• 0
    8 Δεκεμβρίου, 2016

    ΜΠΑθηνων 7765/2016 : Η κατ επανάληψη παρεμπόδιση της επικοινωνίας του πατέρα με τα τέκνα, μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια της επιμέλειας.

    ΜΠΑθηνων 7765/2016 Η κατ επανάληψη παρεμπόδιση της επικοινωνίας του πατέρα με τα τέκνα, μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια της επιμέλειας. Πρόσφατη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που δίκασε με την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ανέθεσε την προσωρινή επιμέλεια στον αιτούντα πατέρα. Το Δικαστήριο για την έκδοση της απόφασής του έκρινε ότι επιβάλλεται η μεταβολή των όρων διαβίωσης των τέκνων (ετών 13 και 11) καθως πιθανολογήθηκε ότι η μητέρα “υποβάλει τα ανήλικα εναντίον του πατέρα τους και του εν γένει οικογενειακού περιβάλλοντος , δημιουργώντας τους φοβίες και συναισθηματική ανασφάλεια” Το ενδιαφέρον δε στην απόφαση είναι ότι η Δικαστής εξομοίωσε την ύπαρξη θέματος ψυχικής υγείας της μητρός με την κατ επανάληψη παρεμπόδιση της επικοινωνίας . Με λίγα λόγια , θεώρησε ότι είτε υπάρχει όντως θέμα ψυχικής υγείας , είτε όχι , αν δημιουργούνται στα τέκνα φοβίες και συναισθηματική ανασφάλεια λόγω της έντασης με τον πρώην σύζυγο, επειδή κατ επανάληψη τον εμποδίζει από την απρόσκοπτη επικοινωνία με τα τέκνα και ειναι αρνητική στις κοινωνικές επαφές των ανήλικων με προσωπα του οικογενειακού περιβάλλοντος, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο , ήτοι “η διατάραξη της ομαλής ψυχοσωματικής ανάπτυξης των ανηλίκων τέκνων τα οποία προκειμένου να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους και να μορφωθούν έχουν ανάγκη να διαβιούν σε ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον , χωρίς εντάσεις και προβλήματα , απόρροια ιδίως της έντασης της σχέσης των διαδίκων”. Έτσι ανέθεσε προσωρινά την επιμέλεια του προσώπου των ανήλικων τέκνων στον αιτούντα πατέρα ενώ δεν δίστασε να διατάξει την αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος στην μέση της χρονιάς λαμβανομένου υπόψη των διακοπων των εορτών Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς. Ανεξάρτητα της τύχης της υπόθεσης σε επίπεδο κύριας αγωγής , είναι από τις ελάχιστες αποφάσεις των ελληνικών Δικαστηρίων που αφαιρούν την επιμέλεια από την μητέρα και ίσως η πρώτη που ορίζει την κατ επανάληψη παρεμπόδιση της επικοινωνίας με τον πατέρα ως λόγο για την δημιουργία φοβου και συναισθηματικής ανασφάλειας των τέκνων άρα αιτία για αλλαγή των όρων διαβίωσης με την αναθεση της επιμέλειας στον πατέρα. Η Απόφαση κινούμενη σε σωστή βάση αναδεικνύει τον σκοπό του Οικογενειακού Δικαίου που είναι πρωτίστως το συμφέρον των τέκνων. Είναι Ευθύνη του γονέα που έχει την επιμελεια να διασφαλίζει την επικοινωνία των παιδιών με τον άλλο γονέα. Σε αντίθετη περίπτωση, θα πρέπει να επανεξετάζεται η ανάθεση της επιμέλειας, καθώς θα πρέπει να διασφαλιστεί η διαβίωση των τέκνων σε ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον. helleniclawyer.eu/

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    8 Δεκεμβρίου, 2016

    Συμβούλιο Εφετών Πατρών 188 /2016: Αίτημα κήρυξης απόλυτης ακυρότητας προδικασίας σωρευτικά με αίτημα αντικατάστασης προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους. Τυπικά δεκτή η αίτηση, απορρίπτει κατ' ουσίαν.

    Συμβούλιο Εφετών Πατρών 188 /2016: Αίτημα κήρυξης απόλυτης ακυρότητας προδικασίας σωρευτικά με αίτημα αντικατάστασης προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους. Τυπικά δεκτή η αίτηση, απορρίπτει κατ’ ουσίαν. Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στεφανία Καρατζά, Πρόεδρο Εφετών, Δημήτριο Κοντόπουλο – Εισηγητή και Αγγελική Δέτση, Εφέτες..Το Συμβούλιο καλείται να αποφανθεί για την ποινική υπόθεση στην οποία η Αντεισαγγελέας Εφετών Πατρών Βασιλική Αργύρη έχει υποβάλει πρότασή της με αριθμό 170/2016 που έχει ως εξής: «…Σύμφωνα με τη διάταξη του άρ. 171 παρ. 1 ΚΠΔ, απόλυτη ακυρότητα που λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπόψη από το Δικαστήριο και στον Αρειο Πάγο, προκαλείται, μεταξύ άλλων, αν δεν τηρηθούν οι διατάξεις που καθορίζουν την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και υπεράσπιση του κατηγορουμένου και την άσκηση των δικαιωμάτων που του παρέχονται, από το νόμο, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών Ελευθεριών και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (εδ. δ”). . Σύμφωνα με την ερμηνεία της εν λόγω διάταξης, όπως την επεξεργάστηκε με πάγια σχετική νομολογία του το ΕΔΔΑ, θα πρέπει η ποινική διαδικασία, ως σύνολο θεωρούμενη και ανεξάρτητα από τους επιμέρους δικονομικούς τύπους της, να μπορεί να εκτιμηθεί ότι είναι σύμφωνη με την αρχή της ευδικίας, υπό την έννοια ότι θα πρέπει (και στο στάδιο της προδικασίας, για την οποία δεν κάνει διάκριση η ΕΣΔΑ σε σχέση με την κυρία διαδικασία) να δίδεται το δικαίωμα στον κατηγορούμενο να ακουσθεί πλήρως κατά την εκδίκαση της ουσίας της εναντίον του κατηγορίας από το δικαστή που θα εκδώσει οριστική απόφαση επ` αυτής (ΕΔΔΑ, απόφαση της 22.9.1994, Lalla & Pelladoah κατά Ολλανδίας, Series Α-297-Α, ΕΔΔΑ, απόφαση της 28.10.1994, Boner & Maxwell κατά Ηνωμένου Βασιλείου, Series A-300-B, 300-C). Αυτό το περιθώριο έχει όμως ο κατηγορούμενος, σε κάθε περίπτωση, (α) προσφεύγοντας λ.χ. κατ` άρ. 322 ΚΠΔ κατά του κλητηρίου θεσπίσματος, αν με τέτοιο παραπεμφθεί να δικασθεί, (β) απολογούμενος επί λεπτομερώς συντεταγμένου κατηγορητηρίου στο πλαίσιο της κύριας ανακρίσεως που τυχόν παραγγελθεί με την άσκηση ποινικής διώξεως (ΑΠ 948/2011 ΝΟΜΟΣ), (γ) ασκώντας -εφ` όσον δικαιούται- ένδικα μέσα κατά του τυχόν παραπεμπτικού βουλεύματος ή (δ) εάν δεν δικαιούται να ασκήσει ο ίδιος αυτοτελώς τέτοια ένδικα μέσα, προκαλώντας την άσκηση τους από τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών ή Εφετών (Ν. Ανδρουλάκη, «θεμελιώδεις έννοιες της ποινικής δίκης» εκδ. Σάκκουλα 1994, σελ. 264 υποσημείωση 80) Κατά δε το άρθρα α) 173 παρ. 2 ΚΠΔ, «από τις απόλυτες ακυρότητες που μνημονεύονται στο άρ. 171, όσες αναφέρονται σε πράξεις της προδικασίας, μπορούν να προτεί­νονται ωσότου γίνει αμετάκλητη η παραπομπή στο ακροατή­ριο». Β) 176 παρ. 1 του ίδιου κώδικα, «αρμόδιο να κηρύξει την ακυρότητα των πράξεων της προδικασίας είναι το δικαστικό συμβούλιο, ενώ των πράξεων της διαδικασίας στο ακροατήριο και της κύριας και της προπαρασκευαστικής, το δικαστήριο που αναλαμβάνει την εκδίκαση της κατηγορίας». Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών συνάγεται ότι οι α­πόλυτες ακυρότητες της προδικασίας προτείνονται μέχρι την αμετάκλητη παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατή­ριο, διαφορετικά καλύπτονται, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να ληφθούν υπόψη ούτε αυτεπαγγέλτως, αρμόδιο δε για την κήρυξη ή μη αυτών είναι το δικαστικό συμβούλιο. Αν οι ακυρό­τητες αυτές προτάθηκαν και απορρίφθηκαν από το δικαστικό συμβούλιο, δεν μπορούν να επαναφερθούν και να προταθούν και πάλι ενώπιον του δικαστηρίου που αναλαμβάνει την εκ­δίκαση της κατηγορίας, […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    8 Δεκεμβρίου, 2016

    ΜονΠρΑθ (Ασφαλ. Μέτρα) 2389/2016 : Γονική μέριμνα. Διεθνής δικαιοδοσία. Καν. 2201/2003, Σύμβαση Χάγης, ν. 4020/2011. Έννοια «συνήθους διαμονής» τέκνου και κρισιμότητα του χρόνου προσφυγής στο δικαστήριο. Προϋποθέσεις παρέκτασης αρμοδιότητας. Απορρίπτει ως απαράδεκτη ελλείψει διεθνούς δικαιοδοσίας την αίτηση.

    Ασφαλιστικά μέτρα. Γονική μέριμνα. Διεθνής δικαιοδοσία. Καν. 2201/2003, Σύμβαση Χάγης, ν. 4020/2011. Έννοια «συνήθους διαμονής» τέκνου και κρισιμότητα του χρόνου προσφυγής στο δικαστήριο. Προϋποθέσεις παρέκτασης αρμοδιότητας. Απορρίπτει ως απαράδεκτη ελλείψει διεθνούς δικαιοδοσίας αίτηση μετοίκησης, προσωρινής επιμέλειας και διατροφής, αυτεπαγγέλτως αλλά και κατόπιν ένστασης αναρμοδιότητας από τον καθ’ ου, ο οποίος έχει ήδη προσφύγει σε Δικαστήριο της Βενετίας που αποφάνθηκε ότι έχει αρμοδιότητα ως εκ του γεγονότος ότι ο ανήλικος διαβίωνε στην Ιταλία και όρισε δικάσιμο για την ακρόαση της νυν αιτούσας. ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων) ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ […]Σύμφωνα με το άρθρο 8 υπό τον τίτλο «Γενική Δικαιοδοσία», του Κανονισμού (ΕΚ) αριθμός 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας, με τον οποίο καταργήθηκε ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1347/2000, «τα δικαστήρια κράτους μέλους έχουν δικαιοδοσία επί θεμάτων που αφορούν τη γονική μέριμνα παιδιού, το οποίο έχει συνήθη διαμονή σε αυτό το κράτος μέλος κατά τη στιγμή της άσκησης της προσφυγής». Περαιτέρω σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 1 του ανωτέρω κανονισμού, όταν ένα παιδί μετοικεί νομίμως από ένα κράτος μέλος, σε άλλο, και αποκτά σε αυτό νέα συνήθη διαμονή, τα δικαστήρια του κράτους μέλους της προηγούμενης συνήθους διαμονής του παιδιού διατηρούν την αρμοδιότητα τους, κατά παρέκκλιση του άρθρου 8, για περίοδο τριών μηνών μετά τη μετοικεσία, προκειμένου να τροποποιήσουν απόφαση η οποία αφορά το δικαίωμα επικοινωνίας εκδοθείσα σε αυτό το κράτος μέλος πριν από τη μετοικεσία του παιδιού, εφόσον ο δικαιούχος του δικαιώματος επικοινωνίας, δυνάμει της αποφάσεως που αφορά το δικαίωμα επικοινωνίας, εξακολουθεί να διαμένει συνήθως στο κράτος μέλος της προηγούμενης συνήθους διαμονής του παιδιού. Το άρθρο αυτό, ενθαρρύνει τους δικαιούχους γονικής μέριμνας να συμφωνούν σχετικά με τις απαραίτητες προσαρμογές των δικαιωμάτων επικοινωνίας πριν από τη μετοικεσία και, εάν αυτό αποδειχθεί αδύνατο, να προσφεύγουν στο αρμόδιο δικαστήριο για την επίλυση της διαφοράς. Δεν εμποδίζει ουδόλως ένα πρόσωπο να μετακινείται στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, αλλά παρέχει εγγύηση ότι το πρόσωπο που δεν μπορεί πλέον να ασκήσει τα δικαιώματα της επικοινωνίας όπως πριν, δεν οφείλει να προσφύγει στα δικαστήρια του νέου κράτους μέλους, αλλά μπορεί να ζητήσει την κατάλληλη προσαρμογή του δικαιώματος επικοινωνίας ενώπιον του δικαστηρίου που του χορήγησε το δικαίωμα αυτό εντός προθεσμίας τριών μηνών μετά τη μετοικεσία. Τα δικαστήρια του νέου κράτους μέλους δεν έχουν αρμοδιότητα όσον αφορά το δικαίωμα επικοινωνίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το άρθρο 9 εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση που ο δικαιούχος επικοινωνίας επιθυμεί να τροποποιήσει μία προηγούμενη απόφαση σχετικά με το δικαίωμα αυτό. Εάν δεν έχει εκδοθεί απόφαση για το δικαίωμα επικοινωνίας από τα δικαστήρια του κράτους μέλους προέλευσης, το άρθρο 9 δεν εφαρμόζεται και ισχύουν οι άλλοι κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας. Όλα τούτα υπό την προϋπόθεση ότι, σύμφωνα με οποιαδήποτε δικαστική απόφαση ή νόμο ισχύοντα στο κράτος μέλος προέλευσης (συμπεριλαμβανομένων των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου), ο δικαιούχος γονικής μέριμνας έχει τη δυνατότητα να μετοικήσει με το παιδί σε άλλο κράτος μέλος χωρίς τη συγκατάθεση του άλλου δικαιούχου γονικής μέριμνας. Εάν η μετοικεσία είναι παράνομη, δεν εφαρμόζεται το άρθρο 9 αλλά το άρθρο 10 του ίδιου κανονισμού. Η […]

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    6 Δεκεμβρίου, 2016

    ΣτΕ 1261/2016 : Διατάζεις της πολεοδομικής νομοθεσίας, που αφορούν το ανώτατο επιτρεπόμενο ύψος οικοδομών – Ανάκληση οικοδομικής αδείας μετά πάροδο ευλόγου χρόνου.

    Όπως έγινε δεκτό με την απόφαση ΣτΕ 1261/2016 (Τμ. Ε΄)[1], οι διατάζεις της πολεοδομικής νομοθεσίας, που αφορούν το ανώτατο επιτρεπόμενο ύψος οικοδομών, αποβλέπουν στην προστασία γενικότερου και ιδιαίτερα σοβαρού κοινωνικού συμφέροντος. Οικοδομικές άδειες αντίθετες στις διατάξεις αυτές μπορούν να ανακληθούν ακόμα και μετά πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος από την έκδοσή τους, αδιαφόρως αν συντρέχει ή όχι υπαιτιότητα του ενδιαφερομένου. Έκρινε περαιτέρω το Δικαστήριο ότι υπέρβαση του ευλόγου χρόνου είναι δυνατή ακόμη και εάν από τις ανακαλούμενες πράξεις έχει δημιουργηθεί καλοπίστως υπέρ του διοικουμένου πραγματική κατάσταση δεκτική έννομης προστασίας, εφ΄ όσον κατά την ειδικώς αιτιολογημένη κρίση της αρμόδιας αρχής, η ανάκληση επιβάλλεται από ειδικότερους λόγους δημοσίου συμφέροντος. Η ανάκληση της επίδικης οικοδομικής αδείας και των αναθεωρήσεών της εχώρησε για λόγους δημοσίου συμφέροντος και προεχόντως, διότι οι πράξεις αυτές εκδόθηκαν κατά παράβαση των ισχυόντων όρων δόμησης της ένδικης περιοχής για το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος (άρθρο 3 πδ/τος της 16.12.1992, Δ΄ 44/1993), καθ΄ όσον στα εγκριθέντα από την πολεοδομική υπηρεσία σχέδιά της αναγραφόταν άλλο ύψος (22,60 μ.) από το μέγιστο επιτρεπόμενο για την περιοχή (16 μ.) και κατά παράβαση των ορισθέντων με σχετική απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού, με την οποία είχε εγκριθεί παρέκκλιση ως προς το ύψος σε τμήμα της οικοδομής (λόγω υψομετρικής διαφοράς του οικοπέδου και ανύψωσης του δαπέδου ισογείου) κατά 0,70 μ. και η ανέγερση πενταώροφης οικοδομής, συνεπεία της αποκάλυψης κεραμικού κλιβάνου βυζαντινών χρόνων κατά τις εργασίες ανασκαφής παρακείμενης της Ροτόντας Θεσσαλονίκης. Κρίθηκε δε ότι εφόσον συνέτρεχαν στη συγκεκριμένη περίπτωση λόγοι δημοσίου συμφέροντος, ήταν επιτρεπτή η ανάκληση της οικοδομικής αδείας και των αναθεωρήσεών της και μετά την παρέλευση ευλόγου χρόνου, ακόμη και εάν θεωρηθεί ότι η παρέλευση έξι (6) ετών και ενός (1) περίπου μηνός από την έκδοση της οικοδομικής αδείας υπερβαίνει τον ως άνω εύλογο χρόνο, ακόμη δε και εάν είχε δημιουργηθεί καλοπίστως υπέρ των εφεσιβλήτων πραγματική κατάσταση δεκτική έννομης προστασίας. [1] Βλ. ΣτΕ 1261/2016 (Τμ. Ε΄) σε: περιοδικό «Περιβάλλον & Δίκαιο» τ. 3/2016. http://www.legalnews24.gr/

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    4 Δεκεμβρίου, 2016

    ΔιοικΠρΑθ 3634/2013 : Προσωρινή δικαστική προστασία – Αίτηση ανάκλησης – Κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος – Σφράγιση του καταστήματος.

    Προσωρινή δικαστική προστασία – Αίτηση ανάκλησης – Κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος Με την 3634/2013 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 12ο Τριμελές σε Συμβούλιο) έγινε δεκτή αίτηση ανάκλησης του αιτούντος κατά της 5231/2012 αποφάσεως (σε συμβούλιο) του Δικαστηρίου τούτου και ανεστάλη η υπ’ αριθ. πρωτ. 21642/408/05-11-2012 απόφαση του Δηµάρχου Φιλοθέης – Ψυχικού, με την οποία είχε αποφασιστεί η σφράγιση του καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος (εστιατορίου – αναψυκτήριου) που διατηρούσε ο αιτών στο Ψυχικό Αττικής, λόγω του ότι δεν διέθετε άδεια ίδρυσης και λειτουργίας. Κρίθηκε ότι, εφόσον ο Δήμαρχος του καθ’ ου δεν εξέδωσε εντός δεκαπέντε (15) ημερών από την ημερομηνία σιωπηρής απόρριψης της προσφυγής του ενώπιον της Ειδικής Επιτροπής της Περιφέρειας, νέα νόμιμη πράξη επί της αίτησης του αιτούντος για χορήγηση άδειας ίδρυσης και λειτουργίας καταστήματος, λογίζεται, κατά πλάσμα δικαίου, που συνάγεται από το συνδυασμό των διατάξεων της παρ. 4 του άρθρου 10 του ν. 3230/2004, των άρθρων 80 και 151-154 του ν.3463/2006 και της αριθµ. ΔΙΑΔΠ/Φ.Α.3.1./21220/04.11.2011 ΚΥΑ, ότι με την πάροδο της ανωτέρω δεκαπενθήμερης προθεσμίας έχει εκδοθεί, σιωπηρώς, θετική πράξη επί του αιτήματος του αιτούντος να του χορηγηθεί άδεια ίδρυσης και λειτουργίας καταστήματος, τούτο δεδομένου και ότι υπήρχε θετική γνώμη των συναρμόδιων υπηρεσιών (υγειονομικής και πυροσβεστικής) και, γενικότερα, δεν προέκυπτε ότι παρουσίαζε ελλείψεις ο σχετικός φάκελος αδειοδότησης που είχε υποβάλλει ο αιτών στις υπηρεσίες του καθ’ ου. Εξάλλου, η μεταγενέστερη απόφαση του Δημάρχου δεν ασκεί καμία επιρροή στην κρίση αυτή και δεν μπορεί συνεπώς να παράσχει νόμιμο έρεισμα για τη συνέχιση της σφράγισης του καταστήματος, αφού εκδόθηκε σε χρόνο που δεν είχε πια αρμοδιότητα ο Δήμαρχος να αποφανθεί σχετικώς και ούτε, άλλωστε, μπορεί η πράξη αυτή να θεωρηθεί ως πράξη ανάκλησης της εν λόγω άδειας ίδρυσης και λειτουργίας, αφού με αυτή απλώς απορρίπτεται εκ νέου το αίτημα του αιτούντος για χορήγηση της σχετικής άδειας με επανάληψη της ίδιας αιτιολογίας που είχε και η προηγούμενη ακυρωθείσα πράξη. http://www.dprotodikeio-ath.gr/apofaseis.aspx?a=1677

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    4 Δεκεμβρίου, 2016

    ΔιοικΠρΑθ 1775/2014 : Διαφορές Κ.Ε.Δ.Ε. – Ανακοπή κατά πράξεως ταμειακής βεβαιώσεως.

    Με τη 1775/2014 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 29ο Μονομελές) απορρίφθηκε ανακοπή της ανακόπτουσας εταιρείας κατά πράξεως ταμειακής βεβαιώσεως της Δ.Ο.Υ. Φ.Α.Ε.Ε. Αθηνών, με την οποία βεβαιώθηκε σε βάρος της το ποσό των 25.000 ευρώ από πρόστιμο που της επβλήθηκε με απόφαση του ΔΣ του Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς», το οποίο κλήθηκε να καταβάλει με ατομική ειδοποίηση χρεών του Προϊσταμένου της ανωτέρω Δ.Ο.Υ. Κρίθηκε ότι, στην προκειμένη περίπτωση, η ανακόπτουσα δεν προβάλλει ότι η μη ιδιαίτερη εξειδίκευση της οφειλής της στην ανωτέρω ατομική ειδοποίηση, ελλείψει μνείας του οικονομικού έτους στο οποίο αναγόταν, επέφερε σε αυτήν ανεπανόρθωτη βλάβη την οποία και έπρεπε να συγκεκριμενοποιήσει. Και τούτο διότι, η έλλειψη ενός ή περισσοτέρων στοιχείων από τα οριζόμενα στο άρθρο 4 παρ. 1 του Κ.Ε.Δ.Ε., μπορεί να οδηγήσει, κατόπιν ασκήσεως ανακοπής, στην ακύρωση της ατομικής ειδοποιήσεως, μόνο με τη συνδρομή των όρων και προϋποθέσεων του άρθρου 75 του Κ.Ε.Δ.Ε., του άρθρου τούτου εφαρμοζομένου όχι μόνο επί των αμιγών πράξεων εκτελέσεως αλλά και επί των προπαρασκευαστικών, σχετικά με το στοιχείο της βλάβης του οφειλέτη του Δημοσίου, δηλαδή αν η έλλειψη αυτή επέφερε στον οφειλέτη αδυναμία ουσιαστικής ή δικονομικής προστασίας των δικαιωμάτων του, η οποία δύναται να επανορθωθεί μόνο αν κηρυχθεί η ακυρότητα της ατομικής ειδοποιήσεως, ενόψει, ιδίως, της υπάρξεως περισσοτέρων χρεών με διαφορετικές το καθένα συνέπειες για τον οφειλέτη. http://www.dprotodikeio-ath.gr/apofaseis.aspx?a=1718

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    4 Δεκεμβρίου, 2016

    ΔιοικΠρΑθ 5573/2014 : Αστική Ευθύνη Δήμου Αθηναίων – Χρηματική Ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από παράνομη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων.

    Με την 5573/2014 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 30ο Μονομελές) έγινε εν μέρει δεκτή αγωγή του ενάγοντος, με την οποία ζητούσε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος Δήμος να του καταβάλει το ποσό των 30.000,00 ευρώ, ως αποζημίωση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη, κατά τους ισχυρισμούς του, από παράνομη επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Κρίθηκε ότι, με τη χρήση από τα όργανα του εναγόμενου Δήμου φωτοτυπικού αντιγράφου παραβόλου χαρτοσήμου ως υποδείγματος σε εμφανές σημείο εντός του χώρου του Ληξιαρχείου Αθηνών, ο εναγόμενος Δήμος προέβη στην παράνομη επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων του ενάγοντος, κατά παράβαση του ν. 2472/1997, ήτοι στην ανακοίνωση στοιχείων που αφορούν σε θέματα σχετικά με την προσωπική και οικογενειακή του κατάσταση και την ιδιωτική του ζωή, τα οποία δεν ήταν απαραίτητο να ανακοινωθούν, δεδομένου ότι από καμία διάταξη νόμου δεν επιβάλλεται η χάριν υποδείγματος ανάρτηση εντύπου περιέχοντος τα στοιχεία δημότη. Επιδικάστηκε το ποσό των 7.000,00 ευρώ ως αποκατάσταση της ηθικής του βλάβης, αφού λήφθηκαν υπόψη οι συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, το είδος, η διάρκεια και η βαρύτητα της προσβολής, η έκταση που αυτή έλαβε στον κοινωνικό και επαγγελματικό κύκλο του ενάγοντος και τέλος, η κοινωνική και η οικονομική κατάσταση των διαδίκων μερών. http://www.dprotodikeio-ath.gr/apofaseis.aspx?a=1724

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    4 Δεκεμβρίου, 2016

    ΔιοκΠρΑθ 1859/2014 : Προσωρινή Προστασία – Αφαίρεση άδειας ικανότητας οδήγησης – point system.

    Προσωρινή Προστασία – Αφαίρεση άδειας ικανότητας οδήγησης – point system Με τη 1859/2014 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 1Bο Τριμελές, σε Συμβούλιο), έγινε δεκτή αίτηση του αιτούντος και ανεστάλη η εκτέλεση της υπ’ αριθ. 7231/14-02-2014 πράξης αφαιρέσεως της άδειάς του ικανότητας οδηγήσεως για χρονικό διάστημα έξι μηνών, του Τμήματος Υπηρεσιών Πληροφορικής Τομέα Μεταφορών του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Η τελευταία είχε εκδοθεί με την αιτιολογία ότι ο αιτών είχε συμπληρώσει το όριο βαθμών ποινής (point system) και συγκεκριμένα σύνολο βαθμών ποινής 25, λόγω μη χρήσεως ζώνης ασφαλείας και λόγω κινήσεως, σε τέσσερεις περιπτώσεις, εντός λωρίδας αποκλειστικής κυκλοφορίας των μέσων οδικής μαζικής μεταφοράς προσώπων. Το Δικαστήριο σταθμίζοντας τους λόγους δημοσίου συμφέροντος, συνιστάμενους στην εξασφάλιση της ομαλής και ασφαλούς διεξαγωγής της οδικής κυκλοφορίας και αφού έλαβε υπόψη του ότι ο αιτών είναι επαγγελματίας αυτοκινητιστής (οδηγός ταξί), ότι η εκμετάλλευση του εν λόγω οχήματος αποτελεί μέσο βιοπορισμού για τον ίδιο και την οικογένεια του ενώ εξάλλου, δεν έχει άλλο πόρο εισοδήματος, έκρινε ότι η αφαίρεση για έξι μήνες της άδειας οδήγησης αυτού, θα του προκαλέσει βλάβη μη δυνάμενη να επανορθωθεί σε περίπτωση ευδοκίμησης της προσφυγής του, καθώς δε θα μπορεί να ασκήσει το ανωτέρω επάγγελμα του, αδυνατώντας κατά τούτο, να ανταποκριθεί στις ανειλημμένες αλλά και τρέχουσες οικονομικές του υποχρεώσεις. http://www.dprotodikeio-ath.gr/apofaseis.aspx?a=1727

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    4 Δεκεμβρίου, 2016

    ΔιοικΠρΑθ 8858/2014 : Ακύρωση αποφάσεως του Δ.Σ. του Ταμείου Προνοίας Δικηγόρων Αθηνών με την οποία απορρίφθηκε αίτηση περί χορηγήσεως επιδόματος βρεφονηπιακού σταθμού – Προσφυγή Άνδρα Δικηγόρου – ισότητα φύλων.

    Με την 8858/2014 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 9ο Μονομελές) το Δικαστήριο έκανε εν μέρει δεκτή προσφυγή του προσφεύγοντος δικηγόρου, ασφαλισμένου του Ταμείου Προνοίας Δικηγόρων Αθηνών, κατά αποφάσεως του Δ.Σ. του ως άνω Ταμείου, με την οποία απορρίφθηκε αίτηση του περί χορηγήσεως σε αυτόν του προβλεπόμενου στο άρθρο 15 του π.δ/τος 162/1998 (Φ.Ε.Κ. Α΄122) επιδόματος βρεφονηπιακού σταθμού για τα σχολικά έτη 2002 έως 2006. Κρίθηκε ότι, η ως άνω διάταξη, κατά το μέρος που ευνοεί μόνον τις γυναίκες δικηγόρους και ασκούμενες δικηγόρους που είναι ασφαλισμένες σε αυτό είναι αντισυνταγματική, ως αντικείμενη στην αρχή της ισότητας των δύο φύλων. Και τούτο διότι, εισάγει δυσμενή διάκριση σε βάρος των ανδρών δικηγόρων ασφαλισμένων του Ταμείου, χωρίς η διαφοροποίηση αυτή να εδράζεται στις βιολογικές διαφορές τους ή να εξηγείται από τη συνδορμή άλλων σοβαρών λόγων. Για την αποκατάσταση δε, της επιβαλλόμενης ίσης μεταχείρισης των δύο φύλων, η πιο πάνω διάταξη πρέπει να τύχει εφαρμογής και για τους άντρες δικηγόρους ασφαλισμένους του Ταμείου. Δοθέντος όμως, ότι, το Ταμείο απέρριψε το ως άνω αίτημα χωρίς να εξετάσει τη συνδρομή των λοιπών προϋποθέσεων του άρθρου 15 του Κανονισμού Περίθαλψης του Ταμείου Προνοίας Δικηγόρων Αθηνών και ειδικότερα αν, κατά τα κρίσιμα σχολικά έτη ο ίδιος ήταν άμεσα ασφαλισμένος στο Ταμείο δικηγόρος με ανήλικα τέκνα ηλικίας από 1 μέχρι 5 ετών, ασφαλισμένα στο Ταμείο, τα οποία δε δικαιούνταν σχετικού επιδόματος από άλλο ασφαλιστικό φορέα, το Δικαστήριο ανέπεμψε την υπόθεση στο ως άνω Ταμείο προκειμένου εκείνο να κρίνει αν συντρέχουν και οι λοιπές νόμιμες προϋποθέσεις για την ικανοποίηση του προκείμενου αιτήματος. Εξάλλου, η σωρευθείσα στο ως άνω δικόγραφο αγωγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη δεδομένου ότι, δεν ήταν δυνατή η καταψήφιση συγκεκριμένου ποσού στον προσφεύγοντα – ενάγοντα ως αποζημίωση ή χρηματική ικανοποίηση για την επικαλούμενη παρανομία του Ταμείου, ενόψει της αδυναμίας του Δικαστηρίου να διαμορφώσει στο στάδιο αυτό το ουσιαστικό περιεχόμενο της διαφοράς. http://www.dprotodikeio-ath.gr/D

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    4 Δεκεμβρίου, 2016

    ΔιοικΠρΑθ 134/2016 : Προσωρινή Δικαστική Προστασία – Ταμειακή Βεβαίωση – Αναστολή Εκτέλεσης.

    Με την 134/2016 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 24ο Μονομελές, Α σύνθεση, σε Συμβούλιο) το Δικαστήριο έκανε δεκτή την υπό κρίση αίτηση αναστολής κατά της με αριθμό 7701/ 9-10-2015 πράξεως του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Ψυχικού, με την οποία βεβαιώθηκε ταμειακώς σε βάρος του αιτούντος, ποσό 100.000 ευρώ, πλέον προσαυξήσεων 2.400 ευρώ, συνολικώς δε ποσό 102.400 ευρώ, προερχόμενο από πρόστιμο που επιβλήθηκε με την 7 / 447 / 2102007 απόφαση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς σε βάρος του, λόγω παραβάσεως του άρθρου 72 ν 1969/1991, διατάσσοντας, ως μέτρο πρόσφορο για τη διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος, τον αιτούντα να καταθέσει στο καθού η αίτηση Ελληνικό Δημόσιο, εντός προθεσμίας έξι μηνών από της εκδόσεως της παρούσης αποφάσεως, εγγυητική επιστολή αναγνωρισμένης τράπεζας για ποσό ύψους 10.000 ευρώ. Αφού έλαβε υπόψη, ότι α) ναι μεν, η ασκηθείσα ανακοπή δεν παρίσταται προδήλως βάσιμη, καθόσον οι προβαλλόμενοι με αυτή ισχυρισμοί χρήζουν περαιτέρω ενδελεχούς νομικής και ουσιαστικής έρευνας, β) ο αιτών, καθώς και η σύζυγός του, διαθέτουν αξιόλογα, για την τρέχουσα συγκυρία, φορολογητέα εισοδήματα, με βάση τα εκκαθαριστικά σημειώματα φόρου εισοδήματος των τελευταίων οικονομικών ετών, γ) η περιουσία του αιτούντος και της συζύγου του, όπως αυτή προκύπτει από την, κατ άρθρο 205 Κ.Δ.Δ., δήλωση περιουσιακής κατάστασης, είναι σημαντική (ανεξαρτήτως του ότι ορισμένα περιουσιακά στοιχεία βαρύνονται, κατά τα προδιαληφθέντα, με προσημείωση υποθήκης ή ενέχυρο), αποτελείται δε από δύο ακίνητα (το ένα αστικό ακίνητο μεγάλης αξίας στην Ανοιξη Αττικής), αξιόλογο χαρτοφυλάκιο μετοχών και συμμετοχές σε πέντε ιδιαίτερα κερδοφόρο TRUST στην Κύπρο, πλην όμως δ) ο αιτών βαρύνεται, πέρα από την υποχρέωση συντήρησης του ιδίου και της οικογένειάς του, με την εξυπηρέτηση υπερβολικά υψηλών, για την τρέχουσα οικονομική του κατάσταση, δανειακών υποχρεώσεων, συνολικού ύψους 612.715,96 ευρώ, ενώ η προαναφερόμενη κάθετη ιδιοκτησία στην Ανοιξη Αττικής αποτελεί την πρώτη και μόνη κατοικία του ίδιου και της οικογένειάς του, έκρινε ότι, ενόψει της διαφαινόμενης αδυναμίας του αιτούντος να καταβάλει αμέσως το ταμειακώς βεβαιωθέν ποσό προστίμου ύψους 100.000 ευρώ, πιθανολογείται η πρόκληση ανεπανόρθωτης βλάβης σε αυτόν από τη λήψη κάποιου από τα αναφερόμενα στο άρθρο 202 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., αναγκαστικά μέτρα είσπραξης ή διοικητικά μέτρα για τον εξαναγκασμό ή τη διασφάλιση της είσπραξης του ως άνω ποσού και, επομένως, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή και να ανασταλεί η εκτέλεση της ένδικης πράξεως ταμειακής βεβαιώσεως, κατά το μέρος που συνεπάγεται τη λήψη ενός ή περισσότερων μέτρων είσπραξης ή διοικητικών μέτρων εξαναγκασμού ή διασφάλισης της είσπραξης της ένδικης οφειλής σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία του αιτούντος, μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση επί της ανακοπής. http://www.dprotodikeio-ath.gr/

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    4 Δεκεμβρίου, 2016

    ΔιοικΠρΑθ 379/2016 : Προσωρινή προστασία – Κατάσχεση ακινήτου για χρέη στο Δημόσιο – Χορήγηση Αναστολής Εκτέλεσης –

    Με την 379/2016 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 24Β΄ Μονομελές) το Δικαστήριο έκανε δεκτή την υπό κρίση αίτηση και ανέστειλε έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης Δικαστικής Επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία κατασχέθηκε ακίνητο του αιτούντος, για χρέη του προς το Δήμο Αθηναίων, ύψους 8.340,00 ευρώ. Αφού συνεκτιμήθηκε αφενός ότι, η οφειλή του αιτούντος προς τον καθού η αίτηση Δήμο δεν ελέγχεται ως ιδιαιτέρως υψηλή και αφετέρου η οικονομική κατάσταση του αιτούντος, ήτοι το γεγονός ότι εμφανίζει ζημίες κατά τα οικονομικά έτη 2013 και 2014, το κατασχεθέν ακίνητο αποτελεί την κατοικία του και περαιτέρω τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, το Δικαστήριο έκρινε ότι, από την άμεση εκτέλεση της προσβαλλομένης εκθέσεως αναγκαστικής κατάσχεσης, ο αιτών θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη σε περίπτωση ευδοκίμησης της ανακοπής του και συνεπώς συντρέχει λόγος χορήγησης της αιτούμενης αναστολής. http://www.dprotodikeio-ath.gr/

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 0
    1 Δεκεμβρίου, 2016

    ΑΠ 1273/2014 : Φύση και χαρακτήρας εγγυητικών επιστολών – Έννοια εγγυητικών επιστολών «σε πρώτη ζήτηση» – Εφαρμογή των διατάξεων περί εγγυητικών επιστολών και επί αντεγγυήσεως.

    Η δημιουργούμενη με την έκδοση εγγυητικής επιστολής τριμερής σχέση μεταξύ του οφειλέτη, του εγγυητή και του δανειστή αποτελεί ιδιόμορφη σύμβαση, που καταρτίζεται στο πλαίσιο της ελευθερίας των συμβάσεων και διέπεται από τις διατάξεις περί εγγυήσεως, εφόσον οι διατάξεις αυτές συμβιβάζονται με την εν λόγω σχέση. Η εγγυητική επιστολή με ρήτρα πληρωμής «σε πρώτη ζήτηση», έχει την έννοια, ότι η τράπεζα εγγυάται προς τον δανειστή την εκπλήρωση των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτου με την καταβολή του ποσού της εγγυητικής επιστολής, χωρίς δυνατότητα ελέγχου του υπαρκτού ή του εγκύρου οφειλής και του λόγου καταπτώσεως της εγγυήσεως, καθώς και της προβολής ενστάσεως διζήσεως. Οι ίδιες ως άνω διατάξεις εφαρμόζονται και επί αντεγγυήσεως. Ο αντεγγυητής δηλαδή είναι εγγυητής της αναγωγής του εγγυητή κατά του πρωτοφειλέτη. Μπορεί να συμφωνηθεί μεταξύ των ενδιαφερομένων ότι η παρέχουσα την εγγυητική επιστολή τράπεζα υποχρεούται να καταβάλει το αναγραφόμενο στην εγγυητική επιστολή ποσό χωρίς αντιρρήσεις και χωρίς το δικαίωμα προβολής της ενστάσεως διζήσεως καθώς και κάθε άλλης μη προσωποπαγούς ενστάσεως του πρωτοφειλέτου. Στην περίπτωση αυτή επέρχεται ευρεία αποσύνδεση της εγγυητικής επιστολής και της εξ αυτής υποχρεώσεως από τη βασική σχέση. Δεν καθίσταται όμως η εγγυητική επιστολή αφηρημένη υπόσχεση χρέους, ούτε αποβάλλει τον χαρακτήρα της ως συμβάσεως εξασφαλιστικής των δικαιωμάτων του δανειστού από τη βασική σχέση και με την έννοια αυτή η τράπεζα δεν υποχρεούται να καταβάλει στον δανειστή για αιτία, η οποία δεν καλύπτεται από την εγγυητική επιστολή. Κείμενο Απόφασης

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ