Θεοδώρα Σιμιτσή (A.M. 15022) και 2) Δέσποινα Σπανού (A.M. 24373), που τις διόρισε με πληρεξούσιο. Με την αίτηση αυτή η αιτούσα εταιρεία επιδιώκει να ακυρωθούν: 1) η υπ’ αριθ. ΚΠ/544/29.1.2009 πράξη του Γενικού Διευθυντή του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (Ο.Β.Ι.) και 2) κάθε άλλη σχετική πράξη ή παράλειψη της Διοικήσεως. Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως του Εισηγητή, Παρέδρου I. Σύμπλη. Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε τον πληρεξούσιο της αιτούσης εταιρείας, ο οποίος ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους ακυρώσεως και ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση και τις πληρεξούσιες του καθ’ ου νομικού προσώπου, οι οποίες ζήτησαν την απόρριψη της. Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου και Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα Σκέφθηκε κατά το Νόμο 1. Επειδή για την άσκηση τής κρινομένης αιτήσεως έχει κατατεθεί το κατά νόμον παράβολο (1074157/2009 σειράς Α’ ειδικό γραμμάτιο παραβόλου). 2. Επειδή με την αίτηση αυτή ζητείται παραδεκτώς η ακύρωση τής ΓΔ/53/2009 αποφάσεως τού Γενικού Διευθυντή τού Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (Ο.Β.Ι.), με την οποία απορρίφθηκε η 20080800016/09.5.2009 αίτηση τής ήδη αιτούσας εταιρείας, για την χορήγηση Συμπληρωματικού Πιστοποιητικού Προστασίας για Φάρμακα (ΣΠΠΦ) για το προϊόν “Τενοφοβίρη δισοπροξίλη και άλατα, ιδιαίτερα το φουμαρικό, ένυδρα, ταυτομερή και στερεά διαλύματα της σε συνδυασμό με εμτρικιταβίνη και εφαβιρένζη”, το οποίο έλαβε άδεια κυκλοφορίας με την Ε(2007)6572/13.ΧΙΙ.2007 απόφαση τής Επιτροπής EE, με την εμπορική ονομασία Atripla, με κύριο δίπλωμα το μεταφρασμένο Ευρωπαϊκό Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας 3045339 τής αιτούσας, με τίτλο “νουκλεοτιδικά ανάλογα”, για το οποίο της είχε χορηγηθεί από τον Ο.Β.Ι. το […]
Read moreΑΠ 1477/11, Αθέμιτος Ανταγωνισμός – Προστασία διακριτικών γνωρισμάτων
– Αθέμιτος ανταγωνισμός. Προστασία σημάτων. Διασχηματισμοί σημάτων. Διασχηματισμός προϊόντος και συσκευασίας. Παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Έλλειψη νόμιμης βάσης. Αναιρείται η προσβαλλόμενη απόφαση. Υπέρβαση διακιοδοσίας. – Από τη διάταξη του άρθρου του Ν. 146/1914 “περί αθεμίτου ανταγωνισμού” προκύπτει αφενός ότι απαγορεύεται στις εμπορικές, βιομηχανικές ή γεωργικές συναλλαγές κάθε πράξη που γίνεται με σκοπό ανταγωνισμού και αντίκειται στα χρηστά ήθη και αφετέρου ότι ο παραβάτης μπορεί να εναχθεί για παράλειψη και για ανόρθωση της προκληθείσας ζημίας. – Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 13 παρ. 1 και 4 παρ. 2 του ίδιου νόμου προκύπτει ότι, εκείνος ο οποίος κάνει κατά τις συναλλαγές χρήση ονόματος εμπορικής επωνυμίας ή ιδιαιτέρου διακριτικού γνωρίσματος βιομηχανικής ή εμπορικής επιχείρησης κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει σύγχυση με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα, το οποίο άλλος νόμιμα μεταχειρίζεται, μπορεί να υποχρεωθεί από τον τελευταίο σε παράλειψη της χρήσης ακόμη και αν αυτή γίνεται με μερικές παραλλαγές, εφόσον όμως αυτές δεν αποκλείουν τον εν λόγω κίνδυνο (της σύγχυσης). Τα διακριτικά γνωρίσματα, που αποτελούν μέσα εξατομίκευσης της επιχείρησης, προστατεύονται από τις διατάξεις του παραπάνω νόμου, με σκοπό την παρεμπόδιση της εκμετάλλευσης της ξένης καλής φήμης και συγχρόνως την προφύλαξη του καταναλωτικού κοινού από τον κίνδυνο της σύγχυσης, ο οποίος υπάρχει όταν, λόγω ομοιότητας δύο διακριτικών γνωρισμάτων, είναι πιθανόν να δημιουργηθεί παραπλάνηση στους συναλλακτικούς κύκλους και συγκεκριμένα σ’ ένα όχι εντελώς ασήμαντο μέρος των πελατών αναφορικά είτε με την προέλευση των εμπορευμάτων ή υπηρεσιών από ορισμένη επιχείρηση, είτε με την ταυτότητα της επιχείρησης, είτε με την ύπαρξη σχέσεως συνεργασίας μεταξύ δύο επιχειρήσεων. Αν τα διακριτικά γνωρίσματα της επιχείρησης προσβληθούν με τη χρησιμοποίηση τους από τρίτον, παρέχεται η από το άρθρο 13 του Ν. 146/1914 προστασία, ενώ αν προσβληθεί διακριτικό γνώρισμα, που έγινε δεκτό ως σήμα και καταχωρήθηκε στο προβλεπόμενο από το άρθρο 6 του Ν. 2239/1994 βιβλίο, χωρίς να διαγραφεί, δεν προστατεύεται από τις διατάξεις του Ν. 146/1914, αλλά παρέχεται η προστασία των αρθρ. 24 και 29 του Νόμου αυτού (2239/94). Μόνο αν τέτοιο διακριτικό δεν έχει γίνει δεκτό ως σήμα, ή, γενόμενο δεκτό, έχει διαγραφεί και χρησιμοποιείται αθεμίτως από άλλον, ο φορέας της επιχείρησης έχει την προαναφερόμενη προστασία των άρθρων 13 και 14 του Ν. 146/1914. Αν όμως το σήμα έχει επικρατήσει και ως διακριτικό γνώρισμα τότε είναι δυνατή η προστασία του σήματος και με βάση το Ν. 146/1914. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων 1, 3, 4, 18 παρ. 3 και 26 Ν.2239/1994, ερμηνευόμενες σύμφωνα με την Οδηγία 89/104 Ε.Κ., προκύπτουν τα εξής: α) Σήμα θεωρείται κάθε σημείο, επιδεικτικό γραφικής παραστάσεως, ικανό να διακρίνει τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες μιας επιχειρήσεως από εκείνα άλλων επιχειρήσεων, τέτοιο δε σημείο είναι και η απεικόνιση του σχήματος ή της συσκευασίας του προϊόντος, ιδίως όταν πρόκειται για εντελώς πρωτότυπη και ιδιόμορφη συσκευασία ή σχήμα, β) Με την καταχώριση του σήματος, η οποία γίνεται σύμφωνα με όσα ορίζουν τα άρθρα [4] 6 επ. του ίδιου νόμου, παρέχεται στον καταθέτη το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσεως του σήματος στα προϊόντα ή εμπορεύματα για την διάκριση των οποίων αυτό προορίζεται, όποιος δε χρησιμοποιεί χωρίς τη θέληση του δικαιούχου και κατά τρόπο που προσήκει μόνο στον τελευταίο ένδειξη η οποία προσβάλλει το σήμα του δικαιούχου, μπορεί να εναχθεί για […]
Read moreΑΠ 371/2012, σύγκρουση σήματος με επωνυμία, διακριτικό γνώρισμα και domain name
Απόφαση 371 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 371/2012 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ A1′ Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γιαννούλη, Βασίλειο Φούκα, Νικόλαο Λεοντή και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία “LEXICON Εφαρμογές Μετάφρασης Ανώνυμη Εταιρία” και τον διακριτικό τίτλο “LEXICON Α.Ε”, που έχει έδρα στη Θεσσαλονίκη, νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αντωνιάδη, με δήλωση, κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Των αναιρεσίβλητων:1. Συλλόγου με την επωνυμία “ΕΝΩΣΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΥΧΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ Σ.” και τον διακριτικό τίτλο “LEXICON”, που έχει έδρα στη Θεσσαλονίκη, νομίμως εκπροσωπούμενης και 2. Σ. – Α. (Σ.) Μ., κατοίκου …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Αρκούδη, με δήλωση, κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16 Μαρτίου 2006 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 16075/2007 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 2312/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25.2.2010 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας ανέγνωσε την από 20 Ιανουαρίου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εφήρμοσε τέτοιο κανόνα, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφήρμοσε αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθή, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολομ. ΑΠ 7/2006, 4/2005, 36/1988). Στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, τα οποία ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν προφανή την παραβίαση (ΑΠ 1522/2011, AΠ 633/2011). Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, δηλαδή των γενικών και αφηρημένων αρχών για την εξέλιξη πραγμάτων, οι οποίες αντλούνται από την εμπειρική πραγματικότητα με τη βοήθεια της επιστημονικής έρευνας ή της επαγγελματικής ενασχολήσεως, ιδρύει λόγο αναιρέσεως μόνον όταν αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σε αυτούς των πραγματικών γεγονότων και όχι για τη διαπίστωση αυτών. Ειδικότερα αυτό συμβαίνει όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας για να ανεύρει με βάση αυτά την έννοια κανόνος του δικαίου, ιδίως όταν αυτός περιέχει αόριστες νομικές έννοιες ή για να υπαγάγει ή όχι τα πραγματικά γεγονότα της διαφοράς στον κανόνα αυτόν (ΑΠ 2075/2007, ΑΠ 1506/2007, ΑΠ 1445/2007, ΑΠ 1188/2007). Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 110, 117-118 και 216 ΚΠολΔ, σαφώς συνάγεται ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει με ποινή το απαράδεκτο, που εξετάζεται αυτεπαγγέλτως […]
Read moreΠολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά: ο νόμος περί Τύπου δεν εφαρμόζεται στα blogs
Με αυτή την απόφαση κρίθηκε ότι: – το περί Τύπου θεσμικό πλαίσιο δεν βρίσκει πεδίο αναλογικής εφαρμογής στα μη ειδησεογραφικά ιστολόγια, επειδή υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές ανάμεσα σε αυτά και στα μέσα ενημέρωσης που διέπονται από την ισχύουσα νομοθεσία, – ελλείψει “επιχειρηματικής διάρθρωσης”, δεν υπάρχει αντικειμενική ευθύνη του κατόχου του ιστολογίου (όπως προβλέπει ο νόμος περί Τύπου), αλλά η προσβολή της προσωπικότητας θα πρέπει να κρίνεται με βάση τις γενικές διατάξεις (που απαιτούν υποκειμενική ευθύνη), διότι ο blogger συνήθως θα είναι ένας “απλός πολίτης” κι όχι ένας οικονομικά ισχυρός ιδιοκτήτης μέσου ενημέρωσης, – οι υψηλές χρηματικές αποζημιώσεις που προβλέπονται για τα παραδοσιακά μέσα δεν μπορούν να αξιωθούν αναλογικά και από τα μη ειδησεογραφικά ιστολόγια, – η διαδικασία εκδίκασης των διαφορών προσβολής προσωπικότητας δεν είναι η ειδική διαδικασία του άρθρου 681Δ ΚΠολΔ, αλλά θα πρέπει να είναι η τακτική διαδικασία, η οποία ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου προϋποθέτει και την απόπειρα εξωδικαστικής επίλυσης της διαφοράς. Το πιο σημαντικό μέρος της απόφασης όμως είναι αυτό στο οποίο επισημαίνεται πως ο βασικός στόχος των μη ειδησεογραφικών blogs είναι η επικοινωνία (μέσο επικοινωνίας) και όχι η διάδοση πληροφοριών (μέσο ενημέρωσης). Το Δικαστήριο υιοθέτησε δηλαδή την άποψη περί της διαμόρφωσης ενός ημι-δημόσιου χώρου, διακριτού από τον mainstream χώρο της παραδοσιακής δημοσιότητας όπου η διάδοση αποτελεί τον αυτοσκοπό. Αυτοσκοπός του συνήθους blogger είναι, κατά το Δικαστήριο, η διαδραστική επικοινωνία με τους άλλους (συζήτηση) κι όχι η ενημέρωση της κοινής γνώμης (μονομερής απεύθυνση). Ωστόσο θα πρέπει για άρση κάθε παρεξήγησης να σημειωθεί ότι: – η προσβολή της προσωπικότητας εξακολουθεί να αποτελεί παράνομη πράξη, αλλά διέπεται από τις γενικές διατάξεις, – οι δεοντολογικές προϋποθέσεις που κρίνουν τον δόλο (ενδεχόμενο ή μη) σε περιπτώσεις συκοφαντικής δυσφήμησης, εξακολουθούν να αποτελούν ισχύουσες κατευθυντήριες γραμμές για την διαδικτυακή ιστολογική αρθρογραφία. Καθοριστική είναι η διάκριση ανάμεσα σε “είδηση” και “σχόλιο”, – τυχόν εκκρεμείς αγωγές με την ειδική διαδικασία 681Δ μπορούν να εκδικαστούν από τα δικαστήρια στα οποία έχουν εισαχθεί, με την επιγενόμενη κλήση για απόπειρα εξωδικαστικής επίλυσης διαφοράς κατά το άρθρο 214Α ΚΠολΔ. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι οι Δικαστές νεύουν προς τον νομοθέτη, επισημαίνοντας ότι η ανασφάλεια δικαίου που επικρατεί στο θέμα του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου δεν επιτρέπει την αναλογική εφαρμογή του νόμου περί Τύπου. Αριθμός Απόφασης 4980/2009 *** ΤΟ ΠΟΛΥΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (Διαδικασία Εργατικών Διαφορών) Αποτελούμενο από τους Δικαστές Ιωάννη Τζιμπλάκη, Πρόεδρο Πρωτοδικών, Παναγιώτα Μιχαήλ, Πρωτοδίκη, Μαρία Σκάρπου, Πρωτοδίκη – Εισηγήτρια και τη Γραμματέα Σαπφώ Ράπτη. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την 13η Μαϊου 2009 για να δικάσει την υπόθεση: ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ: ***, κατοίκου ***, ο οποίος εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του *** . ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ: Mιχαήλ Αγγελόπουλου του Αλεξίου, κατοίκου Κερατσινίου, ο οποίος εμφανίσθηκε στο ακροατήριο με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Σωτηρόπουλο. Ο ενάγων κατέθεσε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς τη με αριθμ. εκθ. κατάθεσης …/2009 αγωγή του, η οποία προσδιορίστηκε για τη δικάσιμο της 11-3-2009 και κατόπιν αναβολής για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και γράφτηκε στο πινάκιο. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους, αναφέρθηκαν στις προτάσεις τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται σε αυτές και στα […]
Read moreΑΠ 285/2012 (Στ' Ποιν.): Απόφαση-βόμβα για εικονικά τιμολόγια
Χειροπόδαρα «δένει» τους εκδότες αλλά και τους λήπτες εικονικών τιμολογίων ο Άρειος Πάγος, καθώς με απόφαση-βόμβα ξεκαθαρίζει ότι για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της φοροδιαφυγής δεν απαιτείται πλέον η πρόθεση του κατηγορούμενου να αποκρύψει φορολογητέα ύλη αλλά αρκεί να έχει έστω υπόνοια ότι εκδίδει ή λαμβάνει πλαστά ή εικονικά τιμολόγια! Ειδικότερα, σύμφωνα με την απόφαση του Στ΄ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, που καθαρογράφηκε λίαν προσφάτως”για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της φοροδιαφυγής, απαιτείται, αντικειμενικώς η έκδοση από το δράστη πλαστών ή εικονικών φορολογικών στοιχείων ή η αποδοχή εικονικών φορολογικών στοιχείων (και μάλιστα ανεξαρτήτως αν τα τελευταία είναι και πλαστά, αφού ο νόμος δεν θεωρεί ως εικονικά μόνο τα γνήσια), υποκειμενικώς δε δόλος, ο οποίος περιλαμβάνει τη γνώση, έστω, και με την έννοια της αμφιβολίας, της πλαστότητας ή της εικονικότητας των φορολογικών στοιχείων και, επί αποδοχής της εικονικότητας αυτών, τη θέληση ή αποδοχή του δράστη να προβεί στην έκδοση των πλαστών ή εικονικών φορολογικών στοιχείων ή να αποδεχθεί εικονικά φορολογικά στοιχεία. Σκοπός του δράστη για την απόκρυψη φορολογητέας ύλης δεν απαιτείται πλέον, ως πρόσθετο στοιχείο για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υποστάσεως του εν λόγω εγκλήματος, σε αντίθεση προς το άρθρο 31 παρ. 1 περ. η’ του ν. 1591/1986., που απαιτούσε για την υποκειμενική θεμελίωση του, πλην του βασικού δόλου, αναφορικά με τα στοιχεία της αντικειμενικής του υποστάσεως, και σκοπό του δράστη να αποκρύψει τη φορολογητέα ύλη”. lawyersvoice.gr
Read moreΕιρΧαν 310/2012, ρύθμιση οφειλών συνταξιούχου δανειολήπτη με αναπηρία 67%
Το Ειρηνοδικείο Χανίων, με την υπ. αριθμ. 310/2012 απόφαση που εξέδωσε, προχώρησε σε ρύθμιση των οφειλών συνταξιούχου δανειολήπτη με αναπηρία 67%, ο οποίος είχε καταθέσει αίτηση για δικαστική ρύθμιση των χρεών του βάσει του νόμου για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα (ν. 3869/2010). Ειδικότερα, ο αιτών είχε οφειλές σε δύο τράπεζες συνολικού ύψους 73.395,93 ευρώ, τη στιγμή που το μοναδικό του εισόδημα είναι η σύνταξη αναπηρίας που λαμβάνει από το ΙΚΑ, η οποία ανέρχεται στα 597,56 ευρώ μηνιαίως. Το δικαστήριο εξαίρεσε από την εκποίηση την κύρια και μοναδική κατοικία του δανειολήπτη, το αυτοκίνητό του καθώς και αγροτεμάχιο που έχει στην κυριότητά του εντός του δήμου Χανίων. Προχώρησε ακόμα σε «κούρεμα» του χρέους κατά 27.296 ευρώ και ρύθμισε το υπόλοιπο (46.099,93 ευρώ) σε μηνιαίες δόσεις χορηγώντας μάλιστα τετραετή περίοδο χάριτος για την αποπληρωμή. Έτσι, καλείται να πληρώσει το ποσό των 9.600 ευρώ με χρονικό ορίζοντα τετραετίας και επιπλέον, για τη διάσωση της κατοικίας του, θα καταβάλει 203,06 ευρώ μηνιαίως επί δεκαπέντε έτη. Τέλος, να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με δελτίο τύπου της Ένωσης Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, φαίνεται να είναι η πρώτη φορά που δικαστήριο προχωρά σε ρύθμιση οφειλών ατόμου με αναπηρία, απαλλάσσοντάς το από μεγάλο μέρος του χρέους του προς τραπεζικά ιδρύματα.
Read moreΣυμβΕφΘεσ 663/2012, Απόλυτες Ακυρότητες
Απόλυτη ακυρότητα της μη γνωστοποίησης προτάσεως εισαγγελέα. Υποβολή σχετικής αιτήσεως αρμοδίως. Δεν συντρέχει λόγος ακυρότητας με την υποβολή του αιτήματος στο απολογητικό υπόμνημα και στο συμβούλιο. Δεν συνιστά απόλυτη ακυρότητα η μη κλήτευση προς παροχή εξηγήσεως του υπόπτου αλλά κλητευθέντος και απολογηθέντος στον Ανακριτή. Ακυρότητα συνιστά η συμμετοχή Ανακριτή στο Συμβούλιο. Αρχή εφαρμογής επιεικεστέρου νόμου στα εγκλήματα της πλαστογραφίας και της απάτης λόγω ποσού (120.000 ευρώ). Απορρόφηση του εγκλήματος της απόπειρας απάτης από την πλαστογραφία μετά χρήσεως λόγω ταύτισης των παραπλανητικών γεγονότων με τα ψευδώς παραστάντα. Αριθμ βουλεύματος 663/2012. Το παραπάνω βούλευμα έκανε δεκτή την πρόταση του Αντεισαγγελέα Εφετών Ηλία Νικ. Σεφερίδη, η οποία κατά το ενδιαφέρον μέρος της έχει ως εξής. ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΦΕΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Εισάγω στο Συμβούλιό σας σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 32 παρ. 1,2,4, 138 παρ. 1,2, 270 παρ. 1, 2, 308 παρ. 1, 2,4,309 παρ. 1, 310 παρ. 1, 313, 316 παρ. 2, 317 παρ. 1 α, 318, 319 παρ. 1, 3 του ΚΠΔ την από 4/9/2012 έφεση των … δικηγόρου στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και … συνταξιούχου στρατιωτικού κατοίκου Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης, την οποία άσκησαν αυτοπροσώπως και εμπρόθεσμα και νομότυπα ενώπιον της Γραμματέως του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης (άρθρο 474 παρ. 1 του ΚΠΔ) κατά του αριθμ 802/2012 Βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών διά του οποίου παραπέμπονται αυτοί για τις πράξεις της πλαστογραφίας μετά χρήσεως κατ’ εξακολούθηση από κοινού και μεμονωμένα με σκοπό προσπορισμού οφέλους και πρόκλησης αντίστοιχα βλάβης στον πολιτικώς ενάγοντα και στους λοιπούς συνιδιοκτήτες του επιδίκου κτήματος που υπερβαίνει το χρηματικό ποσό (σήμερα) των 120. 000 ευρώ (άρθρα 98 παρ. 1, 216 παρ. 1, 3 περ. α του ΠΚ όπως αντικαταστάθηκε με την διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 περ. β του νόμου 4055/2012) (η ισχύς της οποίας άρχισε από 2/4/2012), της απάτης κατ εξακολούθηση τετελεσμένης και σε απόπειρα από κοινού με πρόκληση βλάβης ποσού που υπερβαίνει το ποσό των 120.000,00 ευρώ (άρθρα 42 παρ. 1, 98 παρ. 1, 386 παρ. 1, 3 περ. β του ΠΚ όπως η τελευταία αντικαταστάθηκε με την διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 περ. ιδ του νόμου 4055/2012) (η ισχύς της οποίας άρχισε από 2/4/2012) και της χρήσης ψευδούς βεβαίωσης κατ εξακολούθηση (άρθρα 98 παρ. 1, 242 παρ. 1, 4 του ΠΚ). Η έφεση ασκήθηκε νομότυπα και περιέχονται σ’ αυτήν οι σαφείς και ορισμένοι λόγοι που απαιτούνται για την άσκηση της (άρθρα 462, 465, 474, 477, 478 παρ. 1, 481 παρ. 1 του ΚΠΔ) Η ποινική δίωξη κινήθηκε μετά την υποβολή της από 29/3/2010 εγκλήσεως με ΒΜ Ε 2010εγχ.386 και συσχετίστηκαν σ αυτήν οι από 20/6/2010 με ΒΜ Ε 2010εγχ.872, η από 14/9/2010 με ΒΜ 2010 εγχ. 640 και η από 22/2/2011 με ΒΜ Ε 2010 εγχ 667 εγκλήσεις του … κατοίκου Θεσσαλονίκης. Η κυρία ανάκριση περατώθηκε νόμιμα με την γνωστοποίηση του πέρατος αυτής στους διαδίκους και στους πληρεξουσίους και αντίκλητους των κατηγορουμένων Γραμματά Κουρτούκα του πρώτου (κατηγορουμένου …) και του Αντωνίου Νεδελκόπουλου του δευτέρου (κατηγορουμένου …). Κατόπιν των ανωτέρω εκθέτω τα παρακάτω. Κατά την διάταξη του άρθρου 473 παρ. 4 του ΚΠΔ όπως συμπληρώθηκε με την διάταξη του άρθρου 19 του νόμου 2721/99 αναστέλλονται […]
Read moreΑΠ 427/2012, Παραβίαση νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας με την ανάρτηση αποσπασμάτων ταινιών στο διαδίκτυο
Mε την συγκεκριμένη απόφαση του Αρείου Πάγου κρίθηκε ορθή και αιτιολογημένη η απόφαση για την καταδίκη του κατηγορουμένου για παραβίαση του α.66 του ν.2121/1993 περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Η υπόθεση αφορούσε την ανάρτηση στο διαδίκτυο βιντεοσκοπημένων αποσπασμάτων τηλεοπτικών σειρών και ταινιών συγκεκριμένων ηθοποιών, χωρίς την άδεια τους και χωρίς την άδεια του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης. Επίσης, ο κατηγορούμενος είχε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα του φωτογραφίες των ιδίων ηθοποιών από αποσπάσματα ερωτικών στιγμών, παρουσιάζοντάς τες ως πρωταγωνίστριες ταινιών πορνό. ethemis Ακολουθεί το κείμενο της απόφασης απ’ το site του Α.Π. Απόφαση 427 / 2012 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 427/2012 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Ζαΐρη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Ανδρέα Ξένο-Εισηγητή και Αθανάσιο Γεωργόπουλο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 25 Ιανουαρίου 2012, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικόλαου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ. Χ. του Μ., κατοίκου …, που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Ζώτο, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 235/2011 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1)Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία “Διόνυσος Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Δικαιωμάτων Ελλήνων Ηθοποιών” και το διακριτικό τίτλο “ΔΙΟΝΥΣΟΣ”, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Πρόεδρο του ΔΣ αυτού Κ. Β., 2) Α. Π., κάτοικο …, που εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους Γρηγόριο Τρικούκη και Έλλη Φιλιπποπούλου, 3) Ν. Δ., 4) Ι. Μ., κάτοικοι …, 5) Ε.-Α. Χ., κάτοικο …, 6) Θ. Π., κάτοικο …, 7) Ε. Κ. και 8) Β. Β., κάτοικοι …, που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Έλλη Φιλιπποπούλου. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 20 Σεπτεμβρίου 2011 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1165/2011. Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και να απορριφθεί κατά τα λοιπά. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Σύμφωνα με το άρθρο 66 παρ.1 του ν. 2121/1993 όπως αντικαταστάθηκε η παράγραφος αυτή με το άρθρο 81 παρ.9 ν. 3057/2002 τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή 2900-1500 ευρώ όποιος χωρίς δικαίωμα και κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος νόμου ή διατάξεων των κυρωμένων με νόμο πολυμερών διεθνών συμβάσεων για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας εγγράφει έργα ή αντίτυπα ή αναπαράγει αυτά άμεσα ή έμμεσα, προσωρινά ή μόνιμα με οποιαδήποτε μορφή, εν όλω ή εν μέρει, μεταφράζει διασκευάζει, προσαρμόζει ή μετατρέπει αυτά, προβαίνει σε διανομή αυτών στο κοινό με πώληση ή με άλλους τρόπους ή κατέχει με σκοπό διανομής, εκμισθώνει, εκτελεί δημόσια μεταδίδει ραδιοτηλεοπτικά ή κατά οποιονδήποτε τρόπο, παρουσιάζει στο κοινό έργα ή αντίτυπα με οποιονδήποτε τρόπο…χωρίς τη συναίνεση του δημιουργού και γενικά εκμεταλλεύεται έργα, αντίγραφα ή αντίτυπα που είναι αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας ή προσβάλλει το ηθικό δικαίωμα του πνευματικού δημιουργού να αποφασίζει για τη δημοσίευση του έργου στο κοινό, καθώς και να παρουσιάζει […]
Read moreΑΠ 1323/2011, Επιτρεπτή η χρήση μαγνητοφωνημένης ιδιωτικής συνομιλίας για την απόδειξη της αθωότητας
Mε την απόφαση του αυτή ο Άρειος Πάγος επαναλαμβάνει τη θέση του (ΑΠ 1537/2007, ΑΠ 611/2006) ότι το συνταγματικώς προστατευόμενο απόρρητο της επικοινωνίας κάμπτεται βάσει της αρχής της αναλογικότητας και επιτρέπεται η χρήση παρανόμως μαγνητοφωνημένης ιδιωτικής συνομιλίας προκειμένου να αποδειχθεί η αθωότητα του κατηγορουμένου, και όχι μόνο προκειμένου να αποδειχθεί η ενοχή του (ΟλΑΠ1/2001). Με ρητή αναφορά και στο άρθρο 8 της ΕΣΔΑ κρίνεται ότι η εν αγνοία και χωρίς τη συναίνεση των συνομιλητών μαγνητοφώνηση ιδιωτικής συνομιλίας αποτελεί δέσμευση και περιορισμό στην ελεύθερη άσκησης της επικοινωνίας. Έτσι, η αποτυπώνουσα την ιδιωτική συνομιλία σχετική μαγνητοταινία είναι απαγορευμένο αποδεικτικό μέσο και δεν λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο για την κήρυξη της ενοχής ή την επιβολή ποινής ή τη λήψη μέτρων καταναγκασμού. Ωστόσο, με την απόφαση κρίνεται ότι πέραν της απόδειξης της ενοχής, όταν τίθενται σε διακινδύνευση τα έννομα αγαθά του σεβασμό και της προστασίας της ανθρώπινης αξίας (αρ.2 Σ), της τιμή και της ελευθερίας (αρ.5 παρ.2 Σ), κάμπτεται ο κανόνας του αρ.19 παρ.3 του Συντάγματος της μη χρήσεως των παρανόμως κτηθέντων αποδεικτικών μέσων, όταν αυτά αποτελούν το μόνο προτεινόμενο από τον κατηγορούμενο αποδεικτικό μέσο προς απόδειξη της αθωότητας του, υπό τον περιορισμό πάντα της αρχής της αναλογικότητας (αρ.25 παρ.1 Σ). ethemis Ακολουθεί το κείμενο της απόφασης. Απόφαση 1323 / 2011 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) ΑΡΙΘΜΟΣ 1323/2011 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Κυριακούλα Γεροστάθη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαρτίου 2011, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Αικατερίνης Φωτοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου περί αναιρέσεως της 265/2010 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λαρίσης. Με κατηγορούμενο τον Χ. Ζ. του Α., κάτοικο …, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Ηρειώτη και πολιτικώς ενάγοντα τον Χ. Χ. του Κ., κάτοικο …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Πάσχο. Το Πενταμελές Εφετείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 50/18-11-2010 έκθεση αναιρέσεως του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σωφρονιάδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1468/2010. Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του κατηγορουμένου, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τη διάταξη του άρθρου 505 παρ.2 εδ.α’ του ΚΠΔ, ο “Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε καταδικαστικής ή αθωωτικής απόφασης οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 του ίδιου κώδικα μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και εκείνοι της απόλυτης ακυρότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο, της υπέρβασης εξουσίας καθώς και της ελλείψεως της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (αρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. […]
Read moreΑΠ 213/2012, Ακυρότητα παραίτησης από δικαίωμα καταγγελίας εμπορικής μίσθωσης
Κατά την διάταξη του άρθρου 43 του Π.Δ 34/1995 (άρθρο 12 του Ν. 813/1978, 3 του Ν, 2041/1992), επί συμβάσεως μισθώσεως ρυθμιζόμενης από αυτό, “ο μισθωτής μπορεί μετά την πάροδο διετίας από την έναρξη της συμβάσεως να καταγγείλει την μίσθωση. Η καταγγελία γίνεται εγγράφως και τα αποτελέσματα της επέρχονται μετά την πάροδο έξι (6) μηνών από αυτή. Στην περίπτωση αυτή ο μισθωτής οφείλει στον εκμισθωτή ως αποζημίωση το καταβαλλόμενο κατά τον χρόνο της καταγγελίας μίσθωμα τεσσάρων μηνών”. Με την διάταξη αυτή, παρέχεται στον μισθωτή εμπορικής μισθώσεως το δικαίωμα να καταγγείλει την μίσθωση (καταγγελία μεταμέλειας), εφ’ όσον αφενός μεν η μίσθωση παραμένει ενεργής αφ’ ετέρου δε έχει παρέλθει διετία από της ενάρξεως της. Η καταγγελία αυτή τελεί υπό αναβλητική προθεσμία εξ μηνών και συνεπάγεται την υποχρέωση του μισθωτού να καταβάλει στον εκμισθωτή εφ’ άπαξ αποζημίωση από τέσσερα μηνιαία μισθώματα, υπολογιζόμενα κατά τον χρόνο ασκήσεως της καταγγελίας. Η διάταξη δε αυτή, με την οποία παρέχεται στον μισθωτή το δικαίωμα να καταγγείλει προώρως την μίσθωση, υπό τις ανωτέρω προϋποθέσεις, εφαρμόζεται και στην περίπτωση που έχει λήξει ο συμβατικός ή νόμιμος χρόνος της μισθώσεως και αυτή τελεί σε αναγκαστική παράταση, καταλαμβάνει δε και τις υφιστάμενες μισθώσεις, κατά την έναρξη ισχύος του Ν. 2741/1999, με το άρθρο 7§6 του οποίου αντικαταστάθηκε η παράγραφος 1 του άρθρου 1 του Π.Δ 34/1995 και η διάρκεια της εμπορικής μισθώσεως ορίσθηκε σε δώδεκα έτη. Εξ άλλου, η ανωτέρω διάταξη αποτελεί κανόνα αναγκαστικού δικαίου και επομένως τα προβλεπόμενα από αυτή δικαιώματα διέπονται από την διάταξη του άρθρου 45 του Π.Δ 34/1995, κατά την οποία “η παραίτηση οποιουδήποτε από τα μέρη από τα δικαιώματα του παρόντος, κατά την κατάρτιση της μίσθωσης, είναι άκυρη, εφ” όσον το παρόν δεν ορίζει διαφορετικά”. Με την τελευταία αυτή διάταξη, ο νομοθέτης, επιδεικνύοντας ιδιαίτερη ευαισθησία προς αμφότερους τους συμβαλλομένους, υποδεικνύει ότι εξέρχονται από την εξουσία διαθέσεως αυτών οι “κατά την κατάρτιση” της συμβάσεως μισθώσεως συμφωνίες, με τις οποίες αυτοί (συμβαλλόμενοι) παραιτούνται δικαιωμάτων που θεμελιώνονται στο Π.Δ 34/1995. Εν σχέσει δε προς τα δικαιώματα, τα οποία προβλέπονται από την διάταξη του άρθρου 43 του Π.Δ 34/1995, ως παραίτηση νοείται και η συνομολόγηση όρου, ο οποίος διαφοροποιεί με οποιοδήποτε τρόπο την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, είτε τροποποιώντας τις προϋποθέσεις γενέσεως του σχετικού δικαιώματος, είτε επιμηκύνοντας την εξάμηνη αναβλητική προθεσμία, είτε συνομολογώντας ποσό αποζημιώσεως μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνιαίων μισθωμάτων. Η ακυρότητα, όμως, αυτή καταλαμβάνει την παραίτηση και τις, ως άνω, συμφωνίες μόνον όταν αυτές γίνονται, κατά την “κατάρτιση” της συμβάσεως μισθώσεως, όπως σαφώς συνάγεται από την διάταξη του άρθρου 45 του Π.Δ 34/1995. Επομένως, η παραίτηση και οι, ως άνω, συμφωνίες που εμπεριέχουν παραίτηση, είναι έγκυρες και ισχυρές, εφ” όσον γίνονται μετά την κατάρτιση της συμβάσεως μισθώσεως, σύμφωνα με την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων, που καθιερώνεται με τις διατάξεις του άρθρου 5§1του Συντάγματος και του άρθρου 361ΑΚ και αποτελεί εκδήλωση της ιδιωτικής αυτονομίας. (ΑΠ 284/2010, ΑΠ 246/2011).
Read more