Εφ Αθ 6240/2011 : Σύσταση κανονισμού πολυκατοικίας με δικαστική απόφαση.
Σύμφωνα με το άρθρο 9 του Ν. 1562/1985 «Αν υπάρχει ήδη χωριστή κατά ορόφους ή διαμερίσματα ιδιοκτησία, δεν έχει όμως καταρτισθεί κανονισμός των σχέσεων των συνιδιοκτητών, η πλειοψηφία τουλάχιστον 60% των συγκυρίων δικαιούται να ζητήσει δικαστικώς, κατά ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων των προηγουμένων άρθρων, να καταρτιστεί κανονισμός, εφόσον είναι αναγκαίος για τον καθορισμό των σχέσεων των συνιδιοκτητών. Κατά τον ίδιο τρόπο και με πλειοψηφία τουλάχιστον 65% των συγκυρίων μπορεί να επιτραπεί η συμπλήρωση ή και η τροποποίηση του κανονισμού, όπου εμφανίζει ελλείψεις που εμποδίζουν τη λειτουργία της συνιδιοκτησίας ή τη χρήση των χωριστών ιδιοκτησιών σύμφωνα με τον προορισμό του ακινήτου». Στη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 στοιχ. γ` του ίδιου νόμου, που έχει εν προκειμένω ανάλογη εφαρμογή, ορίζεται ότι πριν από την κατάθεση της αγωγής, οι συγκύριοι, που ζητούν την κατάρτιση του κανονισμού, καταθέτουν σε συμβολαιογράφο της έδρας του αρμόδιου δικαστηρίου, πλην άλλων και σχέδιο κανονισμού των σχέσεων των συνιδιοκτητών. Από τις παραπάνω διατάξεις, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 4 παρ. 1 του ν. 3741/1929 «περί της ιδιοκτησίας κατ` ορόφους», που ορίζει ότι επιτρέπεται στους συνιδιοκτήτες, όπως με ιδιαίτερη συμφωνία, στην οποία είναι απαραίτητη η κοινή όλων συναίνεση, κανονίσουν τις υποχρεώσεις, δικαιώματα κλπ. της συνιδιοκτησίας» και του άρθρου 26 παρ. 1 του ν.δ. 1003/1971 «περί ενεργού πολεοδομίας», το οποίο ορίζει ότι «επί των περιπτώσεων του προηγούμενου άρθρου, δύναται να καταρτίζεται γενικός κανονισμός των σχέσεων μεταξύ των συνιδιοκτητών του όλου οικοπέδου ή της εδαφικής περιοχής και ιδιαίτερος κανονισμός των σχέσεων μεταξύ των ιδιοκτητών των κατά κτίριον ορόφων ή τμημάτων αυτών», συνάγεται ότι ο κανονισμός των σχέσεων των συνιδιοκτητών οικοδομής, η οποία έχει υπαχθεί στο σύστημα της οροφοκτησίας του ν. 3741/1929, προϋποθέτει καταρχήν την κοινή συναίνεση όλων των συνιδιοκτητών. Εξαίρεση εισάγει η διάταξη του άρθρου 9 του ν. 1562/1985, που επιτρέπει στους συνιδιοκτήτες, οι οποίοι εκπροσωπούν το 60% της συγκυριότητας επί του οικοπέδου, να ζητήσουν από το δικαστήριο τη σύνταξη κανονισμού, όταν τέτοιος δεν έχει καταρτισθεί, με κοινή συμφωνία όλων των συνιδιοκτητών και επιπλέον είναι αναγκαίος για τη ρύθμιση των σχέσεων αυτών. Αίτημα της σχετικής αγωγής είναι ο προσδιορισμός από το δικαστήριο του περιεχομένου του υπό κατάρτιση κανονισμού, με βάση το σχέδιο που κατέθεσε σε συμβολαιογράφο η πλειοψηφία των συνιδιοκτητών. Η εν λόγω αγωγή μάλιστα για την πληρότητά της πρέπει να αναφέρει σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν το δικαίωμα των διαδίκων ως συγκυρίων της οικοδομής καθώς και την αξία κάθε επιμέρους ιδιοκτησίας (Εφ Αθ 6240/2011). Σε ό,τι αφορά τον ίδιο τον κανονισμό πρέπει να γίνει διάκριση ανάμεσα: α) Στις «σχέσεις» που συνιστούν το περιεχόμενο αυτού, δηλαδή στα αμοιβαία δικαιώματα και υποχρεώσεις των συνιδιοκτητών που απορρέουν από την οργάνωση και λειτουργία της οριζόντιας ή κάθετης ιδιοκτησίας και β) τη «ρύθμιση» στην οποία αυτές υποβάλλονται. Από τις πιο πάνω διατάξεις, σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 19 του ν. 3741/1929 προκύπτει ότι η πλειοψηφία του 60% μπορεί να ζητήσει τη σύσταση κανονισμού προς ρύθμιση υφισταμένων εκ της συνιδιοκτησίας σχέσεων και όχι τη σύσταση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, για τα οποία απαιτείται η κοινή συναίνεση όλων των συνιδιοκτητών. Αλλά και το δικαστήριο, πέραν του ελέγχου της νομιμότητας, δεν έχει εξουσία να περιορίσει η πλειοψηφία των συνιδιοκτητών το περιεχόμενο του υπό κατάρτιση κανονισμού, γιατί […]
Read moreΤο νέο νομικό πλαίσιο για τις βραχυχρόνιες μισθώσεις. Η βραχυπρόθεσµη μίσθωση κατοικιών μέσω ψηφιακής ή επιγραµµικής πλατφόρµας στην οικονοµία του διαµοιρασµού (sharing economy).
Η απελευθέρωση της αγοράς των τουριστικών μισθώσεων και της αγοράς της βραχυχρόνιας μίσθωσης δεν μπορεί να αποτελεί συνώνυμο της ολιστικής κατάργησης του οικείου θεσμικού πλαισίου. Σε έναν κλάδο όπως ο τουριστικός, ο οποίος οφείλει να παραμετροποιείται δημιουργικά ώστε να απαντά στις ανάγκες και απαιτήσεις των τουριστών, είναι απολύτως αναγκαία η ορθή θεσμοθέτηση συγκεκριμένων προδιαγραφών για τη διαμόρφωση ενός ελκυστικού τουριστικού προϊόντος. Αντίστοιχα, τυχόν έξωθεν της σχετικής οργανωμένης αγοράς ρυθμιστικές κινήσεις πρέπει να γίνονται με γνώμονα το συμφέρον του λήπτη των σχετικών υπηρεσιών, ο οποίος προσβλέπει σε ένα ποιοτικό τουριστικό προϊόν, ευθύνη δε του κράτους δεν είναι άλλη, από τον καθορισμό και την διασφάλιση της επαρκούς εποπτείας της εύρυθμης λειτουργίας του συνόλου της τουριστικής αγοράς ανεξαρτήτως κατηγορίας καταλύματος ή διάρκειας παραμονής σε αυτό. Στο πλαίσιο αυτό, και σε προσπάθεια αποκατάστασης της “αταξίας” που έτεινε να επιφέρει η διάταξη του ν. 4336/2015( παρ. 4 της υποπαρ. Α.3 του άρθρου 2) περί κατάργησης του χρονικού ορίου που διέκρινε την τουριστική μίσθωση από την αστική, η Ελληνική Πολιτεία, πρόσφατα, με το άρ. 111 του ν. 4446/2016 (ΦΕΚ Α 240 22.12.2016) έθεσε το ρυθμιστικό πλαίσιο για τη βραχυπρόθεσμη μίσθωση ακινήτων στο πλαίσιο της οικονομίας του διαμοιρασμού. Πριν όμως από την ανάλυση αυτής της πρόσφατης νομοθετικής παρέμβασης στην ελληνική έννομη τάξη, ας ανατρέξουμε διαγώνια και επιγραμματικά στα διεθνή πεπραγμένα: Ι. ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΔΙΑΜΟΙΡΑΣΜΟΥ (SHARINGECONOMY) ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ Το καθεστώς τουριστικής μίσθωσης ακόμα και στις μεγαλύτερες πόλεις της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, που αποτελούν πόλο έλξης πολύ μεγάλου όγκου τουριστών, επιβάλλει την ύπαρξη αδειοδότησης και θέτει ορισμένους ελάχιστους κανόνες προς τους οποίους οφείλει να συμμορφώνεται ο εκμισθωτής. Ενδεικτικά, από άποψη συγκριτικού δικαίου, στο Λονδίνο η χρήση αστικών καταλυμάτων για τουριστική μίσθωση –ήτοι μίσθωση έως 90 ημέρες- προϋποθέτει την αλλαγή χρήσης και υπόκειται σε πολεοδομική αδειοδότηση. Στο Παρίσι, προβλέπεται η πιστοποίηση από την Πολιτεία για τη λειτουργία τέτοιων καταλυμάτων ενώ τίθεται και ανώτατο χρονικό όριο μηνών. Στη Νέα Υόρκη, δε, το 2011 εισήχθη γενική διετής απαγόρευση της βραχυχρόνιας μίσθωσης προκειμένου να ευνοηθεί ο αστικός ιστός, να εξασφαλισθεί διαθεσιμότητα κατοικίας για τους κατοίκους και να διαφυλαχθεί η ασφάλεια και υγιεινή αυτών. Περαιτέρω, στο Βερολίνο, νέα νομοθεσία του Μαΐου 2014 περιορίζει την τουριστική μίσθωση στις δημοφιλείς περιοχές και απαγορεύει την τακτική-κατ’ επάγγελμα μίσθωση τέτοιου σκοπού χωρίς άδεια από τις αρμόδιες αρχές. Στο Άμστερνταμ προβλέπεται ότι μόνο ο ιδιοκτήτης που έχει καταχωρηθεί στα οικεία κρατικά μητρώα δύναται να προβεί σε εκμίσθωση γενικά. Επιτρέπεται η περιστασιακή (όχι εμπορική) μίσθωση για διάστημα έως 60 ημέρες ανά έτος υπό τον όρο ότι έχει ζητηθεί και ληφθεί άδεια από τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου και τους λοιπούς συνιδιοκτήτες διαμερισμάτων. Το οίκημα πρέπει να διαθέτει πυρασφάλεια και δεν θα εκμισθώνεται σε περισσότερα από 4 άτομα ανά μίσθωση. Στη Μαδρίτη, έχει υιοθετηθεί ρύθμιση που περιορίζει τις τουριστικές μισθώσεις να έχουν ελάχιστη διάρκεια 5 ημερών, ώστε να μην υφίσταται σημαντικός ανταγωνισμός έναντι των ξενοδοχείων. ΙΙ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ Στον αντίποδα της διάταξης του ν. 4336/2015, η Ελληνική Πολιτεία,έρχεται για πρώτη φορά, δυνάμει τουάρ. 111 του ν. 4446/2016,να ρυθμίσει τις προϋποθέσεις για το σύννομο των βραχυπρόθεσμων αστικών μισθώσεων που καταρτίζονται στο πλαίσιο της κοινωνίας του διαμοιρασμού […]
Read moreΑΠ 627/2015 (ποιν.): Προθεσμία άσκησης έφεσης – Εξαιρετέες ημέρες – Υπέρβαση εξουσίας.
«Από το συνδυασμό των άρθρων 462 και 473 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, προκύπτει, ότι η προθεσμία για την άσκηση της εφέσεως κατ’ αποφάσεως, όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, είναι δεκαήμερη και αρχίζει από την έκδοση της όταν ο δικαιούμενος είναι παρών κατά τη δημοσίευση της εκκαλουμένης αποφάσεως, (παρών δε θεωρείται και ο εκπροσωπηθείς, από πληρεξούσιο δικηγόρο κατηγορούμενος, σύμφωνα με τις διατάξεις των αρ. 340 παρ. 2 και 502 παρ. 1 εδ. α’ ΚΠοινΔ). Οι προθεσμίες που ορίζονται στον ΚΠοινΔ υπολογίζονται σύμφωνα με το εν χρήσει ημερολόγιο. Όταν η προθεσμία ορίζεται σε ημέρες δεν υπολογίζεται η ημέρα με την οποία συμπίπτει το χρονικό σημείο ή το γεγονός από το οποίο αρχίζει να τρέχει η προθεσμία αν η τελευταία ημέρα της προθεσμίας είναι εξαιρετέα, η προθεσμία παρεκτείνεται έως και την επομένη μη εξαιρετέα ημέρα. Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 1 παρ.1 του Ν. 1157/1981: Περί κυρώσεως της από 29 Δεκεμβρίου 1980 Πράξεως Νομοθετικού Περιεχομένου του Προέδρου της Δημοκρατίας καθιερώθη πενθήμερη εβδομαδιαία εργασία στον Δημόσιο τομέα, και στις διοικητικές υπηρεσίες των δικαστηρίων και ορίζονται στην παρ. 11 οι ημέρες αργίας, μεταξύ των οποίων η Καθαρά Δευτέρα και στην παρ. 12 “Η διαδρομή των υπό του νόμου ή των δικαστηρίων τεταγμένων προθεσμιών άρχεται από της επιούσης της ημέρας της επιδόσεως ή της ημέρας κατά την οποίαν συνέβη το αποτελούν την αφετηρία της προθεσμίας γεγονός και λήγει την 7 μ.μ. ώραν της τελευταίας ημέρας, εάν δε αυτή είναι κατά νόμον εξαιρετέα ή Σάββατον, την αυτήν ώραν της επομένης εργασίμου ημέρας”. Εξ άλλου στην περίπτωση απορρίψεως ενδίκου μέσου ως απαραδέκτου, είναι επιτρεπτή, κατ’ άρθρο 476 παρ. 2 ΚΠοινΔ, η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για τον έλεγχο από τον Άρειο Πάγο της ορθότητας της κρίσεως με βάση την οποίαν έχει απορριφθεί η έφεση ως απαράδεκτη και λόγο αναιρέσεως μόνο την αιτίαση ότι παρά τον νόμο απερρίφθη η έφεση. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία επιτρεπτώς επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο, για τον έλεγχο της βασιμότητος του λόγου αναιρέσεως, προκύπτουν τα εξής: Στις 8-3-2013, κατά την εκδίκαση της υποθέσεως της κατηγορουμένης και νυν αναιρεσείουσας ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών αυτή εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Επί της ποινικής αυτής υποθέσεως εξεδόθη η με αριθμό 26.352/2013 απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου, δυνάμει της οποίας η κατηγορουμένη και ήδη αναιρεσείουσα … καταδικάσθηκε σε ποινή φυλακίσεως επτά μηνών. Κατά της εν λόγω αποφάσεως η άνω κατηγορουμένη άσκησε νομίμως και εμπροθέσμως το ένδικο μέσο της εφέσεως, την οποία κατέθεσε ενώπιον της αρμοδίας Γραμματέως του Πρωτοδικείου Αθηνών, ήτοι του εκδόσαντος την εκκαλούμενη απόφαση Δικαστηρίου, στις 19-3-2013, ημέρα Τρίτη, καθόσον η τελευταία ημερολογιακή ημέρα της δεκαήμερης προθεσμίας της εφέσεως, ήταν η Καθαρά Δευτέρα της 18-3-2013, δηλαδή ημέρα εξαιρετέα. Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την αναιρεσιβαλλομένη υπ’ αριθ. 49929/2014 απόφασή του απέρριψε ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως της, την υπ’ αριθ. 3804/2013 έφεση της ως άνω κατηγορουμένης – εκκαλούσας κατά της υπ’ αριθ. 26.352/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία αυτή καταδικάστηκε για την πράξη της σωματικής βλάβης από αμέλεια σε ποινή φυλάκισης επτά (7) μηνών, ανασταλείσα, ενώ έπρεπε να κρίνει εμπρόθεσμη και παραδεκτή την έφεση και […]
Read moreΜΠρΑθ 2343/2016 : Ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής – Σύμβαση πίστωσης σε ανοιχτό αλληλόχρεο λογαριασμό – Αδυναμία δανειολήπτη – Πρόγραμμα στήριξης μικρομεσαίων επιχειρήσεων – Καταχρηστική συμπεριφορά τράπεζας – προϋποθέσεις ένταξης στην Γ φάση της ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ.
ΜΠρΑθ 2343/2016 : Ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής – Σύμβαση πίστωσης σε ανοιχτό αλληλόχρεο λογαριασμό – Αδυναμία δανειολήπτη – Πρόγραμμα στήριξης μικρομεσαίων επιχειρήσεων – Καταχρηστική συμπεριφορά τράπεζας -. Κρίθηκε ότι η αδυναμία της πρώτης ανακόπτουσας να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της από την επίδικη σύμβαση αλληλόχρεου λογαριασμού για την οποία εκδόθηκε και η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής οφείλεται στην καταχρηστική συμπεριφορά εκ μέρους της καθʼ ης τράπεζας, η οποία αν και γνώριζε ότι η πρώτη ανακόπτουσα αποτελούσε μία υγιή επιχείρηση με κέρδη, η οποία ανταποκρινόταν στην οικονομικές της υποχρεώσεις και είχε όλες τις προϋποθέσεις να ενταχθεί στην Γ φάση της ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ, όπως είχε ενταχθεί και στη Β φάση ΤΕΜΠΜΕ, οπότε και έλαβε δάνειο ύψους 41.000,00, το οποίο και εξυπηρετούσε, ωστόσο αρνήθηκε να δώσει την έγκρισή της γιʼ αυτό, χωρίς μάλιστα να απαντήσει εγγράφως, ως όφειλε. Έπραξε δε όλα τα ανωτέρω, ενώ γνώριζετην οικονομική κρίση που βίωνε ο κλάδος του συνόλου των επιχειρήσεων ήδη από το έτος 2008 και για το λόγο αυτό, μάλιστα, δημιουργήθηκαν τα ανωτέρω προγράμματα προς οικονομική τους ενίσχυση και ενώ το Δεκέμβριο του έτους 2011 οι τράπεζες είχαν λάβει συνολικά 163.000.000.000 ευρώ εγγυήσεις του Ελληνικού Δημόσιου, από τα οποία το ποσό των 93.000.000.000,00 ευρώ προορίζονταν για την χορήγηση στεγαστικών δανείων και δανείων προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς όρους σύμφωνα με το Ν. 3723/2008 σε συνδυασμό με τους Ν. 3845/2010, 3872/2010 και 3965/2011. Ακύρωση διαταγής πληρωμής. ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Αριθμός απόφασης 2343/2016 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τη Δικαστή Χριστίνα Αυγέρη, Πρωτοδίκη, την οποία όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου και τη γραμματέα Σταυρούλα ΛΕΒΕΝΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριο του, στις 22 Ιανουαρίου 2014, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: ΤΩΝ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΩΝ – ΚΑΘʼ ΩΝ Η ΑΥΤΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ : 1) της ετερόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία «… ΚΑΙ ΣΙΑ Ε.Ε.» και με διακριτικό τίτλο «……», που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής (οδός … α. …) και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία παραστάθηκε στο Δικαστήριο μετά του νομίμου εκπροσώπου της … που διόρισε ως πληρεξούσιο δικηγόρο της τον ΛΣ. 2) του … κάτοικου Καλλιθέας Αττικής (οδός … αρ. …), ο οποίος παραστάθηκε στο Δικαστήριο μετά του ιδίου ως άνω πληρεξούσιου δικηγόρου του και 3) …του…, κατοίκου Αλίμου Αττικής (οδός … αρ. …), ο οποίος εκπροσωπήθηκε στο Δικαστήριο από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις. ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΣ Η ΑΝΑΚΟΠΗ – ΥΠΕΡ’ ΗΣ Η ΑΥΤΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «CUPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD», όπως μετονομάστηκε η εταιρεία με την επωνυμία «MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD» που εδρεύει στη Λευκωσία Κύπρου, ως καθολικής διάδοχου της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «MARFTN ΕΓΝΑΤΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» κατόπιν διασυνοριακής συγχώνευσης δι’ απορροφήσεως της δεύτερης από την πρώτη, που εκπροσωπείται νόμιμα και η οποία κατά την εκφώνησης της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. ΤΗΣ ΑΥΤΟΤΕΛΩΣ ΠΡΟΣΘΕΤΩΣ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΥΣΑΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΣ: Της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε», που εδρεύει στην Αθήνα (οδός Αμερικής αρ. 4) και εκπροσωπείται νόμιμα και η οποία εκπροσωπήθηκε στο Δικαστήριο από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του ΑΛ, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις. Οι ανακόπτοντες ζητούν […]
Read moreΕΝΣΗΜΑ ΑΝΑΒΟΛΗΣ (Ν.4446/2016 – ΦΕΚ Α 240/22.12.2016).
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ – ΠΟΣΟ – ΔΙΑΤΑΞΗ Ειρηνοδικείο 20 ευρώ – 241 παρ.3 ΚΠολΔ Μονομελές Πρωτοδικείο 20 ευρώ – 241 παρ.3 ΚΠολΔ Πολυμελές Πρωτοδικείο 30 ευρώ – 241 παρ.3 ΚΠολΔ Εφετείο 40 ευρώ – 241 παρ.3 ΚΠολΔ Άρειος Πάγος 50 ευρώ – 575 εδ.δ’ ΚΠολΔ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ – ΠΟΣΟ – ΔΙΑΤΑΞΗ Συμβούλιο Επικρατείας 50 ευρώ – 33 παρ.5 πδ18/89 Μονομελές Πρωτοδικείο 30 ευρώ – 135 παρ.3γ’ ΚΔΔ Τριμελές Πρωτοδικείο 40 ευρώ = 135 παρ.3γ’ ΚΔΔ Εφετείο 50 ευρώ – 135 παρ.3γ’ ΚΔΔ Προϋπόθεση για τη χορήγηση αναβολής κατόπιν αιτήματος του διαδίκου, πλην των περιπτώσεων αποχής δικηγόρων, είναι η κατάθεση, υπέρ του Ταμείου Χρηματοδότησης Δικαστικών Κτιρίων (ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ.). Στις περιπτώσεις που το αίτημα υποβάλλεται από το ΤΑ. Χ. ΔΙ. Κ. ως διάδικο, το παράβολο του προηγούμενου εδαφίου καταβάλλεται υπέρ του Δημοσίου. Αν υποβάλλεται κοινό αίτημα από περισσότερους διαδίκους κατατίθεται ένα παράβολο από τους αιτούντες, που επιμερίζεται ισομερώς σε αυτούς. legalnews24.gr/
Read moreΟι διατάξεις του ΠΚ για το ηλεκτρονικό έγκλημα μετά το Ν. 4411/2016.
Δημοσιεύθηκε ο Ν.4411 στο ΦΕΚ Α 142/3.8.2016 “Κύρωση της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για το έγκλημα στον Κυβερνοχώρο και του Προσθέτου Πρωτοκόλλου της, σχετικά με την ποινικοποίηση πράξεων ρατσιστικής και ξενοφοβικής φύσης, που διαπράττονται μέσω Συστημάτων Υπολογιστών – Μεταφορά στο ελληνικό δίκαιο της Οδηγίας 2013/40/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις επιθέσεις κατά συστημάτων πληροφοριών και την αντικατάσταση της απόφασης – πλαισίου 2005/222/ΔΕΥ του Συμβουλίου, ρυθμίσεις σωφρονιστικής και αντεγκληματικής πολιτικής και άλλες διατάξεις. Με το νόμο αυτό, πέρα από την κύρωση της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης, γίνεται προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας με την οδηγία 2013/40/ΕΕ και εισάγονται διατάξεις με τις οποίες ποινικοποιούνται οι επιθέσεις κατά πληροφοριακών συστημάτων. Ειδικότερα, οι τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα έχουν ως εξής: 1. Στο άρθρο 13 του Ποινικού Κώδικα προστίθενται περιπτώσεις η’ και θ’ ως εξής: «η) Πληροφοριακό σύστημα είναι συσκευή ή ομάδα διασυνδεδεμένων ή σχετικών μεταξύ τους συσκευών, εκ των οποίων μία ή περισσότερες εκτελούν, σύμφωνα με ένα πρόγραμμα, αυτόματη επεξεργασία ψηφιακών δεδομένων, καθώς και τα ψηφιακά δεδομένα που αποθηκεύονται, αποτελούν αντικείμενο επεξεργασίας, ανακτώνται ή διαβιβάζονται από την εν λόγω συσκευή ή την ομάδα συσκευών με σκοπό τη λειτουργία, τη χρήση, την προστασία και τη συντήρηση των συσκευών αυτών. θ) Ψηφιακά δεδομένα είναι η παρουσίαση γεγονότων, πληροφοριών ή εννοιών σε μορφή κατάλληλη προς επεξεργασία από πληροφοριακό σύστημα, συμπεριλαμβανομένου προγράμματος που παρέχει τη δυνατότητα στο πληροφοριακό σύστημα να εκτελέσει μια λειτουργία». 2. Μετά το άρθρο 292Α του Ποινικού Κώδικα προστίθεται άρθρο 292Β ως εξής: « Άρθρο 292Β Παρακώλυση λειτουργίας πληροφοριακών συστημάτων 1. Όποιος χωρίς δικαίωμα παρεμποδίζει σοβαρά ή διακόπτει τη λειτουργία συστήματος πληροφοριών με την εισαγωγή, διαβίβαση, διαγραφή, καταστροφή, αλλοίωση ψηφιακών δεδομένων ή με αποκλεισμό της πρόσβασης στα δεδομένα αυτά, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών (3) ετών. 2. Η πράξη της πρώτης παραγράφου τιμωρείται: α) με φυλάκιση από ένα (1) έως τρία (3) έτη, αν τελέστηκε με τη χρήση εργαλείου που έχει σχεδιαστεί κατά κύριο λόγο για πραγματοποίηση επιθέσεων που επηρεάζουν μεγάλο αριθμό συστημάτων πληροφοριών ή επιθέσεων που προκαλούν σοβαρές ζημίες και ιδίως επιθέσεων που προκαλούν μεγάλης έκτασης ή για μεγάλο χρονικό διάστημα διατάραξη των υπηρεσιών των συστημάτων πληροφοριών, οικονομική ζημιά ιδιαίτερα μεγάλης αξίας ή σημαντική απώλεια δεδομένων, β) με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους, αν προκάλεσε σοβαρές ζημίες και ιδίως μεγάλης έκτασης ή για μεγάλο χρονικό διάστημα διατάραξη των υπηρεσιών των συστημάτων πληροφοριών, οικονομική ζημία ιδιαίτερα μεγάλης αξίας ή σημαντική απώλεια δεδομένων και γ) με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους, αν τελέστηκε κατά συστημάτων πληροφοριών που αποτελούν μέρος υποδομής για την προμήθεια του πληθυσμού με ζωτικής σημασίας αγαθά ή υπηρεσίες. Ως ζωτικής σημασίας αγαθά ή υπηρεσίες νοούνται ιδίως η εθνική άμυνα, η υγεία, οι συγκοινωνίες, οι μεταφορές και η ενέργεια. 3. Αν οι πράξεις των προηγούμενων παραγράφων τελέστηκαν στο πλαίσιο δομημένης και με διαρκή δράση ομάδας τριών ή περισσότερων προσώπων, που επιδιώκει την τέλεση περισσότερων εγκλημάτων του παρόντος άρθρου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο (2) ετών. 4. Για την ποινική δίωξη της πράξης της παραγράφου 1 απαιτείται έγκληση». 3. Μετά το άρθρο 292Β του Ποινικού Κώδικα προστίθεται άρθρο 292Γ ως εξής: « Άρθρο 292Γ Με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών τιμωρείται όποιος χωρίς δικαίωμα και με σκοπό τη διάπραξη των εγκλημάτων […]
Read moreΔΕφ.Αθ 3820/2016 : Στοιχεία των τραπεζικών καταθέσεων, ανεξαρτήτως του αν στοιχειοθετούν την απόκτηση εισοδήματος, δεν μπορούν να θεωρηθούν «συμπληρωματικά» φορολογικά στοιχεία υπό την έννοια της διάταξης του άρθρου 68 παρ. 2 του Κ.Φ.Ε., προκειμένου να δικαιολογήσουν την έκδοση συμπληρωματικού φύλλου ελέγχου ή την παράταση της παραγραφής.
Εφόσον δεν υπάρχει αντίθετη νομοθετική ρύθμιση, δεν εμποδίζεται η φορολογική αρχή, έχοντας διενεργήσει στο παρελθόν έλεγχο στα βιβλία και στοιχεία του επιτηδευματία για ορισμένη χρήση και έχοντας ακόμη εκδώσει και σχετικό φύλλο ελέγχου προσδιορισμού φόρου, να επανέλθει και, ανεξάρτητα από την οριστικοποίηση της φορολογικής εγγραφής στις αφορώσες στη συγκεκριμένη χρήση φορολογίες, να διενεργήσει επαναληπτικό έλεγχο των βιβλίων και στοιχείων για την ίδια χρήση και, ακολούθως, να εκδώσει (και άλλη) πράξη, ενεργώντας πάντοτε μέσα στα χρονικά πλαίσια της πενταετούς παραγραφής του δικαιώματός της (πρβλ. ΣτΕ 5133/1995 7μ., ΣτΕ 6142/1996, ΣτΕ 4264/2001 – ΣτΕ 5/2001, ΣτΕ 3965/2012, ΣτΕ 1623/2016). Δύναται, επίσης, η φορολογική αρχή να εκδώσει πράξη προσδιορισμού φόρου εισοδήματος, βάσει συμπληρωματικών στοιχείων που περιήλθαν σε γνώση της μετά την πάροδο πενταετίας από το τέλος του έτους μέσα στο οποίο λήγει η προθεσμία για την επίδοση της δήλωσης, αρκεί η νέα πράξη να εκδοθεί και κοινοποιηθεί εντός της προβλεπομένης από το άρθρο 84 παρ. 4 του Κ.Φ.Ε. δεκαετούς προθεσμίας, σε οποιαδήποτε από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παρ. 2 του άρθρου 68, «ανεξάρτητα από το εάν έχει εκδοθεί και κοινοποιηθεί ή όχι, αρχικό φύλλο ελέγχου». Η τελευταία αυτή φράση, που προστέθηκε, το πρώτον, όπως προαναφέρθηκε, με την παρ. 6 του άρθρου 13 του ν. 3522/2006, ισχύει από τη δημοσίευση του νόμου αυτού (22.12.2006) και, όπως προκύπτει από το άρθρο 39 του ίδιου νόμου, δεν έχει αναδρομική ισχύ και δεν καταλαμβάνει εκκρεμείς υποθέσεις’ επίσης, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει διευκρινιστικό χαρακτήρα. Συνεπώς, παρέπεται, ότι για τις χρήσεις που προηγούνται της δημοσίευσης του νόμου αυτού (δηλαδή, έως και τη χρήση 2006), για να έχει η φορολογική αρχή τη δυνατότητα να εκδώσει και να κοινοποιήσει στο φορολογούμενο φύλλο ελέγχου εντός της δεκαετίας της παραγραφής σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 84 του Κ.Φ.Ε., πρέπει, για τις χρήσεις αυτές, να συντρέχουν οι εξής δύο προϋποθέσεις: πρώτον, να έχει προηγηθεί φορολογικός έλεγχος και να έχει εκδοθεί και κοινοποιηθεί στο φορολογούμενο αρχικό φύλλο ελέγχου μέσα στην αρχική πενταετία παραγραφής τους της παρ. 1 του άρθρου 84 του Κ.Φ.Ε και δεύτερον, αυτό να εκδοθεί και κοινοποιηθεί στο φορολογούμενο με βάση συμπληρωματικά (νέα) στοιχεία. Ως προς τις καταθέσεις φορολογούμενου σε ημεδαπές τράπεζες, ο Προϊστάμενος της αρμόδιας ελεγκτικής υπηρεσίας διέθετε, βάσει της προπαρατεθείσας διάταξης του άρθρου 66 του Κ.Φ.Ε., τη δυνατότητα να ζητεί από κάθε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα πληροφορίες για τις τραπεζικές καταθέσεις του φορολογουμένου, αίροντας κατ’ αυτό τον τρόπο το τραπεζικό απόρρητο, μέσα στην πενταετή παραγραφή του δικαιώματός του. Κατά συνέπεια, τα στοιχεία των τραπεζικών καταθέσεων του φορολογουμένου στις ημεδαπές τράπεζες ευρίσκονταν ανά πάσα στιγμή στη διάθεση του φορολογικού ελέγχου ή, τουλάχιστον, ο φορολογικός έλεγχος μπορούσε ανά πάσα στιγμή να λάβει γνώση αυτών. Για τον λόγο αυτό, τα εν λόγω στοιχεία δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως στοιχεία τα οποία δεν είχε, ούτε μπορούσε να έχει δικαιολογημένα υπόψη του ο έφορος κατά τον αρχικό έλεγχο ή την αρχική φορολογική εγγραφή. Ως εκ τούτου, τα στοιχεία των τραπεζικών καταθέσεων του φορολογούμενου, ανεξαρτήτως του αν στοιχειοθετούν την απόκτηση εισοδήματος, δεν μπορούν να θεωρηθούν «συμπληρωματικά» φορολογικά στοιχεία υπό την έννοια της διάταξης του άρθρου 68 παρ. 2 του Κ.Φ.Ε., προκειμένου να δικαιολογήσουν την έκδοση συμπληρωματικού φύλλου ελέγχου ή την παράταση της παραγραφής. ΔΕφ.Αθ […]
Read moreΤι άλλαξε στον Κ.Δ.Δ. με τις νέες διατάξεις του ν. 4446/2016.
Τι άλλαξε στον Κ.Δ.Δ. με τις νέες διατάξεις του ν. 4446/2016 Οι τροποποιήσεις ισχύουν από τη δημοσίευσή τους, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά στις επιμέρους διατάξεις 1. Δέσμευση και από αθωωτικές αποφάσεις-βουλεύματα (αρ. 17) Τα Διοικητικά Δικαστήρια δεσμεύονται πλέον και από τις αμετάκλητες αθωωτικές αποφάσεις, καθώς και από τα αμετάκλητα αποφαινόμενα να μην γίνει η κατηγορία βουλεύματα, εκτός εάν η απαλλαγή στηρίχθηκε στην έλλειψη αντικειμενικών ή υποκειμενικών στοιχείων που δεν αποτελούν προϋπόθεση της διοικητικής παράβασης. Δεν είναι σαφές τι συμβαίνει για αποφάσεις και βουλεύματα από τα οποία δεν προκύπτει που στηρίχθηκε η απαλλαγή. Η επιλογή της διατύπωσης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο γενικός κανόνας είναι η δέσμευση και άρα ισχύει σε περίπτωση αμφιβολίας ως προς τους λόγους απαλλαγής. Το σημείο αυτό θα αποτελέσει αντικείμενο ερμηνείας. Για μια λεπτομερή ανάλυση της νέας διάταξης βλ. «Ne bis in idem, τεκμήριο αθωότητας και η νέα ρύθμιση του άρθρου 5 παρ. 2 εδαφ. β΄του ΚΔΔ (άρθρο 17 του ν. 4446/2016)» του Ι. Δημητρακόπουλου, Παρέδρου ΣτΕ στη διεύθυνση http://www.ddikastes.gr/?q=node%2F1354 2. Καθ’ ύλη αρμοδιότητα εκδίκασης φορολογικών διαφορών σε πρώτο βαθμό (αρ. 18 και αρ. 30) α) έως 60.000 ευρώ, Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο β) άνω των 60.000 ευρώ και έως 150.000 ευρώ, Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο γ) άνω των 150.000 ευρώ, Τριμελές Διοικητικό Εφετείο σε πρώτο και τελευταίο βαθμό εφαρμόζεται και σε εκκρεμείς υποθέσεις για τις οποίες δεν έχει οριστεί δικάσιμος (αρ. 18). Ένδικα βοηθήματα μέσα που ασκήθηκαν έως 31.12.2012, αρμοδιότητας Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου, για υποθέσεις φορολογικές και μη (δηλαδή για όλες τις υποθέσεις έως 60.000 ευρώ), χωρίς να έχει ορισθεί δικάσιμος, εκδικάζονται σε πρώτο βαθμό από πρόεδρο πρωτοδικών, εξαιρουμένων των προέδρων τριμελών συμβουλίων διεύθυνσης διοικητικών πρωτοδικείων, και σε δεύτερο βαθμό από εφέτη μονομελούς διοικητικού εφετείου. Εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 126Α του Κ.Δ.Δ. (αρ. 30) 3. Αρμοδιότητα Προέδρου Πρωτοδικών (αρ. 18) Προστίθενται και τα μέτρα των παραγράφων 5 και 6 του άρθρου 46 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας ν. 4174/2013 (Μέτρα διασφάλισης των οφειλών προς το δημόσιο) «5. Εφόσον η Φορολογική Διοίκηση διαπιστώνει μη απόδοση, ανακριβή απόδοση, συμψηφισμό, έκπτωση ή διακράτηση Φ.Π.Α., Φ.Κ.Ε., φόρου ασφαλίστρων, παρακρατούμενων, επιρριπτόμενων φόρων, τελών και εισφορών με σκοπό τη μη πληρωμή συνολικά στο Δημόσιο ποσού πάνω από εκατόν πενήντα χιλιάδες (150.000) ευρώ, καθώς και είσπραξη επιστροφής των παραπάνω φόρων κατόπιν παραπλάνησης της Φορολογικής Διοίκησης με την παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή με την αθέμιτη παρασιώπηση ή απόκρυψη αληθινών γεγονότων, μπορεί, βάσει ειδικής έκθεσης ελέγχου, να επιβάλλει σε βάρος του υπόχρεου παραβάτη προληπτικά ή διασφαλιστικά του δημοσίου συμφέροντος μέτρα άμεσου και επείγοντος χαρακτήρα. Ειδικότερα η Φορολογική Διοίκηση μπορεί να μην παραλαμβάνει και να μην χορηγεί έγγραφα που απαιτούνται για τη μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων. Στην περίπτωση αυτή δεσμεύεται το πενήντα τοις εκατό (50%) των καταθέσεων, των πάσης φύσεως λογαριασμών και παρακαταθηκών και του περιεχομένου των θυρίδων του υπόχρεου παραβάτη. Το μη χρηματικό περιεχόμενο θυρίδων και οι μη χρηματικές παρακαταθήκες, δεσμεύονται στο σύνολό τους. 6. Τα μέτρα της παραγράφου 5 επιβάλλονται σωρευτικά σε βάρος των ομορρύθμων εταίρων προσωπικών εταιριών, καθώς και σε βάρος κάθε προσώπου εντεταλμένου από οποιαδήποτε αιτία στη διοίκηση ή διαχείριση ή εκπροσώπηση οποιουδήποτε νομικού προσώπου ή νομικής οντότητας από τη γένεση της υποχρέωσης απόδοσης ή από το χρόνο της διάπραξης, κατά περίπτωση, και […]
Read moreΆΠ 474/2016 (ποιν.) : Τα "έξυπνα" κινητά τηλέφωνα (smartphones) αποτελούν αρχεία προσωπικών δεδομένων κατά την έννοια του ν.2472/1997. Ποινική ευθύνη σε περίπτωση επέμβασης σε αρχείο προσωπικών δεδομένων.
Τα smartphones αποτελούν αρχεία προσωπικών δεδομένων. Ποινική ευθύνη σε περίπτωση επέμβασης σε αρχείο προσωπικών δεδομένων Άρειος Πάγος, απόφαση 474/2016 (ποιν.): Τα “έξυπνα” κινητά τηλέφωνα (smartphones) αποτελούν αρχεία προσωπικών δεδομένων κατά την έννοια του ν.2472/1997. Ποινική ευθύνη σε περίπτωση επέμβασης σε αρχείο προσωπικών δεδομένων. Αθώωση με την αιτιολογία ότι τα καταχωρισμένα στο κινητό τηλέφωνο βίντεο, φωτογραφίες κλπ δεν αποτελούν αρχείο προσωπικών δεδομένων. Αναίρεση Εισαγγελέα κατά της αθωωτικής αποφάσεως. “Kατά το άρθρο 22 παρ. 4 του ίδιου νόμου (Ν. 2472/1997, “Προστασία ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα”), “όποιος χωρίς δικαίωμα επεμβαίνει με οποιονδήποτε τρόπο σε αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ή λαμβάνει γνώση των δεδομένων αυτών ή τα αφαιρεί, αλλοιώνει, βλάπτει, καταστρέφει, επεξεργάζεται, μεταδίδει, ανακοινώνει, τα καθιστά προσιτά σε μη δικαιούμενα πρόσωπα ή επιτρέπει στα πρόσωπα αυτά να λάβουν γνώση των εν λόγω δεδομένων ή τα εκμεταλλεύεται με οποιονδήποτε τρόπο, τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή και αν πρόκειται για ευαίσθητα δεδομένα με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους και χρηματική ποινή τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου (1.000.000) έως δέκα εκατομμυρίων (10.000.000) δραχμών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα από άλλες διατάξεις”… Για την αντικειμενική θεμελίωση του εν λόγω εγκλήματος, απαιτείται: α) ύπαρξη δεδομένων που περιλαμβάνονται σε “αρχείο”, ως τέτοιο δε θεωρείται κατά τον προϊσχύσαντα ορισμό του άρθρου 2 περ. ε’ του Ν. 2472/1997, το σύνολο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία αποτελούν ή μπορεί να αποτελούν αντικείμενο “επεξεργασίας” και τηρούνται κατά τα οριζόμενα στην πιο πάνω διάταξη ενώ υπό την νέα του μορφή ως άνω απαιτείται επιπλέον “διάρθρωση του συνόλου” και “το προσιτό των δεδομένων με γνώμονα συγκεκριμένα κριτήρια” β) υποκείμενο των δεδομένων, δηλαδή το φυσικό πρόσωπο, στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, και γ) να πρόκειται για δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως αυτά ορίζονται με τις πιο πάνω διατάξεις. Έτσι, από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι δεν θεωρούνται δεδομένα οι πληροφορίες των οποίων κάνει κάποιος χρήση και οι οποίες περιήλθαν σε γνώση του, χωρίς να ερευνήσει αυτός κάποιο αρχείο ή χωρίς να του τις έχει μεταδώσει τρίτος που επενέβη σε αρχείο, γιατί εκλείπει η προϋπόθεση του αρχείου ως στοιχείου της αντικειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος του άρθρου 22 παρ. 4 του Ν. 2472/1997. Τούτο συνάγεται επίσης ευθέως και από τη διατύπωση των διατάξεων του άρθρου 22 παρ. 4, 5 και 6 του ως άνω νόμου, με τις οποίες απειλούνται ποινικές κυρώσεις σε περίπτωση παράνομης επεμβάσεως σε αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ή αυθαίρετης χρησιμοποιήσεως του προϊόντος τέτοιας επεμβάσεως, όχι όμως και στην περίπτωση που δεν έχει γίνει τέτοια επέμβαση και ο φερόμενος ως δράστης γνωρίζει τα διαδιδόμενα από μόνος του, αφού στην περίπτωση αυτή δεν στοιχειοθετείται αντικειμενικώς το εν λόγω έγκλημα. Τέτοιο αρχείο προσωπικών δεδομένων κατά την έννοια των ως άνω διατάξεων αποτελούν και τα σύγχρονα “έξυπνα” τηλέφωνα, τα οποία διαθέτουν λογισμικά προγράμματα και στα οποία ο κάτοχος και ιδιοκτήτης τους καταχωρεί σε ξεχωριστά μικρότερα αρχεία τα προσωπικά δεδομένα του που αναφέρονται στις επαφές του, στις φωτογραφίες του, στα βίντεό του (ταινίες του), στα μηνύματα (mails) κ.λ.π., τα οποία αρχεία είναι διαρθρωμένα σε φακέλλους και υποφακέλλους, όπως και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, δηλαδή τα αρχεία του σύγχρονου κινητού τηλεφώνου αποτελούν διαρθρωμένο σύνολο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα […]
Read moreΤρΔΕφΑθ 956/2016 : Προσφυγή – Πράξη επιβολής εισφοράς σε χρήμα – Βεβαιωτικός κατάλογος Ο.Τ.Α. – Εξαιρετική καθʼ ύλην αρμοδιότητα Διοικητικού Εφετείου – Φορολογικές διαφορές – Δημοτική φορολογία – Πενταετής αποσβεστική προθεσμία – Βάρος απόδειξης.
Κρίθηκε ότι το δικαστήριο είναι αρμόδιο καθ’ ύλην να επιλύσει την αναφυόμενη φορολογική εν γένει διαφορά, η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο της δημοτικής φορολογίας, εφόσον το ύψος της επιβληθείσας εν προκειμένω εισφοράς εκ 1.191.332,25 ευρώ υπερβαίνει τις 150.000 ευρώ, αφού ο Κ.Δ.Δ. δεν διατηρεί ρητώς την ισχύ της παραπεμπτικής διάταξης της παρ. 4 του άρθ. 9 του ν. 1337/1983, η οποία εν πάση περιπτώσει, είχε καταργηθεί στις 31.12.2003 (αρ. 23 παρ. 13 του ν. 3212/2003), ήτοι οκτώ έτη πριν από την έκδοση των προσβαλλόμενων πράξεων στις 8.12.2011. Ακολούθως η κρινόμενη προσφυγή έχει ασκηθεί εμπροθέσμως στις 30.1.2013, ήτοι εντός της εξηκονθήμερης νομίμου προθεσμίας από την επίδοση στην προσφεύγουσα των προσβαλλόμενων πράξεων στις 31.12.2012, εφόσον αυτές έχουν εκδοθεί στις 8.12.2011, ήτοι πριν από την ισχύ του ν. 4093/2012 στις 12.11.2012, ο οποίος καθιέρωσε τριακονθήμερη προθεσμία προς άσκηση προσφυγής στις φορολογικές εν γένει υποθέσεις. Περαιτέρω κρίθηκε ότι, αφού η ένδικη εισφορά εις χρήμα του άρθ. 9 του ν. 1337/1983, που επιβάλλεται εξουσιαστικώς υπό του αρμοδίου οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης, έχει τον χαρακτήρα εξειδικευμένου οικονομικού βάρους με μελλοντικό αντάλλαγμα και συνιστά έσοδο της αρχής αυτής με στοχευμένο προορισμό, πληροί τα στοιχεία της εντασσόμενης, στο πλαίσιο της δημοτικής φορολογίας, εισφοράς ως αναγκαστική παροχή των βαρυνομένων που κτώνται ωφέλεια εκ του αποτελέσματος της επίτευξης του σκοπού για τον οποίο θεσπίζεται. Ενόψει αυτού, η ένδικη εισφορά υπόκειται στην πενταετή αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 2 του α.ν. 344/1968, τίθεται δε εκ ποδών το επιχείρημα της διάδικης αρχής περί μη ισχύος της προθεσμίας αυτής, εν προκειμένω, λόγω μη επάρκειας της πενταετίας προς ολοκλήρωση των σχετικών διαδικασιών και κατά συνέπεια της δημιουργίας δύο κατηγοριών ιδιοκτητών ανάλογα με τη συμμετοχή τους ή μη στις αντίστοιχες δαπάνες. Και τούτο γιατί η εν λόγω αποσβεστική προθεσμία άρχεται από το τέλος του έτους καθ’ ο κυρώθηκε η πράξη εφαρμογής, εναπόκειται δε στην ενεργοποίηση των αρμοδίων οργάνων να περατώσουν τις σχετικές διαδικασίες που διαγράφονται εναργώς στο π.δ. 5/1986, προκειμένου να καταλογιστούν τα σχετικά ποσά. Τέλος κρίθηκε ότι, αφού η διάδικη αρχή, αν και έφερε το σχετικό βάρος, δεν απέδειξε ότι η βαρυνόμενη με την ένδικη εισφορά προσφεύγουσα εταιρεία ήταν άγνωστη και συνεπώς δεν ήταν εφικτή η κατά τα άνω βεβαίωση του σχετικού ποσού της ονόματι της, το δικαίωμα της καθ’ ης δημοτικής αρχής να επιβάλει την ένδικη εισφορά και να προβεί στην βεβαίωση του αντιστοίχου ποσού είχε απωλεσθεί την 1.1.2011, ήτοι μετά την εκπνοή της πενταετούς αποσβεστικής προθεσμίας στις 31/12/2010, αρχής γενομένης από το τέλος του έτους 2005 καθ’ ο κυρώθηκε η οικεία πράξη εφαρμογής με την από 30.5.2005 πράξη του Νομάρχη Ανατολικής Αττικής. Αριθμός απόφασης: 956/2016 ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Τμήμα 7ο Τριμελές Αποτελούμενο από τους: Αδαμαντία Παπασταμοπούλου Εφέτη Διοικητικών Δικαστηρίων, που άσκησε καθήκοντα Προέδρου επειδή κωλύονταν οι Πρόεδροι και οι αρχαιότεροι αυτής δικαστές, Αλεξάνδρα Κόζαρη και Ειρήνη Δάσκα (Εισηγήτρια), Εφέτες Διοικητικών Δικαστηρίων και γραμματέα τη Μαρία Κούτρα-Σφυρή, δικαστική υπάλληλο, συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του, στις 4 Ιουνίου 2014 για να δικάσει την από 30 Ιανουαρίου 2013 (αριθμ. καταχ. ΑΒΕΜ ΠΡΦ 110/30-1-2013) προσφυγή της: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «LAMDA ESTATE DEVELOPMENT Ανώνυμη Κτηματική Τεχνική Υπηρεσία και Αντιπροσωπειών Εταιρεία», που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής (Λεωφ. Κηφισίας αρ. 37 Α), και παραστάθηκε με τους πληρεξούσιους δικηγόρους […]
Read more