ΠεντΕφΒορΑιγ 86/2013 : Xρήση του "βάρους απόδειξης" και του τεκμηρίου της αθωότητας. Το ΣΔΟΕ δεν έλεγξε τις αποθήκες της εταιρίας, για να διαπιστώσει αν υπήρχαν τα εμπορεύματα.
ΠεντΕφΒορΑιγ 86/2013 (δημ. ΠοινΔικ 2014, σελ. 245) Πρόεδρος Φ. Μανώλαρος Μέλη Β. Χάσκαρη (Εφέτης Πειραιώς), Α. Σιάπκα, Κ. Σιδηρόπουλος, Ε. Ασημακοπούλου Εισαγγελέας Π. Στραγάλης Δικηγόροι Ι. Πετρέλλης, Γ. Αναγνωστόπουλος άρθρο 19 Ν 2523/1997 Έκδοση εικονικών φορολογικών στοιχείων (…) Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης των κατηγορουμένων, που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου, από τα πρακτικά συνεδριάσεως και την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, τα οποία αναγνώσθηκαν και απ’ όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, τα οποία αναγνώσθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου και αναφέρονται ανωτέρω, από τις απολογίες των κατηγορουμένων και απ’ όλη την αποδεικτική διαδικασία αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: Στην Τ.Σ. και στον Ν.Σ. αποδίδεται η ακόλουθη κατηγορία: Στον κατωτέρω αναφερόμενο τόπο και χρόνο, ενεργώντας από κοινού, εξέδωσαν εικονικά φορολογικά στοιχεία αξίας άνω των 150.000 ευρώ. Ειδικότερα, στη … Μυτιλήνης, στις 6.9.2004, όντας ομόρρυθμα μέλη, ήτοι διαχειριστής και ταμίας, αντίστοιχα, της εκεί εδρεύουσας εταιρίας με την επωνυμία «…» και αντικείμενο την ανακύκλωση μετάλλων και κατασκευή μεταλλικών αντικειμένων, δρώντας από κοινού, ήτοι μετά συναπόφαση και με κοινό δόλο, εξέδωσαν στο όνομα της ανωτέρω εταιρίας τα κατωτέρω αναφερόμενα, ως προς τον αριθμό και ημερομηνία, καθαρή αξία, ΦΠΑ και συνολική αξία συναλλαγής, αντίστοιχα, φορολογικά στοιχεία (δελτία αποστολής, τιμολόγια πώλησης και δελτία αποστολής-τιμολόγια πώλησης), τα οποία παρέδωσαν στη λήπτρια αυτών εταιρία με την επωνυμία «…», με έδρα το Αιγάλεω Αττικής (…) και καταχώρησαν στα λογιστικά βιβλία της ανωτέρω εταιρίας τους, μολονότι αυτά ήταν εικονικά, καθώς: α) Η αναγραφόμενη ημερομηνία έκδοσής τους ήταν προγενέστερη της ημερομηνίας θεώρησής τους από την αρμόδια ΔΟΥ Μυτιλήνης, που πραγματοποιήθηκε στις 6.9.2004, για τα κάτωθι υπό στοιχείο αύξοντα αριθμού 1 έως 50 αναφερόμενα φορολογικά στοιχεία και β) δεν είναι δυνατόν το θεωρηθέν κατά την ανωτέρω ημερομηνία (6.9.2004) στέλεχος δελτίων αποστολής υπ’ αρ. 200 έως και 349 να βρίσκεται την ίδια ημέρα και 90 λεπτά προ της θεωρήσεως από τη ΔΟΥ Μυτιλήνης στον Ασπρόπυργο Αττικής, ώστε να εκδοθούν τα κάτωθι υπό στοιχείο αύξοντα αριθμού 1-8 αναφερόμενα φορολογικά στοιχεία. Με τα δελτία αποστολής και τιμολόγια αυτά εμφανίζονταν ότι μεταξύ της λήπτριας και της ως άνω εταιρίας («…») έλαβαν χώρα εμπορικές συναλλαγές (αγοραπωλησίες μετάλλων και μεταλλικών αντικειμένων), οι οποίες, όμως, ήταν ανύπαρκτες. Η αξία, δε, των εικονικών φορολογικών στοιχείων είναι άνω των 150.000 ευρώ, καθώς ανέρχεται συνολικά σε 221.839,16 ευρώ πλέον ΦΠΑ 39.930,27 ευρώ. Όμως, η ως άνω κατηγορία, που αποδίδεται στους κατηγορουμένους, δεν αποδείχθηκε. Αυτοί ήσαν ομόρρυθμα μέλη της εταιρίας με την επωνυμία «…», η οποία αγόραζε σκραπ (παλιοσίδερα) από την εταιρία με την επωνυμία «…» και τα πωλούσε στην εταιρία με την επωνυμία «…» για ανακύκλωση. Επειδή, η εταιρία «…», που αγόραζε σκραπ (παλιοσίδερα) για ανακύκλωση από την εταιρία των κατηγορουμένων, βρισκόταν στην Αθήνα και η εταιρία «…», η οποία αγόραζε τα ως άνω σκραπ (παλιοσίδερα) από την εταιρία των κατηγορουμένων, βρισκόταν στο Αιγάλεω Αττικής, τα εν λόγω εμπορεύματα η εταιρία «…» αντί να τα μεταφέρει στη Μυτιλήνη Λέσβου, αφού τα παρελάμβανε από την εταιρία «…» και στη συνέχεια, να τα μεταφέρει πάλι στην εταιρία «…», στο Αιγάλεω Αττικής, τα μετέφερε απ’ ευθείας από την εταιρία, που τα αγόραζε, στην εταιρία, που τα πωλούσε. Οι εταιρίες ανακύκλωσης απαλλάσσονταν από το ΦΠΑ και γι’ αυτό στην ως άνω τριγωνική συναλλαγή η εταιρία […]
Read moreC‑436/13, Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003 — Άρθρα 8, 12 και 15 — Διεθνής δικαιοδοσία σε ζητήματα γονικής μέριμνας — Διαδικασία σχετική με την επιμέλεια παιδιού
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα) της 1ης Οκτωβρίου 2014 (*) «Προδικαστική παραπομπή — Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης — Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις — Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003 — Άρθρα 8, 12 και 15 — Διεθνής δικαιοδοσία σε ζητήματα γονικής μέριμνας — Διαδικασία σχετική με την επιμέλεια παιδιού που έχει τη συνήθη διαμονή του στο κράτος μέλος της διαμονής της μητέρας του — Παρέκταση δικαιοδοσίας υπέρ δικαστηρίου του κράτους μέλους της διαμονής του πατέρα του παιδιού αυτού — Περιεχόμενο» Στην υπόθεση C‑436/13, με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Court of Appeal (England & Wales) (Civil division) (Ηνωμένο Βασίλειο) με απόφαση της 2ας Αυγούστου 2013, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο την ίδια ημέρα, στο πλαίσιο της δίκης E. κατά B., ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους R. Silva de Lapuerta, πρόεδρο τμήματος, K. Lenaerts, αντιπρόεδρο του Δικαστηρίου που ασκεί καθήκοντα δικαστή του δεύτερου τμήματος, J. L. da Cruz Vilaça, J.-C. Bonichot και A. Arabadjiev (εισηγητή), δικαστές, γενικός εισαγγελέας: N. Wahl γραμματέας: L. Hewlett, κύρια υπάλληλος διοίκησης, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζήτησης της 15ης Μαΐου 2014, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν: – ο E., εκπροσωπούμενος από την C. Marín Pedreño, solicitor, τον D. Williams, QC, και τον M. Gration, barrister, – η B., εκπροσωπούμενη από την N. Hansen, solicitor, τον H. Setright, QC, και τους E. Devereaux και R. Genova Alquacil, advocates, – η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τις V. Kaye καθώς και M. Gray, barrister, – η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον T. Henze και την J. Kemper, – η Ισπανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την J. García-Valdecasas Dorrego, – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον M. Wilderspin και την A.‑M. Rouchaud-Joët, κατόπιν της απόφασης που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Η αίτηση προδικαστικής απόφασης αφορά την ερμηνεία των άρθρων 8, 12 και 15 του κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) 1347/2000 (ΕΕ L 338, σ. 1). 2 Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε κατά την εκδίκαση διαφοράς μεταξύ του E. (που θα αναφέρεται στο εξής ως πατέρας) και της B. (που θα αναφέρεται στο εξής ως μητέρα), αντικείμενο της οποίας είναι το ζήτημα αν τα δικαστήρια του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν διεθνή δικαιοδοσία για να προσδιορίσουν, μεταξύ άλλων, αφενός τον τόπο της συνήθους διαμονής του παιδιού των διαδίκων, το οποίο θα αναφέρεται στο εξής ως S., δηλαδή με το αρχικό γράμμα του ονόματός του, και αφετέρου το δικαίωμα επικοινωνίας του πατέρα με το παιδί. Το νομικό πλαίσιο Το δίκαιο της Ένωσης 3 Η αιτιολογική σκέψη 12 του κανονισμού 2201/2003 προβλέπει τα εξής: «Οι κανόνες αρμοδιότητας που θεσπίζονται δυνάμει του παρόντος κανονισμού περί γονικής μέριμνας επιλέγονται υπό το πρίσμα του συμφέροντος του παιδιού, ειδικότερα δε του κριτηρίου της εγγύτητας. Αυτό σημαίνει ότι κατά πρώτο λόγο θα πρέπει να είναι αρμόδια τα δικαστήρια του κράτους μέλους της συνήθους διαμονής του παιδιού, εκτός από ορισμένες περιπτώσεις μεταβολής της διαμονής του παιδιού ή ύστερα από συμφωνία μεταξύ των δικαιούχων της γονικής μέριμνας.» 4 Στο τμήμα 2, που επιγράφεται «Γονική μέριμνα», του κεφαλαίου II του κανονισμού 2201/2003, το οποίο επιγράφεται «Δικαιοδοσία», το άρθρο 8, που […]
Read moreKαταχρηστικές μονομερείς τροποποιήσεις όρων συμβολαίων από εταιρίες τηλεπικοινωνιών επισημαίνει ο Συνήγορος του Καταναλωτή
Το θέμα της μονομερούς τροποποίησης όρων σε συμβάσεις παροχής ηλεκτρονικών επικοινωνιών από πλευράς των εταιριών θίγει σε επιστολή του προς την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων ο Συνήγορος του Καταναλωτή. Το περιεχόμενο της επιστολής έχει ως εξής: «Ένα θέμα που απασχόλησε την Αρχή μας, ιδιαιτέρως τους τελευταίους μήνες, είναι αυτό της μονομερούς τροποποίησης συμβατικών όρων σε συμβάσεις ορισμένου χρόνου παροχής υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών από τους παρόχους των εν λόγω δικτύων ή και υπηρεσιών. Ι. Η Αρχή μας, πιο συγκεκριμένα, δέχθηκε και συνεχίζει να δέχεται μεγάλο αριθμό καταγγελιών από συνδρομητές παρόχων υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, σύμφωνα με τις οποίες η μονομερής τροποποίηση συμβατικών όρων – κυρίως των οικονομικών – από πλευράς παρόχων τούς φέρνει σε δυσχερή θέση, επιβαρύνοντας απροσδόκητα τον οικονομικό τους σχεδιασμό. Ο καταναλωτής κατά τη σύναψη της σύμβασης έχει λάβει ως δεδομένο το συμφωνηθέν ποσό του οικονομικού πακέτου με αντάλλαγμα την παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών για τη χρονική διάρκεια του συναφθέντος συμβολαίου. Αυτό, άλλωστε, είναι και το νόημα της επιλογής ενός συγκεκριμένου οικονομικού πακέτου και της σύναψης σύμβασης γι’ αυτό. Από τις αναφορές – καταγγελίες που υποβάλλονται στην Αρχή μας είναι προφανές ότι αρκετοί πάροχοι επιλέγουν συστηματικά την τακτική της μονομερούς τροποποίησης συμβατικών όρων, παρά το ότι δεν υπάρχει σημαντική μεταβολή των συνθηκών της αγοράς ούτε οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου παροχής υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών έχουν τέτοια διάρκεια ικανή να δικαιολογήσει, κατά τις διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας, τη μονομερή τροποποίηση των συμβατικών όρων (πρόκειται για ετήσιες, το πολύ για διετείς συμβάσεις). Γνωρίζουμε, βεβαίως, ότι ο τομέας των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών παρουσιάζει αυξημένη κινητικότητα από πολλές απόψεις, σε σύγκριση ιδίως με άλλους τομείς επιχειρηματικής δραστηριότητας. Πολύ συχνά ωστόσο, οι αναφορές προς την Αρχή μας αναδεικνύουν τακτικές, στο πλαίσιο των οποίων εταιρίες, αφού κατορθώσουν να προσελκύσουν νέους συνδρομητές με κάποιο ανταγωνιστικό οικονομικό πρόγραμμα, πολύ σύντομα (συχνά μέσα στο πρώτο τρίμηνο) προβαίνουν σε μονομερή τροποποίηση των συμβατικών όρων. Η μονομερής αυτή ενέργεια συνεπάγεται την οικονομική επιβάρυνση των καταναλωτών, εγκλωβίζοντάς τους, όπως θα αναλυθεί πιο κάτω, σε μια σύμβαση την οποία υπέγραψαν, έχοντας υπόψη την πλέον συμφέρουσα προσφορά που τους έγινε κατά το χρόνο υπογραφής της. Συνήθως, η οικονομική επιβάρυνση συνδυάζεται με την παροχή μιας πρόσθετης υπηρεσίας, την οποία, πάντως, ο καταναλωτής δεν ζήτησε και, σε αρκετές περιπτώσεις, δεν του είναι καν χρήσιμη. ΙΙ. Ο αντίλογος που διατυπώνουν οι εκπρόσωποι παρόχων στο πλαίσιο εξωδικαστικών συμβιβασμών που έχουν γίνει από τον Συνήγορο του Καταναλωτή είναι ότι η πρακτική αυτή είναι επιτρεπτή απο το Γενικό Κανονισμό Αδειών της ΕΕΤΤ. Συγκεκριμένα, με την παράγραφο 2.1.8 σημείο v του παραρτήματος Β του Γενικού Κανονισμού Αδειών, “(…)Σε περίπτωση τροποποίησης των τιμολογίων των παρεχόμενων υπηρεσιών προσδιορίζεται κατά σαφή τρόπο η τροποποίηση η οποία πραγματοποιείται. Επίσης παρέχεται η δυνατότητα στο Χρήστη να αντιταχθεί σε αυτήν και να καταγγείλει τη σύμβαση αζημίως εντός ενός (1) μηνός από τη σχετική ενημέρωσή του (…)”. Εξάλλου, με παράγραφο 2.1.15 περίπτωση (ζ) του ίδιου Κανονισμού “Σε περίπτωση τροποποίησης των συμβατικών όρων μονομερώς από τα πρόσωπα (παρόχους) που παρέχουν Δίκτυα ή/και Υπηρεσίες Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών, οι συνδρομητές έχουν το δικαίωμα καταγγελίας της σύμβασης, είτε είναι ορισμένου είτε αορίστου χρόνου, αζημίως εντός ενός (1) μηνός από τη σχετική κοινοποίηση. Ο πάροχος υποχρεούται να ενημερώνει τους συνδρομητές σχετικά με τις […]
Read moreAΠ 145/2014 – Συγχώνευση Ποινών
AΠ 145/2014 – Συγχώνευση Ποινών: «Κατά τη διάταξη του άρθρου 551 του Κ.Π.Δ., αν πρόκειται να εκτελεσθούν κατά του ίδιου προσώπου περισσότερες αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις για διαφορετικά εγκλήματα που συρρέουν, εφαρμόζονται οι ορισμοί του ποινικού νόμου για τη συρροή, δηλαδή τα άρθρα 94 επ. αυτού και κατά της αποφάσεως που καθορίζει συνολική ποινή επιτρέπεται αναίρεση στον καταδικασμένο και τον Εισαγγελέα, για τους περιλαμβανόμενους στο άρθρο 510 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. λόγους. Εξάλλου κατά το άρθρο 94 παρ. 1 του Π.Κ. κατά του υπαίτιου δύο η περισσότερων εγκλημάτων, που πραγματώθηκαν με δύο ή περισσότερες πράξεις, που τιμωρούνται κατά το νόμο με πρόσκαιρες στερητικές της ελευθερίας ποινές, επιβάλλεται μετά την επιμέτρηση τους συνολική ποινή, η οποία αποτελείται από τη βαρύτερη από τις συντρέχουσες ποινές, επαυξημένη από τις άλλες συντρέχουσες ποινές. Η επαύξηση όμως αυτή δεν μπορεί να είναι ανώτερη από τα 3/4 του αθροίσματος των συντρεχουσών αυτών, ούτε μπορεί η συνολική ποινή να ξεπεράσει τα είκοσι πέντε έτη όταν πρόκειται για κάθειρξη, τα δέκα έτη όταν πρόκειται για φυλάκιση και τους έξι μήνες όταν πρόκειται για κράτηση. Περαιτέρω κατά το άρθρο 97 του ίδιου κώδικα η παραπάνω διάταξη του άρθρου 94 παρ. 1 εφαρμόζεται και όταν κάποιος, προτού εκτιθεί ολοκληρωτικά ή παραγραφεί ή χαρισθεί η ποινή που του επιβλήθηκε για κάποια αξιόποινη πράξη, καταδικασθεί για άλλη αξιόποινη πράξη οποτεδήποτε και αν αυτή τελέσθηκε. Όπως δε προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 105, 108 και 109 του Π.Κ. η υπό τον όρο της ανακλήσεως χορηγούμενη απόλυση του καταδίκου σε στερητική της ελευθερίας ποινή δεν αποτελεί απαλλαγή από την ποινή, αλλά στάδιο εκτελέσεως της, που επιδιώκει την αποτροπή υποτροπής με τη βελτίωση του καταδίκου και την κοινωνική του αποκατάσταση (Ολ.Α.Π. 106/1991). Επομένως μπορεί η ποινή στην οποία αυτή αναφέρεται, να συγχωνευθεί με άλλες ποινές αν συναντάται με αυτές κατά την εκτέλεση και εφόσον οι εν λόγω ποινές δεν αναφέρονται σε εγκλήματα που τελέσθηκαν κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας, διότι τότε επέρχεται άρση της αναστολής και οι ποινές εκτίονται αθροιστικώς. Το δικαστήριο υποχρεούται κατά νόμο να προβεί στον καθορισμό συνολικής ποινής και στην περίπτωση εκείνη κατά την οποία συναντώνται στην εκτέλεση στερητικές της ελευθερίας ποινές των οποίων ζητείται η προσμέτρηση, κατ’ άρθρο 551 ΚΠΔ, με άλλες συρρέουσες ποινές για τις οποίες έχει καθορισθεί συνολική ποινή που εξαντλεί το ανώτατο όριο των 25 ετών επί καθείρξεως ή των δέκα ετών επί φυλακίσεως. Στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο πρέπει να προβεί στον καθορισμό νέας συνολικής ποινής με ποινή βάση εκείνη των 25 ετών κάθειρξης η δέκα ετών φυλάκισης, που δεν θα διασπασθεί γιατί είναι η βαρύτερη, στην οποία θα προσμετρήσει και τις λοιπές μη προσμετρηθείσες ποινές που φέρονται προς εκτέλεση. Η συνολική ποινή όμως που θα επιβληθεί τελικά, παρά τις προσαυξήσεις, δεν μπορεί και πάλι να υπερβαίνει το ανώτατο όριο των 25 ετών κάθειρξης ή δέκα ετών φυλάκισης, που προβλέπεται από το άρθρο 94 παρ 1 Π Κ, γιατί απαγορεύεται ρητά κάθε υπέρβαση ταυ ορίου αυτού επί συρροής εγκλημάτων, χωρίς διάκριση της βαρύτητας ή του αριθμού αυτών. Ο τρόπος αυτός καθορισμού συνολικής ποινής επιβάλλεται από το νόμο και δεν μπορεί να τον αρνηθεί το δικαστήριο, αφού δεν αναγνωρίζεται η συνέκτιση των ποινών, ενώ εξάλλου αντίκειται στις […]
Read moreYποχρεωτική η αρίθμηση των σχετικών εγγράφων και η αναγραφή τους στις προτάσεις από 1/4/2015
Με έγγραφό του (αρ.πρωτ. 3387/17-3-2015) προς τους Γραμματείς των εδρών των πολιτικών τμημάτων που κοινοποιείται και προς το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και τους Δικηγορικούς Συλλόγους Αθήνας και Πειραιά, ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου Αθηνών, γνωστοποιεί στους δικηγόρους ότι από 1/4/2015, κατά την κατάθεση των προτάσεων τους και του φακέλου στο ακροατήριο, θα πρέπει να προσκομίζουν τα σχετικά έγγραφα αριθμημένα, αναγράφοντας και στις προτάσεις τους τον ακριβή αριθμό των σχετικών εγγράφων που προσκομίζουν καθώς και τον κατάλογο των προσκομιζομένων σχετικών. legalnews24
Read moreΔιαδικασία Αλλαγής Ονόματος ή Επωνύμου
Διαδικασία αλλαγής κύριου ονόματος και επωνύμου Γράφει η Αναστασία Μήλιου, Δικηγόρος* Η μεταβολή του κύριου ονόματος αποφασίζεται με τελεσίδικη δικαστική απόφαση κατά την διαδικασία της εκουσίας διαδικασίας. Η αίτηση συντάσσεται και κατατίθεται στην γραμματεία του δικαστηρίου και ένα αντίγραφο κοινοποιείται στον κατά τόπο αρμόδιο Εισαγγελέα. Η αλλαγή του κυρίου ονόματος δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση. Ο νόμος αναφέρει ότι το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει το κατά πόσον υπάρχει “σπουδαίος λόγος”, ο οποίος δικαιολογεί την μεταβολή του κύριου ονόματος. Υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις κατά τις οποίες ένα μη εύηχο όνομα δικαιολόγησε τέτοια μεταβολή. Π.χ. κύριο όνομα που μοιάζει με επώνυμο ή που προκαλεί σύγχυση είναι μερικοί λόγοι που το δικαστήριο αποδέχεται και προχωρεί στην αλλαγή του κυρίου ονόματος. Επίσης σημαντικοί είναι και οι ψυχολογικοί λόγοι. Π.χ. υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που φέρουν το όνομα συγγενούς τους, ο οποίος στο παρελθόν τους κακοποίησε ή τους εγκατέλειψε ή τους έχει φερθεί με ιδιαίτερα άσχημο τρόπο σε σημείο που η θύμηση του ονόματος είναι αρνητική και ταράζει ψυχολογικά τον κάτοχό του. Τέτοιου είδους λόγοι αν και ακραίοι έχουν γίνει δεκτοί από την νομολογία.Λόγοι συνειδησιακοί, όπως είναι η μεταβολή του θρησκεύματος, έχουν ήδη κριθεί ότι αποτελούν και σπουδαίο λόγο για την μεταβολή του κύριου ονόματος. Αλλαγή κύριου ονόματος θεωρείται επίσης η τροποποίηση ή η συμπλήρωσή του. Η αίτηση διόρθωσης ή συμπλήρωσης του ονόματος ανήκει στην ευρύτερη διαδικασία διόρθωσης των στοιχείων των ληξιαρχικών πράξεων. Έτσι κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας δικάζονται και οι αιτήσεις όποιου έχει έννομο συμφέρον ή του Εισαγγελέα, με τις οποίες ζητείται η διόρθωση ορισμένου στοιχείου της ληξιαρχικής πράξης, που προβλέπεται από το νόμο ως απαραίτητο για τη σύνταξή της και το οποίο από παραδρομή ή και ηθελημένα καταχωρήθηκε στη ληξιαρχική πράξη που έχει συνταχθεί. Αντικείμενο, επομένως, της αίτησης διόρθωσης είναι η διαπίστωση των ακριβών στοιχείων, που απαιτεί ο νόμος για τη σύνταξη της ληξιαρχικής πράξης και ο τονισμός της ορθότητας αυτών, σε σύγκριση με τα στοιχεία, που βεβαιώθηκαν ανακριβώς στη ληξιαρχική πράξη, της οποίας ζητείται η διόρθωση, η δε απόφαση που εκδίδεται, ως προς τη ρυθμιστική της ενέργεια, είναι στην ουσία διαπιστωτική διορθωτική θετική διοικητική πράξη και όχι διαταγή στο ληξίαρχο για τη διόρθωση της ληξιαρχικής πράξης, που, ενδεχομένως, συντάχθηκε από αυτόν ανακριβώς, ούτε υποκαθιστά τη δική του ενέργεια, παρά δημιουργεί εις βάρος του ανωτέρω την υποχρέωση να προβεί στη σχετική διόρθωση. Σε περίπτωση θετικής έκβασης, η τελεσίδικη απόφαση με την οποία διατάσσεται η μεταβολή του ονόματος προσκομίζεται στο ληξιαρχείο και στο δημοτολόγιο, τα οποία είναι υποχρεωμένα να προβούν στην σχετική μεταβολή. Η πρόσληψη και η αλλαγή επωνύμου παλαιότερα γινόταν με απόφαση του Νομάρχη και ήδη του Δημάρχου, ενώ μπορούν να καθορίζονται, μεταξύ άλλων, λεπτομέρειες για τις προϋποθέσεις και τον τρόπο πρόσληψης και αλλαγής επωνύμου. Και σε αυτήν την περίπτωση απαιτείται σπουδαίος και συγκεκριμένος λόγος για την αλλαγή του επωνύμου, καθώς αποτελεί μεν το επώνυμο στοιχείο της προσωπικότητας του ατόμου, η αλλαγή του, όμως, δεν απόκειται στην ιδιωτική βούληση, αλλά γίνεται ύστερα από απόφαση του αρμοδίου διοικητικού οργάνου εφ’όσον συντρέχουν συγκεκριμένοι και σοβαροί λόγοι, ικανοί να δικαιολογήσουν την μεταβολή του επωνύμου. Και τούτο διότι το επώνυμο, το οποίο έχει καθοριστικό ρόλο στην ταυτοποίηση του προσώπου, ενδιαφέρει προφανώς τη δημόσια τάξη και τις ειδικότερες εκφάνσεις […]
Read moreΣχολιασμός της υπ' αριθμ. 4003/2014 απόφασης του ΣτΕ, περί αναπροσαρογής των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων.
Με την υπ’ αριθμόν 4003/2014 απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας (σε σχηματισμό Ολομελείας, λόγω μείζονος σπουδαιότητας) έκρινε την παράλειψη της Διοικήσεως να αναπροσαρμόσει τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων από το 2007 μετά από αίτηση ακυρώσεως που υπέβαλαν 13 ιδιοκτήτες ακινήτων. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε, όπως ήταν αναμενόμενο, ότι η παράλειψη αυτή είναι παράνομη, καθώς δεν θα ήταν δυνατόν να φορολογείται η ακίνητη περιουσία το 2014 με βάση τιμές του 2007 που έχουν ήδη μεταβληθεί πάρα πολύ. Εφαρμόζοντας μια νέα διάταξη που εισήχθη το καλοκαίρι στη νομοθεσία που διέπει τη λειτουργία του, έθεσε προθεσμία 6 μηνών στη Διοίκηση για την αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών. Παρουσιάζει ενδιαφέρον πώς η Διοίκηση εξειδίκευσε το νόημα της υποχρέωσης του Κράτους για διετή αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών, πώς απήντησε στα ειδικότερα επιχειρήματα της Διοικήσεως, καθώς και η λογική, με την οποία επικαλέσθηκε, εφήρμοσε και, μάλιστα, υπερέβη τη νέα διάταξη για τάξιμο προθεσμίας στη Διοίκηση. Το αντικειμενικό σύστημα αξιών αποσκοπεί στον ορθότερο προσδιορισμό της φορολογητέας ύλης, προκειμένου η φορολογία επί των ακινήτων να είναι, κατά το δυνατόν, ανάλογη με την πραγματική τους αξία Η συνεισφορά των πολιτών στα δημόσια βάρη πρέπει να είναι σύμφωνη με τη φοροδοτική τους ικανότητα: ο κάθε φορολογούμενος συνεισφέρει “ανάλογα με τις δυνάμεις του” κατά τη διάταξη της παραγράφου 5 του άρθρου 4 του Συντάγματος. Εξειδικεύοντας την παραπάνω διάταξη στη φορολογία περιουσίας, είναι απαραίτητο να προσδιορίζεται η πραγματική αξία της, ώστε επ’ αυτής της αξίας να υπολογίζεται ο φόρος. Για το σκοπό αυτό, του κατά το δυνατόν ορθότερου υπολογισμού της αγοραίας αξίας της φορολογητέας ύλης, ο νομοθέτης θέσπισε με το άρθρο 41 του νόμου 1249/1982 αντικειμενικό σύστημα υπολογισμού της αξίας της ακίνητης περιουσίας, το οποίο στηρίζεται στον προσδιορισμό, με βάση στοιχεία της αγοράς, τιμών ανά τετραγωνικό μέτρο που αντιστοιχούν σε ζώνες ακινήτων, καθώς και μια σειρά συντελεστές που προσαυξάνουν ή μειώνουν την αξία του ακινήτου, όπως προσδιορίζεται με το σύστημα αυτό. Αναγνωρίζοντας, παράλληλα, τη μεταβλητότητα της αγοραίας αξίας των ακινήτων, και προκειμένου το σύστημα για να διατηρήσει την “αντικειμενικότητα” του, ο νομοθέτης όρισε και την υποχρεωτική επανεκτίμηση της αξίας του κάθε ακινήτου ανά διετία διαμέσου του επανακαθορισμού των αντίστοιχων τιμών ζώνης. Η τελευταία αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών έλαβε χώρα το 2007. Συνεπώς όσοι φόροι ακίνητης περιουσίας έχουν επιβληθεί από το 2008 και έπειτα, ακόμη και πολύ πρόσφατα (και μάλιστα πλέον και ο Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων – ΕΝΦΙΑ – που καθιερώθηκε με το ν. 4223/2013) έχουν υπολογιστεί ωσαν το κάθε προς φορολόγηση ακίνητο να άξιζε τόσο όσο το 2007. Το σύστημα των αντικειμενικών αξιών αντί να λειτουργεί ως εργαλείο κατά το δυνατόν αποτελεσματικότερου και άρα δικαιότερου υπολογισμού των “δυνάμεων” των φορολογουμένων – σκοπός άλλωστε για τον οποίο θεσπίστηκε- καταστρατηγείται τα τελευταία χρόνια προκειμένου να αντλήσει η Διοίκηση όσο δυνατόν περισσότερα έσοδα φορολογώντας περιουσίες με πλασματική αξία. Αξίζει να τονιστεί ότι σε μεγάλο μέρος της σχολιαζόμενης απόφασης παρατίθενται στοιχεία ενδεικτικά της κατάρρευσης της αξίας των ακινήτων, προκειμένου να καταδειχθεί η διάσταση της πραγματικής αξίας των ακινήτων από την αντικειμενική. Η Διοίκηση δεν μπορεί να επικαλείται εις βάρος των φορολογουμένων την αδυναμία της για νέο προσδιορισμό των τιμών ζώνης Με δεδομένη την πρόδηλη παραβίαση της νομοθετικής πρόβλεψης για διετή αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών από το 2007, η Διοίκηση περιόρισε […]
Read moreΣτΕ 4003/2014 : Aναπροσαρογή των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων.
Αριθμός 4003/2014 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 10 Οκτωβρίου 2014, με την εξής σύνθεση: Σωτ. Ρίζος, Πρόεδρος, Αθ. Ράντος, Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Ν. Μαρκουλάκης, Μ. Βηλαράς, Αικ. Σακελλαροπούλου, Δ. Σκαλτσούνης, Γ. Ποταμιάς, Ε. Νίκα, Γ. Τσιμέκας, Α. Ντέμσιας, Σπ. Χρυσικοπούλου, Μ. Παπαδοπούλου, Ε. Κουσιουρής, Κ. Κουσούλης, Α. Χλαμπέα, Π. Μπραΐμη, Π. Χαμάκος,Α.-Μ. Παπαδημητρίου, Ε. Παπαδημητρίου, Σύμβουλοι, Μ. Αθανασοπούλου, Στ. Λαμπροπούλου, Δ. Τομαράς, Πάρεδροι. Από τους ανωτέρω οι Σύμβουλοι Γ. Ποταμιάς και Α. Χλαμπέα καθώς και η Πάρεδρος Μ. Αθανασοπούλου μετέχουν ως αναπληρωματικά μέλη, σύμφωνα με το άρθρο 26 παρ. 2 του ν. 3719/2008. Γραμματέας η Μ. Παπασαράντη. Για να δικάσει την από 6 Μαρτίου 2014 αίτηση: των: 1. … και 13. … οι οποίοι παρέστησαν με το δικηγόρο Αναστάσιο Αβραντίνη (Α.Μ. 17821), στον οποίο δόθηκε προθεσμία μέχρι τις 20.10.2014 για τη νομιμοποίησή του, κατά του Υπουργού Οικονομικών, ο οποίος παρέστη με την Ελένη Σβολοπούλου, Νομική Σύμβουλο του Κράτους. Η πιο πάνω αίτηση εισάγεται στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου, κατόπιν της από 18.3.2014 πράξης του Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, λόγω της σπουδαιότητάς της, σύμφωνα με τα άρθρα 14 παρ. 2 εδάφ. α, 20 και 21 του π.δ. 18/1989. Με την αίτηση αυτή οι αιτούντες επιδιώκουν να ακυρωθούν: α) η παράνομη παράλειψη της Διοίκησης να εκδώσει την απόφαση που προβλέπεται στο άρθρο 41 παρ. 1 του ν. 1249/1982 και β) το 1025803/10.2.2014 έγγραφο του Υπουργείου Οικονομικών. Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως του εισηγητή, Συμβούλου Δ. Σκαλτσούνη. Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε το δικηγόρο των αιτούντων, ο οποίος ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους ακυρώσεως και ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση και την αντιπρόσωπο του Υπουργού, η οποία ζήτησε την απόρριψή της. Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου κ α ι Α φ ο ύ μ ε λ έ τ η σ ε τ α σ χ ε τ ι κ ά έ γ γ ρ α φ α Σ κ έ φ θ η κ ε κ α τ ά τ ο Ν ό μ ο Επειδή, ζητείται η ακύρωση α) της παράλειψης της Διοίκησης να εκδώσει απόφαση περί αναπροσαρμογής της φορολογητέας αξίας των ακινήτων κατά το άρθρο 41 παρ. 1 του ν. 1249/1982· β) του 1025803/10.2.2014 εγγράφου της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών και Στέγασης της Γενικής Διεύθυνσης Δημόσιας Περιουσίας και Εθνικών Κληροδοτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών, το οποίο εκδόθηκε σε απάντηση σχετικής αίτησης των ήδη αιτούντων και άλλων φορολογουμένων. Επειδή, η αίτηση εισήχθη ενώπιον της Ολομέλειας με την 1055/2014/18.3.2014 πράξη του Προέδρου του Δικαστηρίου. Επειδή, λόγω κωλύματος του Συμβούλου Κωνσταντίνου Κουσούλη, τακτικού μέλους της σύνθεσης που εκδίκασε την υπόθεση, έλαβε μέρος στη διάσκεψη, ως τακτικό μέλος, ο Σύμβουλος Γεώργιος Ποταμιάς, αναπληρωματικό μέχρι τότε μέλος της σύνθεσης (άρθρο 26 παρ. 2 ν. 3719/2008 (Α΄ 241), με το οποίο προστέθηκαν τέσσερα εδάφια στο τέλος της παρ. 1 του άρθρου 8 του π.δ. 18/1989 (Α΄ 8)· 164/2014 πρακτικό διάσκεψης Ολομέλειας). Επειδή, καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο (1332529, 3798191/2014 έντυπα παραβόλου). Επειδή, η αίτηση υπογράφεται από το δικηγόρο Αναστάσιο Αβραντίνη, ως πληρεξούσιο των αιτούντων. Αυτοί, κατά τη συζήτηση της υπόθεσης δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο για να δηλώσουν ότι εγκρίνουν […]
Read moreΑΠ (ΟΛΟΜ) 3/2014 : Εμπορική μίσθωση. Δικαστική αναπροσαρμογή του μισθώματος κατά τις διατάξεις 288 ΑΚ. Μετά τη δικαστική αναπροσαρμογή καταλύεται για το μέλλον, δηλαδή για το διάστημα πέραν εκείνου που ρυθμίζεται με τη δικαστική απόφαση, η συμβατική ρύθμιση για αναπροσαρμογή και ισχύει η νόμιμη αναπροσαρμογή.
( 621224) (Α΄ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ , ΧΡΙΔ 2014/358 , ΕΕΜΠΔ 2014/613 , ΝΟΒ 2014/1131) Εμπορική μίσθωση. Συμφωνία για σταδιακή αναπροσαρμογή του μισθώματος και μεταγενέστερη δικαστική αναπροσαρμογή του μισθώματος κατά τις διατάξεις 288 ΑΚ. Μετά τη δικαστική αναπροσαρμογή καταλύεται για το μέλλον, δηλαδή για το διάστημα πέραν εκείνου που ρυθμίζεται με τη δικαστική απόφαση, η συμβατική ρύθμιση για αναπροσαρμογή και ισχύει η νόμιμη αναπροσαρμογή. Αντίθετη μειοψηφία. Παραπέμφθηκε στην Πλήρη Ολομέλεια με την υπ` αριθμ. 9/2013 απόφαση της Τακτικής Ολομέλειας, στην οποία είχε παραπεμφθεί με την υπ` αριθμ. 70/2012 απόφαση του Δ΄Τμήματος και αναιρεί την υπ` αριθμ. 142/10 απόφαση Εφετείου Ιωαννίνων. (Παρατηρήσεις Α.Καραμπατζού ΝΟΒ 2014,1136). Αριθμός 3/2014 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές της Πλήρους Ολομέλειας: Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Πρόεδρο Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Βασίλειο Λυκούδη, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αντιπροέδρους, Βιολέττα Κυτέα, Δημήτριο Μαζαράκη, Παναγιώτη Ρουμπή, Κωνσταντίνο Φράγκο, Νικόλαο Πάσσο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα, Δημήτριο Κόμη, Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεράσιμο Φουρλάνο, Αργύριο Σταυράκη, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου – Πετρουλάκη, Δήμητρα Μπουρνάκα, Εμμανουήλ Κλαδογένη, Γεώργιο Σακκά, Μαρία Βασιλάκη, Χρυσούλα Παρασκευά, Μαρία Γαλάνη – Λεοναρδοπούλου, Μιχαήλ Αυγουλέα, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη – Εισηγητή, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Πάνο Πετρόπουλο, Ευγενία Προγάκη, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Μαρία Βαρελά, Γεώργιο Κοντό, Ασπασία Μαγιάκου, Βασίλειο Πέππα, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Γεώργιο Λέκκα, Αθανάσιο Καγκάνη, Δημήτριο – Στέφανο Βόσκα, Μαρία Χυτήρογλου και Κωνσταντίνο Παπασταματίου, Αρεοπαγίτες, (κωλυομένων των λοιπών Δικαστών της σύνθεσης). Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 12 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία της Εισαγγελέως Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Των καλούντων – αναιρεσειόντων: Κ. Γ. του Λ., κατοίκου … και 2. Κ. Κ. του Ν., κατοίκου …, οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο Τομαρά. Των καθών η κλήση – αναιρεσιβλήτων: 1 Α. Χ. του Γ. και 2 Γ. Χ. του Α., κατοίκων … οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Χολέβα. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16 Ιουλίου 2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 235/2009 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 142/2010 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι καλούντες – αναιρεσείοντες με την από 12 Ιουνίου 2010 αίτησή τους και τους από 3 Οκτωβρίου 2011 προσθέτους λόγους. Στη συνέχεια εκδόθηκε η 70/2012 απόφαση του Δ` Πολιτικού Τμήματος, η οποία απορρίπτει τον πρώτο λόγο αναίρεσης και παραπέμπει στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τους αναφερόμενους στο σκεπτικό δεύτερο λόγο αναίρεσης και τον μοναδικό του δικογράφου των προσθέτων λόγων. Μετά την πιο πάνω απόφαση και την από 3 Μαΐου 2012 κλήση των καλούντων η προκείμενη υπόθεση φέρεται στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου επί της οποίας εκδόθηκε η 9/2013 απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου (σε Τακτική Ολομέλεια) η οποία παραπέμπει τους παραπεμφθέντες στην τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με την υπ` αριθμ. 70/2012 απόφαση του Δ` Τμήματος του Αρείου Πάγου ως άνω λόγους αναιρέσεως, στην πλήρη Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου. Με την από 28 Ιουνίου 2013 κλήση των καλούντων-αναιρεσειόντων, η προκείμενη υπόθεση φέρεται στην Πλήρη Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου. Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, […]
Read moreΑΠ 8/2015: Κανονισμός 44/2001 – Έγκυρη η Παρέκταση Διεθνούς Δικαιοδοσίας όταν συνάπτεται με τύπο γνωστό και παγιωμένο στην πρακτική των συναλλαγών και συγκεκριμένα με αναγραφή στα τιμολόγια τα οποία ο αντισυμβαλλόμενος δέχεται και πληρώνει αδιαμαρτύρητα.
Αριθμός 8/2015 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ A1′ Πολιτικό Τμήμα Πηγή: Ιστοσελίδα ΑΠ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεώργιο Λέκκα, Αθανάσιο Καγκάνη και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 17 Νοεμβρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ: Της αναιρεσείουσας: Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία “SPEEDLINE S.R.L.”, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Τσιάντο και κατέθεσε προτάσεις. Της αναιρεσιβλήτου: Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία “AUTO RINA ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ”, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Γεωργιάδη με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/9/2006 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17748/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1342/2010 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20/6/2013 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Μαγγίνας ανέγνωσε την από 3/11/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 20/6/2013 αίτησης για αναίρεση της υπ’ αριθμό 1342/2010 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι] Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ’ αριθμό 1342/2010 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία δέχθηκε τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ’ αριθμό 17748/2008 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια, αφού εξαφάνισε την τελευταία ως προς τις διατάξεις της αναφορικά με την υπ’ αρ. εκθ. κατ. 47898/2006 αγωγή ως προς το μέρος που αυτή στρέφεται κατά της αναιρεσείουσας [πρώτης εναγομένης], κράτησε κατά τούτο την υπόθεση, δίκασε κατ’ ουσίαν την αγωγή κατά το μέρος που αυτή απευθύνεται κατά της αναιρεσείουσας, απέρριψε ό,τι εκεί κρίθηκε ως απορριπτέο, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή ως προς την αναιρεσείουσα και αναγνώρισε την υποχρέωση αυτής να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη [ενάγουσα] το ποσό των 10.000 € με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής επιβάλλοντας εν τέλει εις βάρος της αναιρεσείουσας ένα μέρος των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης για αμφοτέρους τους βαθμούς δικαιοδοσίας. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα [άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566 § 1 ΚΠολΔ], είναι συνεπώς παραδεκτή [άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ] και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της [άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ]. ΙΙ] Κατά τη διάταξη του άρθρου 3 παρ. 1 του ΚΠολΔ στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων υπάγονται ημεδαποί και αλλοδαποί, εφόσον παρίσταται αρμοδιότητα ελληνικού δικαστηρίου. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι καθιερώνεται διεθνής δικαιοδοσία των Ελληνικών δικαστηρίων επί ιδιωτικών διαφορών, εφόσον αυτές συνδέονται με την Ελληνική πολιτεία με κάποιο στοιχείο, που θεμελιώνει δωσιδικία και δη αρμοδιότητα κάποιου Ελληνικού Δικαστηρίου (ΑΠ 1987/1988). Κατά το άρθρο 4 δε του ΚΠολΔ, το Δικαστήριο απορρίπτει την αγωγή ή την αίτηση, αν δεν έχει δικαιοδοσία. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του […]
Read more