ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΌ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟ ΖΉΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΦΠΑ ΣΤΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΕΣ ΑΜΟΙΒΕΣ
Η σημαντική αυτή εξέλιξη προέκυψε από σχετική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου του Βελγίου, στο οποίο, όπως είναι γνωστό, εδώ και μερικούς μήνες εκκρεμούσε αίτηση Δικηγορικών Συλλόγων του Βελγίου για ακύρωση της επιβολής ΦΠΑ στις αμοιβές των δικηγόρων, ενώ παρέμβαση υπέρ των αιτούντων είχε ασκήσει και το Συμβούλιο των Δικηγορικών Συλλόγων της Ευρώπης (CCBE). Συγκεκριμένα, το Βελγικό Συνταγματικό Δικαστήριο, με την 165/2014 απόφασή του, η οποία εκδόθηκε την 13.11.2014, αναβάλλοντας την έκδοση οριστικής απόφασης επί του θέματος, απευθύνει 4 προδικαστικά ερωτήματα στο Δικαστήριο της Ε.Ε. Το ενδιαφέρον είναι ότι με τα ερωτήματα αυτά, μετά από εκτενές σκεπτικό, δεν ζητείται μόνο να εξετασθεί η δυνατότητα μερικής εξαίρεσης των αμοιβών για παροχή δικηγορικών υπηρεσιών από το ΦΠΑ (σε ορισμένες δηλαδή μόνο περιπτώσεις, όπως στις παρεχόμενες στο πλαίσιο της νομικής βοήθειας δικηγορικές υπηρεσίες), αλλά τίθεται υπό αμφισβήτηση ακόμη και ο ίδιος ο πυρήνας του ζητήματος, το κατά πόσο δηλαδή γενικώς η επιβολή ΦΠΑ στις δικηγορικές αμοιβές –όπως και η Οδηγία 2006/112, που προβλέπει την εναρμόνιση των φορολογιών σε σχέση με τον ΦΠΑ, δυνάμει της οποίας επιβλήθηκε ΦΠΑ στις αμοιβές από δικηγορικές υπηρεσίες- είναι σύμφωνη με συγκεκριμένους θεμελιώδεις κανόνες δικαίου που διέπουν την ευρωπαίκή έννομη τάξη, όπως, ιδίως, με τη Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (άρθρο 47, αλλά και 20 και 21), την ΕΣΔΑ (άρθρο 6), το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (άρθρο 14), αλλά και την ίδια τη Συνθήκη της Ε.Ε. (άρθρο 9). Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η προδικαστική αυτή απόφαση προκάλεσε ενθουσιασμό στις τάξεις των Βέλγων –και όχι μόνο- δικηγόρων, αναμένεται δε με αγωνία η κρίση του Δικαστηρίου της Ε.Ε. επί του θέματος αυτού, το οποίο απασχολεί έντονα και τους έλληνες δικηγόρους. Για κάθε εξέλιξη θα υπάρχει σχετική ενημέρωση. Παναγιώτης Περάκης Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπέιας στη CCBE http://www.ethemis.gr/sto-evropaiko-dikastirio-zitima-tis-epivolis-fpa-stis-dikigorikes-amives/
Read moreΕφΑθ 1876/2014: Σήμα, εθνικό και κοινοτικό – Προσβολή σήματος κατά τον παλαιό νόμο περί Σημάτων Ν. 2239/1994 – Χρήση ξένου σήματος «εν είδει διακοσμητικού στοιχείου» και όχι «εν είδει σήματος»
Κρίθηκε ότι καταρχήν δεν μπορεί να νοηθεί διακοσμητική χρήση ενός λεκτικού σήματος και ότι ο μέσος καταναλωτής εκλαμβάνει τη λεκτική ένδειξη ενός ενδύματος ως διακριτικό γνώρισμα. Κρίθηκε ότι η χρήση της επίδικης ένδειξης «champion» έγινε από την εναγομένη εν είδει σήματος, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 18 παρ. 3 και 26 ν. 2239/1994. Ηθική βλάβη κατ’ άρθρο 932 ΑΚ. Επιδικάζει ηθική βλάβη 40.000 Ευρώ και συμβατική ποινική ρήτρα 15.000 Ευρώ, συνολικά 55.000 Ευρώ ως αποζημίωση, νομιμοτόκως. Απορρίπτει έφεση και αντέφεση. Επικυρώνει πρωτόδικες εκκαλούμενες αποφάσεις 5610/2010 και 3549/2012 ΠΠΑ. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Αριθμός Απόφασης 1876/2014 ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Τμήμα 15ο Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Πρόεδρο Εφετών, Βρυσηίδα Θωμάτου και Διονυσία Νίκα-Εισηγήτρια, Εφέτες, και από τη Γραμματέα Αικατερίνη Κούρκουλα. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 5 Δεκεμβρίου 2013 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: ΤΗΣ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ – ΑΝΤΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «JUMBO ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» και το διακριτικό τίτλο «JUMBO», που εδρεύει στο Μοσχάτο Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου από την πληρεξούσια δικηγόρο της Σταυρούλα Μποϊλέ. ΤΗΣ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ – ΑΝΤΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ: Αλλοδαπής εταιρίας με την επωνυμία «CHAMPION PRODUCTS EUROPE LIMETED» (Τσάμπιον Πρόντακτς Γιούροπ Λίμιτεντ), η οποία εδρεύει στο Δουβλίνο Ιρλανδίας και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εμμανουήλ Μαρκάκη. Η ενάγουσα και ήδη εφεσίβλητη-αντεκκαλούσα με την από 16-1-2008 αγωγή της, προς το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που έχει κατατεθεί με αριθμό 11632/575/2008, ζήτησε να γίνουν δεκτά τα όσα αναφέρονται σ’ αυτήν. Το Δικαστήριο εκείνο εξέδωσε την υπ’ αριθμ. 5610/2010 εν μέρει οριστική του απόφαση, με την οποία ανέβαλε την έκδοση οριστικής απόφασης και ακολούθως την υπ’ αριθμ. 3549/2012 οριστική του απόφαση με την οποία δέχθηκε εν μέρει την αγωγή. Την απόφαση αυτή προσέβαλαν οι ανωτέρω διάδικοι με την από 11-10-2012 (αρ. κατάθ. 6549/2012) έφεση και την από 20-12-2012 (αριθ. Β.Α.Β. 855/2012) αντέφεση προς το Δικαστήριο τούτο. Η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου και συζητήθηκε. Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων αναφέρθηκαν στις προτάσεις που κατέθεσαν. ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ Σύμφωνα με το άρθρο 523 παρ. 1 ΚΠολΔ «ο εφεσίβλητος μπορεί, και αφού περάσει η προθεσμία της έφεσης, να ασκήσει αντέφεση ως προς τα κεφάλαια της απόφασης που προσβάλλονται με την έφεση και ως προς εκείνα που συνέχονται αναγκαστικά με αυτά, και αν ακόμη αποδέχθηκε την απόφαση ή παραιτήθηκε από την έφεση». Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με το άρθρο 522ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η άσκηση της αντέφεσης για να είναι παραδεκτή πρέπει να βρίσκεται μέσα στα όρια του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης, αφού με την άσκηση της δεν μεταβιβάζεται στο σύνολο της η υπόθεση στο Εφετείο, αλλά μόνο κατά τα διαγραφόμενα με την έφεση όρια (ΑΠ 729/2013, ΑΠ 920/2013 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΕφΔυτΜακ 62/2011 Αρμ. 2012,1082, Σ. Σαμουήλ, Η έφεση κατά τον ΚΠολΔ, εκδ.2009, παρ.617). Διαφορετικά, αν δηλαδή το κεφάλαιο που πλήττεται με την αντέφεση δεν έχει εκκληθεί, η αντέφεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο (ΕφΑΘ 1107/2012 ΕΔΙΚΠΟΛ 2012.166, ΕφΠατρ 881/2007 ΑχΝομ 2008. 421). Ως «κεφάλαιο» θεωρείται η αυτοτελής αίτηση δικαστικής προστασίας, που δημιουργεί χωριστό αντικείμενο δίκης (στα πλαίσια της αυτής διαφοράς) και εκκρεμοδικία για την οποία (αίτηση) εκδόθηκε χωριστή διάταξη της απόφασης (ΑΠ 842/2010 ΕΠολΔ 2010.861, ΑΠ 798/2010 ΕΠολΔ 2010.862, ΑΠ 174/2010 ΔΕΕ 2010.919, ΑΠ 173/2010 ΧρΙΔ 2011.180). Ως […]
Read moreΣυνέχιση της αποχής των Δικηγόρων από τα καθήκοντά τους, από 25 Νοεμβρίου έως 5 Δεκεμβρίου 2014
Αποφάσεις Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων κατά την έκτακτη συνεδρίασή της στην Αθήνα. Η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας, που συνεδρίασε εκτάκτως στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, εξέφρασε για άλλη μια φορά την ομόθυμη διαφωνία και την κατηγορηματική αντίθεση του Δικηγορικού Σώματος προς το προωθούμενο από την κυβέρνηση νομοσχέδιο του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Η Ολομέλεια επαναλαμβάνει την θέση της ότι με τις επιχειρούμενες ρυθμίσεις του νομοσχεδίου ευνοούνται αποκλειστικά οι Τράπεζες σε βάρος των δικαιωμάτων των πολιτών, της κοινωνίας και του Δημοσίου. Σύσσωμη η νομική κοινότητα ομονοεί ότι το εν λόγω νομοσχέδιο όχι μόνον δεν συμβάλλει στην επιτάχυνση της πολιτικής δίκης, αλλά αντίθετα επιτείνει στην επιβράδυνση της, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα , ανασφάλεια δικαίου και εν τέλει έλλειμμα δικαιοσύνης. Ο πρόεδρος της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων Β. Αλεξανδρής, τόνισε ότι το νομοσχέδιο πλήττει τη κοινωνία και τους πολίτες και επεσήμανε ότι παρά τις επανειλημμένες αναλυτικές προτάσεις του Δικηγορικού Σώματος, τις εκφρασμένες αντιρρήσεις των Δικαστικών Ολομελειών του Αρείου Πάγου, του Εφετείου και Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, των Δικαστικών Ενώσεων, ο υπουργός Δικαιοσύνης το κατέθεσε προς ψήφιση στη Βουλή, χωρίς να τις λάβει υπόψη. Μετά από μακρύ και εποικοδομητικό διάλογο, τα μέλη της Ολομέλειας αποφάσισαν, κατά πλειοψηφία: · Την διενέργεια δημοψηφίσματος σε όλους τους Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας, στις 2 και 3 Δεκεμβρίου 2014, για το επίμαχο νομοσχέδιο και την στάση του Δικηγορικού Σώματος. · Την συνέχιση της αποχής των Δικηγόρων από τα καθήκοντά τους, από την ερχόμενη Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014 έως και την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014. Την ίδια ημέρα, δηλαδή στις 5/12/2014 θα συγκληθεί εκ νέου η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων.
Read more«Απαγόρευση μαρτυρίας δικηγόρων – κατασχέσεις και έρευνες σε γραφεία δικηγόρων»
«Απαγόρευση μαρτυρίας δικηγόρων – κατασχέσεις και έρευνες σε γραφεία δικηγόρων» του Δικηγόρου Αθηνών κ. Ζήση Κωνσταντίνου [Εισήγηση στην ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ Δ.Σ. ΛΑΡΙΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΕΠΙΤΙΜΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΜΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΘΕΜΑ «Ο ΘΕΣΜΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΗ»] A.- Βρίσκομαι απόψε εδώ ως Λαρισαίος, αλλά και ως συνεργάτης του τιμωμένου Γιάννη Διαμαντή.- Τα θέματα με τα οποία θα σας απασχολήσω προβλέπονται στο νόμο. Αρκεί, για αυτά να διαβάσει κανείς τα άρθρα 371 ΠΚ και 212, 261 και 262 ΚΠοινΔ, σε συνδυασμό και με το άρθρο 39 παρ. 1 και 5 του νέου Δικηγορικού Κώδικος. Πιστέψτε με, λοιπόν, ότι η προφορική ανάπτυξη του κυρίου θέματος της εισηγήσεώς μου, θα είναι σύντομη, προκειμένου να δώσουμε τη δυνατότητα στον τιμώμενο, τον οποίο εξακολουθούμε να θεωρούμε Συνάδελφό μας, την ευκαιρία να αναπτύξει το θέμα του με όλη τη χρονική άνεσή του.- Θα σας απασχολήσω, λοιπόν, κυρίως, με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και σοβαρό ζήτημα, που συνδέεται με το δεύτερο (υπό ΙΙ!) θέμα της εισηγήσεώς μου και απασχολεί εντονώτατα την επικαιρότητα (βλ. κεφ. Γ!).- Την εισήγησή μου, άλλωστε, θα βρείτε, σε λίγες μέρες, αναρτημένη, στην ιστοσελίδα του Δ.Σ. Λαρίσης, αλλά και του Δ.Σ. Αθηνών, όπως ανήγγειλαν, προ ολίγου, αμφότεροι οι Πρόεδροι των εν λόγω Δ.Σ., ο κ. Δημήτρης Κατσαρός, στην εισαγωγική του ομιλία και ο κ. Βασίλης Αλεξανδρής, στον χαιρετισμό του.- Είναι αυτονόητον ότι η γραπτή εισήγησή μου, που θα διαβάσετε στις παραπάνω ιστοσελίδες, αποτελεί επεξεργασμένη μορφή της εισηγήσεώς μου στη σημερινή εκδήλωση.- Β.- Ι.-) Απαγόρευση μαρτυρίας α.-Η προστασία του καθήκοντος σιωπής (άρθρο 371 ΠΚ) συμπληρώνεται με την απαγόρευση εξέτασης του συνηγόρου ως μάρτυρoς, τόσο στην προδικασία, όσον και στην κυρία διαδικασία (άρθρο 212 ΚΠοινΔ). Πράγματι με ποινή ακυρότητας της διαδικασίας απαγορεύεται η εξέταση του συνηγόρου ως μάρτυρος σχετικά με όσα του εμπιστεύθηκε ο πελάτης του. Επίσης ο συνήγορος κρίνει σύμφωνα με την συνείδησή του, αν και σε ποιο μέτρο πρέπει να καταθέσει όσα άλλα έμαθε με αφορμή την άσκηση του Λειτουργήματός του. Όμως είναι ευνόητον ότι, για γεγονότα που αφορούν τρίτους, μη πελάτες του δικηγόρου, αυτός, όπως όλα τα άλλα πρόσωπα, έχει τη γενική υποχρέωση προς μαρτυρία κατά τη διάταξη του άρθρου 209 ΚΠοινΔ.- Ειδικότερα η διάταξη του άρθρου 212 παρ. 1 ΚΠοινΔ, η οποία απαγορεύει να εξετασθεί ως μάρτυρας, ανάμεσα σε άλλα πρόσωπα, και ο δικηγόρος, ακόμη και αν υπάρχει η συναίνεση του πελάτη του, τέθηκε για κοινωνικούς λόγους, οι οποίοι είναι υπέρτεροι από την ιδιωτική βούληση του πελάτη του. Δηλαδή η απαγόρευση εξέτασης, ως μάρτυρος, του συνηγόρου εισάγεται χάριν του «κύρους» του Δικηγορικού Λειτουργήματος.- Παρατηρούμε λοιπόν, ότι στην ποινική δίκη, η οποία αφορά στην προστασία του δημοσίου συμφέροντος, προστατεύεται πρωταρχικά η «εμπιστοσύνη του κοινού σε συγκεκριμένα επαγγέλματα» και ακολουθεί η «προστασία της σφαίρας των ιδιωτικών απορρήτων».- Εκείνο, πάντως, που πρέπει ιδιαίτερα να τονισθεί, είναι το ακόλουθο: Η σφαίρα των ιδιωτικών απορρήτων των ατόμων, που προστατεύεται από το άρθρο 212 ΚΠοινΔ, δεν είναι παρά το συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα του ανθρώπου, να έχει και να διατηρεί μυστικά γεγονότα ή καταστάσεις της ιδιωτικής ζωής του, ως μια ειδικότερη έκφραση του δικαιώματος της προσωπικότητας.- β.- Έτσι από το συνδυασμό των άρθρων 2 παρ. 1 και 5 παρ. 1 του Συντ. προκύπτει […]
Read moreΑΠ 926/2014: Υποβολή έγκλησης με εξουσιοδότηση προσώπου που διαμένει στο εξωτερικό
Βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής του διαμένοντος στο εξωτερικό δίδοντος την πληρεξουσιότητα για υποβολή έγκλησης. Νόμιμη η εξουσιοδότηση χωρίς σφραγίδα της Χάγης. “…Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 46 και 42 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, στην παραπάνω περίπτωση .η υποβολή της εγκλήσεως από τον παθόντα που θέλει να ζητήσει τη δίωξη της αξιόποινης πράξης, γίνεται απευθείας στον Εισαγγελέα Πλημ/κών ή και στους άλλους ανακριτικούς υπαλλήλους είτε από τον ίδιο τον μηνυτή είτε από ειδικό πληρεξούσιο. Το έγγραφο της πληρεξουσιότητας μπορεί να δοθεί και με απλή έγγραφη δήλωση. Η γνησιότητα της υπογραφής του εντολέα πρέπει να βεβαιώνεται από οποιαδήποτε δημόσια, δημοτική ή κοινοτική αρχή ή δικηγόρο. Το έγγραφο της πληρεξουσιότητας προσαρτάται στην έκθεση για την κατάθεση της μήνυσης. Με την πληρεξουσιότητα πρέπει να παρέχεται η ειδική εντολή, όπως ο πληρεξούσιος υποβάλλει έγκληση για ορισμένο έγκλημα το οποίο πρέπει να εξατομικεύεται κατά τρόπο, που να μην καταλείπεται αμφιβολία για την ταυτότητα της πράξεως και τη βούληση του εντολέα για τη δίωξη του εγκλήματος, που τελέσθηκε σε βάρος του και δεν αρκεί η γενική και αόριστη εντολή να καταθέσει μήνυση. Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων συνάγεται ότι είναι παραδεκτή η υποβολή εγκλήσεως προσώπου, που διαμένει στην αλλοδαπή δια συνηγόρου, που έχει σχετική έγγραφη εντολή, έστω και αν το γνήσιο της υπογραφής τουεντολέως βεβαιώνεται από δικηγόρο του τόπου της κατοικίας του και, κατά συνέπεια, ξένου κράτους, καθόσον η διάταξη του άρθρου 42 του Κ.Ποιν.Δ. δεν διακρίνει μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών αρχών για τη βεβαίωση του γνήσιου της υπογραφής, αλλά αντίθετα αναφέρεται γενικώς και σαφώς εννοεί και τις δύο (πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για κράτος που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση). Εξ άλλου, η κατά το άρθρο 42 παρ. 2β του Κ.Ποιν.Δ. απαίτηση του νόμου, δηλαδή βεβαίωση της γνησιότητας της υπογραφής του δίδοντος την πληρεξουσιότητα με πράξη της δημόσιας αρχής ή δικηγόρου, δεν ανάγεται σε συστατικό στοιχείο του τύπου της περί πληρεξουσιότητας δικαιοπραξίας, ο οποίος παραμένει το ιδιωτικό έγγραφο, αλλά αφορά μόνο στη θέσπιση αποκλειστικού μέσου αποδείξεως της γνησιότητας της σχετικής δηλώσεως βουλήσεως στην περίπτωση αυτή. Πρέπει δε να ειπωθεί ότι κατά τη διάταξη του άρθρου 11 του ΑΚ η δικαιοπραξία είναι έγκυρη ως προς τον τύπο αν είναι σύμφωνη είτε με το δίκαιο που διέπει το περιεχόμενο της είτε με εκείνο του τόπου που επιχειρείται είτε με το δίκαιο της ιθαγένειας όλων των μερών. Η διάταξη αυτή αφορά και τις μονομερείς δικαιοπραξίες , επομένως και εκείνη με την οποία παρέχεται η εξουσιοδότηση προς αντιπροσώπευση (πληρεξουσιότητα). Περαιτέρω, με τη Σύμβαση της Χάγης που υπογράφηκε στις 5/10/1961 και καταργεί την υποχρέωση επικύρωσης των αλλοδαπών δημοσίων εγγράφων, η οποία κυρώθηκε με τον Ν. 1497/1984 και έχει την ισχύ που ορίζει η παράγραφος 1 του άρθρου 28 του Συντάγματος, ορίζονται τα ακόλουθα: Με το άρθρο 1 εδ. α’ της ως άνω Σύμβασης, ορίζεται ότι η παρούσα Σύμβαση εφαρμόζεται στα δημόσια έγγραφα που έχουν συνταχθεί στο έδαφος ενός συμβαλλόμενου Κράτους και πρέπει να προσαχθούν στο έδαφος του άλλου συμβαλλόμενου κράτους. Κατά την έννοια της παρούσας Συμβάσεως, ως Δημόσια έγγραφα θεωρούνται: α) τα έγγραφα που προέρχονται από αρχή ή δημόσιο υπάλληλο δικαιοδοτικού οργάνου του Κράτους, συμπεριλαμβανομένων και των εγγράφων που προέρχονται από την εισαγγελική αρχή, δικαστικό γραμματέα ή δικαστικό επιμελητή, β) τα διοικητικά έγγραφα, γ) […]
Read moreΠαράσταση πολιτικής αγωγής του Δημοσίου ενώπιον ποινικών δικαστηρίων (εγκύκλιος)
Mε την ΠΟΛ. 1019/17-1-2014(Παράσταση πολιτικής αγωγής Δημοσίου ενώπιον ποινικών δικαστηρίων) διευκρινίζονται ζητήματα σε νομολογιακή βάση σχετικά με την παράσταση πολιτικής αγωγής του Δημοσίου στις ποινικές δίκες. Η εγκύκλιος έχει ως εξής: “Σε συνέχεια του αριθ. πρωτ. ΔΝΥ Α 1168770 ΕΞ 2012/6.12.2012 εγγράφου μας, με το οποίο σας δόθηκαν οδηγίες για τη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων σε υποθέσεις φοροδιαφυγής μείζονος σημασίας, κοινοποιούμε σχετική νομολογία επί θεμάτων παράστασης του Δημοσίου ως πολιτικώς ενάγοντος (επιμέλεια: Πάρεδρος Ν.Σ.Κ. Ευθύμιος Τσάκας): 1. Το Δημόσιο δύναται να παρασταθεί ως πολιτικώς ενάγον για την αποκατάσταση της προκληθείσας περιουσιακής του ζημίας, χωρίς την έγγραφη προδικασία του άρθρου 68 παρ. 1 ΚΠοινΔικ. Κατά το άρθρο 5 του N.Δ. 2711/1953 , το Δημόσιο δύναται για οποιαδήποτε αξίωση αποζημίωσής του λόγω ποινικού αδικήματος (χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του ή αποκατάσταση της προκληθείσας περιουσιακής του ζημίας) να παρίσταται ως πολιτικώς ενάγον ενώπιον του ακροατηρίου του ποινικού δικαστηρίου, χωρίς την έγγραφη προδικασία του άρθρου 68 παρ. 1 ΚΠοινΔικ, δύναται δε ταυτόχρονα με τη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής να γνωστοποιεί τα ονοματεπώνυμα των εξεταστέων μαρτύρων του προς απόδειξη της αξίωσής του (Α.Π. 14/1991 Ελλ.Δνη 1991, 1573, Α.Π. 268/1989 Ποιν.Χρον.1989, 846, Α.Π. 163/1987 ττοιν. Χρον. 1987, 395, Α.Π. 1162/1987 Ποιν. Χρον. 1987, 989, Α.Π. 11/1981 Ποιν. Χρον. 1981, 416). 2. Στη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής του Δημοσίου δεν απαιτείται ιδιαίτερη εξειδίκευση του τρόπου πρόκλησης της ηθικής βλάβης του. Στη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής του νομικού προσώπου -επομένως και του Δημοσίου – δεν απαιτείται να γίνει ιδιαίτερη εξειδίκευση του τρόπου πρόκλησης της ηθικής βλάβης του, διότι αναφέρεται προφανώς στον αντίκτυπο, τον οποίο έχει στην πίστη και στο κύρος του νομικού προσώπου η διαπραχθείσα εις βάρος του κολάσιμη πράξη (Α.Π. 39/2003 Ποιν.Χρον. 2003, 893, Α.Π. 2266/2002 Ποιν.Χρον. 2003, 799, Α.Π. 1510/2002 Ποιν.Χρον.2003, 527, Α.Π. 575/1986 ΝοΒ 1986,1267). 3. Νόμιμη η παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος το πρώτον στη μετ΄ αναβολή ποινική δίκη. Κατά το άρθρο 68 παρ. 1 και 2 του ΚΠοινΔικ, η πολιτική αγωγή ασκείται ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου μέχρι την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας, ήτοι μέχρι την όρκιση του πρώτου μάρτυρα κατηγορίας. Όταν, όμως, αναβληθεί η ποινική δίκη για κρείσσονες αποδείξεις, δύναται ο άμεσα ζημιωθείς από το ποινικό αδίκημα- έστω και αν δεν είχε εμφανιστεί κατά την πρώτη συζήτηση – να παραστεί ως πολιτικώς ενάγων, καθόσον, κατά τη νέα δικάσιμο, η ποινική υπόθεση εκδικάζεται εξαρχής (Α.Π. 58/1978 Ποιν.Χρον. 1978, 411, Α.Π. 536/1989 Ποιν.Χρον. 1990, 22, Α.Π. 852/1974 Ποιν.Χρον. 1975, 193, Α.Π. 178/1962, Ποιν.Χρον. 1962,442, Α.Π. 357/1964 Ποιν.Χρον. 1965, 19, Α.Π. 129/1957 Ποιν.Χρον. 1957,300, Α.Π. 410/1953 Ποιν.Χρον. 1954,73). 4. Απαράδεκτη η παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος το πρώτον ενώπιον του εφετείου. Η παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος το πρώτον ενώπιον του εφετείου προς επιδίωξη των αστικών αξιώσεών του – κατά παράλειψη του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας – είναι απαράδεκτη και επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της επ΄ ακροατηρίω διαδικασίας, συνιστώσα λόγο αναιρέσεως κατ΄ άρθρο 510 παρ.1 εδ. α΄ ΚΠοινΔικ (Α.Π. 1740/2002 Ελλ.Δνη 2003,1438, Α.Π. 70/2002 Ποιν.Χρ.2003,43, Α.Π.794/1990 Ποιν.Χρον.MA΄ 202, Α.Π.1212/1989 Ποιν.Χρον. Μ΄526, Α.Π. 1168/1989 Ποιν.Χρον. Μ΄, 452, Α.Π. 1251/1984 Ποιν.Χρον. ΛΕ΄ 314). 5. Σε περίπτωση έφεσης του εισαγγελέα κατά αθωωτικής απόφασης, ο πολιτικώς ενάγων παρίσταται στο εφετείο μόνο προς υποστήριξη της ενοχής. Σε περίπτωση άσκησης έφεσης […]
Read moreΕιρ.Αθηνών 2122/2014 :Πώληση αυτοκινήτου με παρακράτηση κυριότητας- Εκχώρηση δικαιωμάτων του πωλητή σε τρίτο
Η εκχώρηση των δικαιωμάτων του πωλητή σε τρίτο στην πώληση με παρακράτηση κυριότητας, δεν επιφέρει μεταβίβαση των υπό αίρεση δικαιωμάτων νομής και κυριότητας επί του κινητού και των σχετικών αγωγών: “Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του την 19η Δεκεμβρίου 2013 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ της ενάγουσας Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρίας με την επωνυμία …και του εναγομένου … ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας του δικηγόρου Αγγελικής Βαγενά…Στην υπό κρίση αγωγή όπως το περιεχόμενό της εκτιμάει το Δικαστήριο, η ενάγουσα Τράπεζα ιστορεί ότι δυνάμει της αναφερόμενης από…έγγραφης ταυτόχρονης τριμερούς συμβάσεως πώλησης αυτοκινήτου και χρηματοδότησης μέσω δανείου ή κάρτας που συνήφθη μεταξύ αυτής, του εναγομένου και της τρίτης πωλήτριας εταιρίας με την επωνυμία .., η τελευταία πώλησε στον εναγόμενο το περιγραφόμενο αυτοκίνητο εργοστασίου κατασκευής … τύπου… με παρακράτηση κυριότητας από την πωλήτρια μέχρι αποπληρωμής του τιμήματος. Η ενάγουσα δε τράπεζα χορήγησε στον εναγόμενο δάνειο ποσού 17.948,55 ευρώ με το οποίο χρηματοδοτήθηκε η αγορά του αυτοκινήτου, με συνέπεια την εξόφληση του τιμήματος που έλαβε η πωλήτρια, αποδοτέο από τον εναγόμενο στην ενάγουσα σε εκατό (100) ισόποσες μηνιαίες δόσεις, κατά το σύστημα της σύνθετης τοκοχρεωλυσίας ποσού 242,83 ευρώ εκάστη. Ισχυρίζεται δε ότι η πωλήτρια εταιρία εκχώρησε προς αυτή (την ενάγουσα) όλες τις αξιωσεις της κατά του αγοραστή από την παρακράτηση της κυριότητας, γεγονός που γνωστοποιήθηκε συγχρόνως στον αγοραστή. Επίσης επειδή ο εναγόμενος καθυστέρησε την καταβολή του οφειλόμενου ποσού για τουλάχιστον 60 ημέρες και συγκεκριμένα τις δόσεις των μηνών Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2010, η ενάγουσα κατήγγειλε τη δανειακή σύμβαση. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να καταστούν ληξιπρόθεσμες και απαιτητές και οι υπόλοιπες (άληκτες) δόσεις του δανείου, σύμφωνα με τον αντίστοιχο όρο της δανειακής σύμβασης, ο δε τηρούμενος λογαριασμός του εναγόμενου κατά την ημερομηνία καταγγελίας παρουσίαζε χρεωστικό υπόλοιπο σε βάρος του ποσού 13.010,45 ευρώ, το οποίο αρνείται να καταβάλει παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της ενάγουσας με συνέπεια η τελευταία να υπαναχωρήσει από την πώληση ζητώντας την απόδοση του πράγματος. Όμως με την αρνηση του εναγομένου να της το αποδώσει την αποβάλλει αυθαίρετα και παράνομα από τη νομή της σε αυτό. Γι αυτό η ενάγουσα ζητεί από το παρόν δικαστήριο ως καθ ύλη και κατά τόπο αρμόδιο να αναγνωρισθεί νομέας του αναφερόμενου αυτοκινήτου, να διαταχθεί η αφαίρεσή του από τον εναγόμενο και από οποιονδήποτε τρίτο έλκει δικαιώματα από αυτόν ή το κατέχει επ’ ονόματί του και η απόδοση του σ αυτή. Ο εναγόμενος προφορικά στην αρχή της συζητήσεως στο ακροατήριο και με τις προτάσεις του αρνήθηκε εν πρώτοις την αγωγή ως νόμω αβάσιμη, ισχυριζόμενος ότι ουδέποτε γεννήθηκε το ιστορούμενο δικαίωμα της ενάγουσας προκειμένου να εγείρει αξίωση προς προστασία της νομής της. Επί του ισχυρισμού αυτού πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 383, 389 παρ. 2, 455, 458, 460, 461, 462, 470, 532 παρ. 1, 976, 977, 1034, 1035, 1094 και 1095 ΑΚ συνάγονται τα εξής: Αν στην πώληση κινητού έχει τεθεί ο όρος ότι ο πωλητής διατηρεί την κυριότητα ωσότου το τίμημα, που εν όλω ή εν μέρει πιστώνεται, αποπληρωθεί, λογίζεται, σε περίπτωση αμφιβολίας, ότι η μεταβίβαση της κυριότητας στον αγοραστή επέρχεται μόλις πληρωθεί η αίρεση της αποπληρωμής του τιμήματος και ότι, σε περίπτωση υπερημερίας του αγοραστή ως οφειλέτη, εν όλω […]
Read moreΑΠ 74/2013 : Παραγραφή. Συνιστά ανωτέρα βία ο προσδιορισμός της συζήτησης της υπόθεσης λόγω φόρτου εργασίας των δικαστηρίων σε δικάσιμο πέραν του χρόνου της βραχυπρόθεσμης παραγραφής
Παραγραφή. Συνιστά ανωτέρα βία ο προσδιορισμός της συζήτησης της υπόθεσης λόγω φόρτου εργασίας των δικαστηρίων σε δικάσιμο πέραν του χρόνου της βραχυπρόθεσμης παραγραφής. «Κατά τη διάταξη του άρθρου 261 ΑΚ, την παραγραφή διακόπτει η έγερση της αγωγής. Η παραγραφή που διακόπηκε με τον τρόπο αυτό αρχίζει και πάλι από την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου. Από την τελευταία αυτή διάταξη, συνάγεται ότι αν η παραγραφή διακόπηκε με την άσκηση της αγωγής, η ίδια παραγραφή, δηλαδή ομοειδής και ισόχρονη με αυτή που διακόπηκε, αρχίζει σε κάθε περίπτωση – και ανεξαρτήτως από το είδος αυτής ως βραχυπρόθεσμης ή συνήθους – ευθύς μετά την έγερση της αγωγής και διακόπτεται μετά από κάθε διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου. Έτσι επί αξιώσεως που έχει καταστεί επίδικη, η παραγραφή στην οποία υπόκειται μπορεί να συμπληρωθεί κατά τη διάρκεια της επιδικίας. Ως διαδικαστική δε πράξη, που συνεπάγεται κατά την ως άνω διάταξη του άρθρου 261 ΑΚ, τη διακοπή της παραγραφής θεωρείται κάθε πράξη των διαδίκων ή των νομίμων αντιπροσώπων και πληρεξουσίων τους ή της δικαστικής αρχής που περιέχει τα στοιχεία δικαστικής ενέργειας και είναι αναγκαία για την έναρξη, συνέχιση ή αποπεράτωση της δίκης. Σύμφωνα με το σκοπό της ίδιας διάταξης για να αρχίσει εκ νέου η παραγραφή που διακόπηκε από την τελευταία διαδικαστική πράξη του δικαστηρίου πρέπει να είναι δυνατή η περαιτέρω προώθηση της υποθέσεως με πράξεις των διαδίκων. Τούτο δε διότι ο θεσμός της παραγραφής της αξίωσης (ΑΚ 247 επ.) αποτελεί, τη νομοθετικά προβλεπόμενη κύρωση στην αδράνεια του δανειστή να επιδιώξει την ικανοποίηση της αξίωσης του και επομένως δεν είναι νοητή η παραγραφή της αξίωσης όταν αυτός έχει ενεργήσει ό,τι ήταν αναγκαίο στη συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε να μη χρειάζεται να επιχειρήσει κάτι ιδιαίτερα. Γι` αυτό ο νόμος αναγνωρίζει σοβαρούς λόγους, συνεπεία των οποίων η πάροδος του χρόνου δεν έχει δυσμενείς συνέπειες για το δανειστή. Τέτοιοι λόγοι αναστολής της παραγραφής είναι κατ` άρθρο 255 ΑΚ το δικαιοστάσιο, η ανωτέρα βία και ο δόλος του υπόχρεου. Ανωτέρα βία κατά την έννοια της διατάξεως αυτής συνιστά και ο προσδιορισμός της συζήτησης της υπόθεσης λόγω φόρτου εργασίας των δικαστηρίων, λαμβανομένου υπόψη και του αριθμού των υποθέσεων που μπορεί κατά τον οικείο κανονισμό να εγγραφούν στο πινάκιο κάθε δικασίμου, σε δικάσιμο πέραν του χρόνου της βραχυπρόθεσμης παραγραφής αφού ο διάδικος δεν έχει τη δυνατότητα να ενεργήσει κάποια διαδικαστική πράξη η οποία και μόνο θα μπορούσε να επιφέρει την διακοπή της παραγραφής. Εξετέρου κατά τη διάταξη του αρθρ. 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (άρθρα 173 και 200 του ΑΚ). Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ. ΑΠ 7/2006 και Ολ. ΑΠ 4/2005). Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν […]
Read moreΑκυρότητα προγαμιαίας συμφωνίας για μη συμβίωση.
Σύμφωνα με την υπ.αρ. 976/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ο γάμος ως νομικοηθικοκοινωνικός θεσμός συνεπάγεται δικαιώματα και υποχρεώσεις μεταξύ των συζύγων, οι οποίοι αποφασίζουν να συνδεθούν και να συμπράξουν σε μια κοινωνικότητα με ορισμένα πλαίσια. Ουσιώδης υποχρέωση είναι η συμβίωση των συζύγων, με την οποία ολοκληρώνεται το συμβατικό πλαίσιο. Κατά συνέπεια συμφωνία που γίνεται μεταξύ των μελλονύμφων πριν από το γάμο τους, με περιεχόμενο την ανυπαρξία μεταξύ τους συμβιώσεως κατά τη διάρκεια του γάμου (Λευκός Γάμος βλ. Μιχαηλίδη- Νουάρο ΕρμΑΚ, Γεν. Εισαγ. Οικογ. Δικαίου, αριθ. 22, 22α Γεωργιάδη στον ΑΚ Γεωργιάδη-Σταθόπουλου, υπ’ αριθ. 1372 αριθ.4), είναι τελείως άκυρη, (Γεωργιάδη-Σταθόπουλου: Οικ. Δικ. 1991, υπ’ αρθ. 1386, αριθ.1), ως αντίθετη στις προαναφερόμενες αναγκαστικού δικαίου διατάξεις του νόμου που επιβάλλουν την υποχρέωση των συζύγων προς συμβίωση, ως άμεση συνέπεια του γάμου και δεν επάγεται ακυρότητα του τελευταίου, ενόψει της περιοριστικής στο νόμο απαρίθμησης των λόγων ακυρότητάς του, στους οποίους δεν περιλαμβάνεται τέτοια συμφωνία (άρθ. 1372 ΑΚ – ΕΑ 5773/1995 αδημ.). Στις πράξεις ή παραλείψεις, που είναι πρόσφορες να κλονίσουν το γάμο, περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, και η παράβαση της υποχρέωσης για συμβίωση, που απορρέει από το άρθρο 1386 ΑΚ. Στην ανωτέρω περίπτωση περιλαμβάνονται ένα πλήθος περιστατικών που έχουν κυρίως σχέση με αδικαιολόγητη άρνηση συμβιώσεως (Γεωργιάδη-Σταθόπουλου, Οικ. Δικ. Υπ’ άρθρο 1439, αριθ. 9, 11, 16, 19, 20, 21, Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, Οικ.Δίκ. έκδ. 1994, τόμ. Ιβ, σελ. 4 επ., ιδίας Οικ.Δικ. 1993, τόμ. Ιγ, σελ. 18-21, Σκορίνη-Παπαρηγοπούλου, Οι λόγοι διαζυγίου κατά την Ελληνική Νομολογία, σελ. 3 επ., Μιχαηλίδη-Νουάρου Οικ. Δικ.έκδ.1970, σελ. 82-83 Ι. Σπυριδάκης Οικ. Δίκ. εκδ. 1993, σελ. 160-161). Παράβαση της υποχρέωσης προς συμβίωση και συνακόλουθα και ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσης συνιστά μεταξύ άλλων και η αδικαιολόγητη άρνηση του ενός συζύγου προς συμβίωση λόγω εμμονής του σε προγαμιαία, άκυρη κατά τα προαναφερόμενα, συμφωνία, όχι μόνο μη συμβιώσεως μετά το γάμο, αλλά και συναινέσεως του άλλου συζύγου στην έκδοση διαζυγίου. http://atheativia.psichogios.gr/2014/05/blog-post_3.html
Read moreΜΠρΑθ (Ασφ.Μ.) 8839/2014 : Ασφαλιστικά μέτρα – Προσβολή προσωπικότητας – Παραγωγή και διάθεση δυσφημιστικού φυλλαδίου – Ανάρτηση-αναπαραγωγή με οποιοδήποτε μέσο συνθήματος – Διαταγή παύσης διάδοσης δυσφημιστικών μηνυμάτων – Απειλή χρηματικής ποινής .
Κρίθηκε ότι η αιτούσα εταιρία «COCA COLA 3Ε ΑΕ» εξακολουθεί να δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, τόσο παραγωγικά όσο και εμπορικά, και να καταβάλει φόρο εισοδήματος στην Ελλάδα. Επιπροσθέτως, δεν πιθανολογήθηκε ότι η αιτούσα μετέφερε μέρος της παραγωγικής της δραστηριότητας και ειδικότερα αυτό που προορίζεται για την κάλυψη των αναγκών του καταναλωτικού κοινού της Βορείου Ελλάδος στη Βουλγαρία. Συνεπώς, το σύνθημα «COCA COLA παράγεται στη Βουλγαρία, φορολογείται στην Ελβετία, καταναλώνεται από τους Έλληνες», το οποίο περιέχεται σε φυλλάδιο, που οι καθ’ ων παρήγαγαν και διένειμαν, είναι ψευδές και είναι ικανό να προκαλέσει ζημία στην αιτούσα εταιρία καθώς μερίδα του καταναλωτικού κοινού μπορεί να επιλέξει να μην αγοράσει τα προϊόντα της επειδή δεν παράγονται στην Ελλάδα. Δεκτή εν μέρει η αίτηση της εταιρίας και διαταγή προς τους καθʼ ων να παύσουν την παραγωγή και διάθεση του δυσφημιστικού φυλλαδίου με το ως άνω σύνθημα, να σταματήσουν την ανάρτηση και την αναπαραγωγή με οποιοδήποτε μέσο του ως άνω συνθήματος, με απειλή κατά εκάστου των καθ’ ων χρηματικής ποινής εκατό ευρώ για κάθε παράβαση του διατακτικού της απόφασης. ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ Αριθμός απόφασης 8839/2014 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Αποτελούμενο από το Δικαστή Βασίλειο Μαντά, Πρωτοδίκη, τον οποίο όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου χωρίς την σύμπραξη γραμματέως. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του την 5ι Αυγούστου 2012, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Της αιτούσας – καθ’ ης η πρόσθετη παρέμβαση: Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «COCA COLA 3Ε ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» με το διακριτικό τίτλο «COCA COLA ΤΡΙΑ ΕΨΙΛΟΝ (3 Ε)» που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νομίμως, η οποία παραστάθηκε διά των πληρεξουσίων δικηγόρων Αντωνίου Χατζή ιωάννου και Χαραλάμπους Καράμπελα. Των καθ’ ων η αίτηση – υπέρ ων η πρόσθετη παρέμβαση : 1) Της πρωτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης με την επωνυμία «ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΜΦΙΑΛΛΩΣΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» που εδρεύει στο 17° χιλιόμετρο Θεσσαλονίκης Πολυγύρου και εκπροσωπείται νομίμως, 2) .. 28) …κ των οποίων ο δεύτερος, ο δέκατος, ο δέκατος τέταρτος και ο δέκατος πέμπτος παραστάθηκαν μετά και οι υπόλοιποι διά των πληρεξουσίων δικηγόρων Αγγέλου Βρεττού, Ιορδάνη Προυσανίδη και Ευστάθιου Παναγιωτόπουλου. Των προσθέτως παρεμβαινόντων : 1) Της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργανώσεως με την επωνυμία «ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΡΓΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ» που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νομίμως, 2) του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, το οποίο εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νομίμως, οι οποίες παραστάθηκαν διά του πληρεξουσίου δικηγόρου Γεωργίου Μελισσάρη. Η αιτούσα ζητεί να γίνει δεκτή η από 24/6/2014 αίτηση της, η οποία κατατέθηκε στην Γραμματεία αυτού του Δικαστηρίου με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως δικογράφου 740278/8083/2014 και προσδιορίσθηκε προς συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο. Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων, αφού έλαβαν διαδοχικά το λόγο, ανέπτυξαν τις απόψεις τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτοί οι ισχυρισμοί τους. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Με την υπό κρίση αίτηση η αιτούσα ανώνυμη εταιρεία εκθέτει ότι στο πλαίσιο της ασκήσεως της εμπορικής της δραστηριότητας αποφάσισε να κλείσει το εργοστάσιο της στη Θεσσαλονίκη καθώς και να αναθέτει σε τρίτους μεταφορείς τη διανομή των προϊόντων της στην περιοχή της Βορείου Ελλάδος απολύοντας τους τριάντα τρεις οδηγούς – υπαλλήλους της. Ότι η πρώτης και ένατη των καθ’ […]
Read more