ΕΔΔΑ (CASE OF DELFI AS v. ESTONIA – Application no. 64569/09) : Μια ιστοσελίδα μπορεί να φέρει ευθύνη για ανώνυμα υβριστικά ή δυσφημιστικά σχόλια που δημοσιεύονται σε αυτήν από τους αναγνώστες της.
Ιστορικό Η Delfi είναι μια επαγγελματικά ειδησεογραφική ιστοσελίδα που δημοσίευε πάνω από 330 νέα άρθρα την ημέρα, όταν ασκήθηκε η προσφυγή, όντας μία από τις μεγαλύτερες ιστοσελίδες αυτού του είδους στην Εσθονία. Όπως συνηθίζεται, στο κάτω μέρος κάθε νέου υπήρχε πεδίο για την καταχώρηση σχολίων από τους αναγνώστες, η δημοσίευση του οποίου γινόταν αυτόματα, χωρίς επεξεργασία από την ιστοσελίδα, αφού ο χρήστης είχε εισάγει όνομα και, προαιρετικά, email, ενώ υπήρχε σημείωση ότι οι απόψεις των σχολίων δεν εκφράζουν την ιστοσελίδα και διαθέσιμος οδηγός για την πολιτική διαχείρισης σχολίων. Στη σελίδα καταχωρούνταν ημερησίως πάνω από 10.000 σχόλια από χρήστες που στην πλειοψηφία τους χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμο, τα οποία μπορούσαν να αφαιρεθούν από τους διαχειριστές της ιστοσελίδας, έπειτα από την αναφορά τους από κάποιον χρήστη ή σε περίπτωση που περιείχαν συγκεκριμένες λέξεις οι οποίες περιλαμβάνονταν σε ένα προκαθορισμένο φίλτρο. Στις 24 Ιανουαρίου η Delfi δημοσίευσε ένα άρθρο για την επίδραση που είχε η πρακτική μιας ναυτιλιακής εταιρίας, της SLK, στο οδικό δίκτυο που χρησιμοποιείτο παραδοσιακά για την επικοινωνία του ηπειρωτικού με το νησιωτικό μέρος της χώρας. Το άρθρο συγκέντρωσε 185 σχόλια, 20 από τα οποία κρίθηκαν από την SLK υβριστικά ή επιθετικά για τον μέτοχο L της SLK και τα οποία αφαιρέθηκαν από την ιστοσελίδα άμεσα κατόπιν αιτήματος της εταιρίας. O L ζήτησε επίσης από την Delfi αποζημίωση ύψους 32.000€ την οποία η ιστοσελίδα αρνήθηκε να καταβάλει. Το εθνικό πρωτοδικείο έκρινε πως η Delfi δεν φέρει ευθύνη για αποζημίωση της L αλλά το εφετείο έκρινε το αντίθετο, θεωρώντας πως η Delfi ως εκδότης των σχολίων φέρει ευθύνη. Αφού η ιστοσελίδα εξάντλησε τα εθνικά ένδικα μέσα προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ισχυριζόμενη ότι παραβιάζεται το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης της (άρθρο 10 ΕΣΔΑ). Απόφαση Το Δικαστήριο έκρινε ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρο 10 της ΕΣΔΑ, συντασσόμενο με την άποψη των εθνικών δικαστηρίων περί ευθύνης της ιστοσελίδας ως εκδότη των σχολίων. Πιο αναλυτικά, το Δικαστήριο δεν αμφισβήτησε το ότι η ιστοσελίδα απέσυρε άμεσα τα υβριστικά σχόλια αλλά εξέτασε το αν η αναγνώριση αστικής ευθύνης της Delfi για τα υβριστικά σχόλια θα ήταν δυσανάλογη προσβολή του δικαιώματος της στην ελεύθερη έκφραση. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η ιστοσελίδα θα μπορούσε να έχει υποθέσει ότι η είδηση θα μπορούσε να προκαλέσει αρνητικές αντιδράσεις κατά της ναυτιλιακής εταιρείας και των διαχειριστών της και να αναγνωρίσει ότι έχει υψηλότερο από τον του μέσο όρο κίνδυνο τα αρνητικά σχόλια να ξεπεράσουν το όριο της αποδεκτής κριτικής και να φθάσουν το επίπεδο της αδικαιολόγητης προσβολής ή της ρητορικής μίσους. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Delfi θα έπρεπε να έχει επιδείξει ιδιαίτερη επιμέλεια για να μην της αναγνωρισθεί ευθύνη από τα σχόλια, συνυπολογίζοντας τον επαγγελματικό χαρακτήρα της ιστοσελίδας. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε πως η πρόβλεψη δυνατότητας αφαίρεσης σχολίων μετά από αναφορά και η μη δημοσίευση σχολίων που περιέχουν συγκεκριμένες λέξεις βάσει ενός φίλτρου δεν επαρκούν ως μέσα πρόληψης, καθώς το φίλτρο είναι ανεπαρκές για την πρόληψη βλάβης σε τρίτους ενώ η αφαίρεση μετά από αναφορά δεν αποτρέπει την προβολή υβριστικών σχολίων για το διάστημα μέχρι την αφαίρεση τους. Τέλος, το Δικαστήριο θεώρησε ότι, δεδομένου ότι η εφημερίδα δίνει τη δυνατότητα στους αναγνώστες […]
Read moreH ευθύνη για τα "σχόλια" χρηστών σε διαδικτυακούς τόπους.
Υπάρχει σημαντική σύγχυση στον νομικό κόσμο, αλλά και στους διαχειριστές διαδικτυακών τόπων σχετικά με την ευθύνη που έχει ο φορέας μιας ιστοσελίδας για τα σχόλια που αναρτούν οι επισκέπτες. Το ζήτημα είναι ότι οι χρήστες αυτοί κυρίως θα είναι ανώνυμοι ή ψευδώνυμοι, οπότε ανακύπτει το κλασικό πρόβλημα της ανωνυμίας και του εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις επιτρέπεται η άρση του απορρήτου. Η σύγχυση όμως οφείλεται στον παραλληλισμό που παρουσιάζεται ανάμεσα στην διαδικασία ανάρτησης σχολίων προς την γνωστή πρακτική των εφημερίδων για δημοσιεύσεις “επιστολών αναγνωστών”. Ή και προς την πιο σύγχρονη πρακτική της live αναμετάδοσης τηλεφωνημάτων τηλεθεατών ή ακροατών από την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Στα παραδοσιακά έντυπα μέσα, οτιδήποτε δημοσιεύεται περνάει μέσα από το φίλτρο του διευθυντή σύνταξης, ο οποίος φέρει και την ευθύνη. Ένα χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί τα παραδοσιακά μέσα από τα διαδικτυακά είναι ότι η αποκατάσταση μπορεί να επέλθει μόνο με νέα δημοσίευση αποκατάστασης ή με νέα εκπομπή, ενώ στα διαδικτυακά μέσα είναι τεχνικά ευχερής η απόσυρση των τυχόν προσβλητικών ισχυρισμών. Ενώ δηλαδή στα παραδοσιακά μέσα δεν μπορείς πρακτικά να αποσύρεις όλες τις εφημερίδες ή να ξε-πεις όσα ήδη ακούστηκαν σε μια εκπομπή (κι αυτό πρέπει να το πληρώσεις ακριβά στον θιγόμενο), στο Διαδίκτυο μπορείς με μεγάλη ευχέρεια να αφαιρέσεις υλικό που έχει αναρτηθεί (το ότι μπορεί με ψάξιμο μετά να βρεθεί σε διάφορες “μνήμες” κλπ δεν έχει -νομικά- καμία σχέση με το να υπάρχει κάτι αναρτημένο φάτσα-φόρα). Αυτή η ουσιαστική διαφορά της φύσης και λειτουργίας ανάμεσα στα παραδοσιακά media και στα διαδικτυακά έχει αποτυπωθεί και στην νομοθεσία που καθορίζει την ευθύνη για το φιλοξενούμενο περιεχόμενο που αναρτουν τρίτοι. Σύμφωνα με την εντελώς πρόσφατη νομολογία των δικαστηρίων (του 2009 και 2010), στα παραδοσιακά μέσα υπάρχει η υποχρέωση γενικού προληπτικού ελέγχου του περιεχομένου και φυσικά ευθύνη ακόμα και για ανώνυμα δημοσιεύματα, λόγω της σχέσης εξάρτησης που υπάρχει ανάμεσα στην ιδιοκτησία και τον ανώνυμο συντάκτη: αφού ως εφημερίδα επιλέγεις να καλύψεις την ανωνυμία του συντάκτη που εσύ έχεις επιλέξει, έχεις και την ευθύνη, σύμφωνα με το νόμο περί τύπου. Όσον αφορά τις επιστολές αναγνωστών και πάλι, έχεις την ευθύνη αφού δημοσιεύεται μόνο ό,τι περνάει από το φίλτρο σου. Για τα τηλεφωνήματα τηλεθεατών-ακροατών, έχεις την ευθύνη αφού παίρνεις το ρίσκο, ενώ ξέρεις ότι αν ξεφύγει κάτι μετά δεν μπορείς να το πάρεις εύκολα πίσω – όπως με αφαίρεση διαδικτυακής ανάρτησης. Στο Διαδίκτυο όμως τα πράγματα διαφοροποιούνται. Ενώ οι διατάξεις του νόμου περί τύπου μπορεί να τυγχάνουν εφαρμογής για τα κείμενα που έχουν αναρτήσει αρθρογράφοι που τελούν σε σχέση εξάρτησης με την ιδιοκτησία (δηλαδή που έχουν επιλεγεί εκ των προτέρων από τον ιδιοκτήτη ή ταυτίζονται με αυτόν), η ελεύθερη ανάρτηση σχολίων δεν διέπεται από την γενική υποχρέωση ελέγχου του φορέα. Η νομοθεσία για την παροχή υπηρεσιών κοινωνίας της πληροφορίας λαμβάνοντας υπόψη την εντελώς διαφορετική φύση του συμμετοχικού διαδικτύου από αυτή των παραδοσιακών μέσων, έχει απαλλάξει τους υπεύθυνους των διαδικτυακών τόπων από την υποχρέωση προληπτικού ελέγχου του περιεχομένου. Το αντιστάθμισμα είναι βέβαια ότι τους επιβάλλει να λειτουργούν με μεγάλη αμεσότητα (όπως επιβάλλεται από τη φύση του Διαδικτύου) όταν έχουν ενημερωθεί ότι υπάρχει παράνομο υλικό, στο πλαίσιο της υποχρέωσής τους για κατασταλτικό έλεγχο. Συγκεκριμένα, το άρθρο 13 (“Φιλοξενία”) του προεδρικού διατάγματος 131/2003 αναφέρει ότι […]
Read moreΔυσχεραίνοντας τις αγωγές εναντίον των ΜΜΕ
Μπορεί η γενική τάση του νομοθέτη αυτή την περίοδο να στοχοποιεί την λειτουργία των μέσων ενημέρωσης, υπάρχουν όμως και προτεινόμενες νομικές διατάξεις που επιχειρούν το αντίστροφο αποτέλεσμα. Ορισμένες από αυτές βρίσκονται στο νομοσχέδιο για … το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο βρίσκεται στο στάδιο της δημόσιας διαβούλευσης. Το άρθρο 38 που έχει περάσει απαρατήρητο ακόμη από τους σχολιαστές, έχει ορισμένες ενδιαφέρουσες ρυθμίσεις, υπερ των ιδιοκτητών μέσων ενημέρωσης. Οι ευνοϊκές διατάξεις για τα ΜΜΕ που έχουν δοθεί προς δημόσια διαβούλευση αφορούν την τροποποίηση του Ν.1178/1981 περί αστικής ευθύνης του τύπου, σε συνδυασμό με τον “τυποκτόνο” Ν.2328/1995, ο οποίος καταργείται μόνο ως προς τις υψηλές αποζημιώσεις που ορίζει για τα μέσα ενημέρωσης σε υποθέσεις προσβολής προσωπικότητας. Στην πρώτη παράγραφο, η προτεινόμενη διάταξη εναρμονίζει με την νομολογία του Αρείου Πάγου την διάταξη για την χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που επιδικάζουν οι δικαστές κατά την εκδίκαση αγωγών αποζημίωσης από προσβολές προσωπικότητας των μέσων ενημέρωσης. Ουσιαστικά οι δικαστές το κάνουν από μόνοι τους, αλλά καλό είναι που ο νόμος κωδικοποιεί αυτό που ακολουθείται στην πράξη: το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης θα εξαρτάται όχι μόνο από την φύση και την εμβέλεια του μέσου ενημέρωσης, αλλά και από μια σειρά άλλων κριτηρίων, όπως οι επιπτώσεις του δημοσιεύματος στον αδικηθέντα και το περιβάλλον του, η βαρύτητα των αποδιδόμενων στον αδικηθέντα πράξεων ή χαρακτηρισμών, το είδος της προσβολής, η ένταση του πταίσματος, οι συνθήκες τέλεσης, η κοινωνική και οικονομική κατάσταση των διαδίκων. Στην δεύτερη παράγραφο, όμως, ο εν δυνάμει νομοθέτης παρεμβαίνει με αυστηρό τρόπο, θέτοντας ένα σημαντικό ανάχωμα στην άσκηση αγωγής εναντίον ιδιοκτητών μέσων ενημέρωσης. Όποιος σκοπεύει να ασκήσει αγωγή αποζημίωσης, οφείλει πριν το κάνει, επί ποινή απαραδέκτου της αγωγής του, να στείλει ένα εξώδικο στο έντυπο και να υποδείξει την αποκατάσταση της προσβολής που υπέστη με την καταχώριση στο έντυποι “σύντομου επεξηγηματικού κειμένου που του υποδεικνύει”. Στο κείμενο αυτό προσδιορίζονται και οι λέξεις και φράσεις που θεωρήθηκαν προσβλητικές και πρέπει να ανακληθούν και οι λόγοι για τους οποίους η συγκεκριμένη αναφορά κρίθηκε προσβλητική. “Η αποκατάσταση θεωρείται ότι επήλθε”, σύμφωνα με την προτεινόμενη διάταξη, αν μέσα σε 20 ημέρες ο υπεύθυνος: “α) ανακαλέσει ρητά την προσβολή με την παραπάνω δημοσίευση, που γίνεται στην ίδια ή, αν δεν υπάρχει αυτή, σε ανάλογη θέση και φύλλο της αντίστοιχης ημέρας κυκλοφορίας της εφημερίδας, που είχε καταχωριστεί η αρχή του επιλήψιμου δημοσιεύματος, και σε έκταση και μέγεθος ανάλογο με το τελευταίο, και β) κοινοποιήσει στον αδικηθέντα το ως άνω δημοσίευμα αποκατάστασης. Η παρέλευση άπρακτου διαστήματος είκοσι (20) ημερών θεωρείται άρνηση εκ μέρους του ιδιοκτήτη ή εκδότη του εντύπου. Η παράλειψη της παραπάνω διαδικασίας έχει ως συνέπεια την απόρριψη της αγωγής ως απαράδεκτης. Η αγωγή αποζημίωσης της παραγράφου 2 πρέπει να ασκηθεί εντός 6 μηνών από την πάροδο της προθεσμίας των είκοσι (20) ημερών ή της ρητής αρνητικής απάντησης, εφόσον αυτή έχει δοθεί νωρίτερα. Εάν λάβει χώρα η δημοσίευση της ανάκλησης της προσβολής όπως περιγράφεται παραπάνω δεν μπορεί να υπάρξει αστική αξίωση κατά την παράγραφο 2. Αν παρά τη δημοσίευση της ανάκλησης έχει αποδεδειγμένα προκληθεί στον αδικηθέντα περιουσιακή ζημία που οφείλεται στο επιλήψιμο δημοσίευμα, ο ενάγων δικαιούται να προσφύγει στο αρμόδιο δικαστήριο μόνο για την αξίωση αυτή.” Η διατύπωση (“εφημερίδα”, “ιδιοκτήτη […]
Read moreΑΠ 528/2015 : Τρόπος υπολογισμού της αύξησης της περιουσίας του υπόχρεου συζύγου στην αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα (αρ.1400 ΑΚ.
ΑΠ 528/2015 (πολ.) Τρόπος υπολογισμού της αύξησης της περιουσίας του υπόχρεου συζύγου στην αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα (αρ.1400 ΑΚ). «Κατά τη διάταξη του άρθρου 1400 ΑΚ, αν ο γάμος λυθεί ή ακυρωθεί και η περιουσία του ενός συζύγου έχει, αφότου τελέσθηκε ο γάμος, αυξηθεί, ο άλλος σύζυγος, εφόσον συνέβαλε με οποιονδήποτε τρόπο στην αύξηση αυτή, δικαιούται να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή. Τεκμαίρεται ότι η συμβολή αυτή ανέρχεται στο ένα τρίτο της αύξησης, εκτός αν αποδειχθεί μεγαλύτερη ή μικρότερη ή καμία συμβολή. Η προηγούμενη παράγραφος εφαρμόζεται αναλογικά και στην περίπτωση διάστασης των συζύγων που διήρκεσε περισσότερο από τρία χρόνια. Στην αύξηση της περιουσίας των συζύγων δεν υπολογίζεται ό,τι αυτοί απέκτησαν από δωρεά, κληρονομία ή κληροδοσία ή με διάθεση των αποκτημάτων από αυτές τις αιτίες. Από την ίδια επίσης διάταξη του άρθρου 1400 ΑΚ, προκύπτει, ότι η αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα προϋποθέτει αναγκαίως: α) αύξηση της περιουσίας του άλλου συζύγου κατά τη διάρκεια του γάμου, β) λύση ή ακύρωση του γάμου ή τριετή διάσταση των συζύγων που απαιτείται να είναι συμπληρωμένη, γ) συμβολή του ενάγοντος στην αύξηση της περιουσίας του άλλου συζύγου και δ) αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αύξησης της περιουσίας του άλλου συζύγου και της συμβολής του ενάγοντος. Ως αύξηση όμως νοείται όχι μια συγκεκριμένη κτήση, αλλά η διαφορά που υπάρχει στην περιουσιακή κατάσταση του υποχρέου σε δύο διαφορετικά χρονικά σημεία, ήτοι κατά την τέλεση του γάμου και κατά το χρόνο που γεννιέται η αξίωση για συμμετοχή στα αποκτήματα. Από τη σύγκριση της αξίας αυτών, αναγομένης σε τιμές του χρόνου που γεννήθηκε η αξίωση, θα κριθεί αν υπάρχει περιουσιακή αύξηση του ενός συζύγου που να δικαιολογεί την αξίωση του άλλου για συμμετοχή στα αποκτήματα. Για το ορισμένο άρα της αγωγής πρέπει να προσδιορίζονται στο δικόγραφο, εκτός από τα κατά τη διάταξη κρίσιμα χρονικά σημεία, η πραγματική αυξητική διαφορά στην περιουσιακή κατάσταση του υπόχρεου, που συνιστά το απόκτημα με την ευρύτερη έννοια του όρου (θετική ή αρνητική με την αποφυγή μείωσης) και περιλαμβάνει το σύνολο των δικαιωμάτων που είναι δυνατόν να αποτιμηθούν, περαιτέρω δε η έκταση, καθώς και το είδος της συμβολής του δικαιούχου στην αύξηση αυτή με οποιοδήποτε τρόπο. Ειδικότερα, για το στοιχείο της αύξησης, λαμβάνεται υπόψη το σύνολο της περιουσιακής κατάστασης του υπόχρεου, ώστε, από τη σύγκριση αυτής στο χρονικό σημείο της τέλεσης του γάμου (αρχική περιουσία) με την υπάρχουσα στο χρονικό σημείο που γεννάται η αξίωση (τελική περιουσία) πρέπει να προκύπτει αύξηση. Περαιτέρω, η συμβολή του ενάγοντος στην περιουσιακή επαύξηση του άλλου συζύγου μπορεί να γίνει είτε με παροχή υπηρεσιών, είτε με παροχή κεφαλαίων, όταν οι παροχές αυτές δεν επιβάλλονται από την υποχρέωση συνεισφοράς στις οικογενειακές ανάγκες (ΑΚ 1390). Το είδος της συμβολής μπορεί να αναφέρεται σε οποιαδήποτε υλική παροχή, η οποία εξέρχεται από τα όρια της υποχρέωσης για συνεισφορά στην αντιμετώπιση των αναγκών της οικογένειας και στην παροχή υπηρεσιών στο συζυγικό οίκο, οι οποίες είναι αποτιμητές σε χρήμα, μετά όμως την αποτίμηση της υποχρέωσης για συνεισφορά στην κάλυψη των οικογενειακών αναγκών (ΑΚ 1389). Επομένως, όταν ο ενάγων σύζυγος επικαλείται συμβολή στην αύξηση της περιουσίας του εναγόμενου συζύγου δια παροχών, οι οποίες συνιστούν ειδικότερους τρόπους εκπλήρωσης της υποχρέωσής […]
Read moreΜονΠρωτΡόδου (ΑσφΜετρ) 108/2013 : Κοινός Τραπεζικός Λογαριασμός – Όρος αρ. 2 Ν. 5638/1932 – Προσβολή νόμιμης μοίρας κληρονόμου – Μέμψη άστοργης δωρεάς – Συντηρητική κατάσχεση.
Ασφαλιστικά Μέτρα. Κοινοί Προθεσμιακοί Τραπεζικοί Λογαριασμοί. Ανάληψη ολόκληρου του ποσού των καταθέσεων από τη συνδικαιούχο του λογαριασμού μετά το θάνατο του έτερου συνδικαιούχου. Όρος αρ. 2 Ν. 5638/1932. Μη δικαίωμα κληρονόμου του κληρονόμου του θανόντος συνδικαιούχο να απαιτήσει από την έτερη συνδικαιούχο το μέρος της κατάθεσης που αντιστοιχεί σε αυτόν βάσει της εσωτερικής έννομης σχέσης που συνέδεε αυτήν με το θανόντα συνδικαιούχο. Κρίση ότι η κατάθεση σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό αποτελεί δωρεά. Μέμψη άστοργης δωρεάς κατά το άρθρο 1835 ΑΚ. Προσβολή της νόμιμης μοίρας του κληρονόμου του θανόντος συνδικαιούχου. Επείγουσα περίπτωση. Επιβολή συντηρητικής κατάσχεσης σε βάρος της επιζήσασας συνδικαιούχου των τραπεζικών λογαριασμών. Αριθμός απόφασης 108/2013 Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων). Αποτελούμενο από την Πρόεδρο Πρωτοδικών Ελένη Σκριβάνου. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 14-01-2013 χωρίς τη σύμπραξη γραμματέα για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ του αιτούντος Μ.Τ. του Λ., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου Δικηγόρου του Γεωργίου Ν. Λαμπαδάκη, δικηγόρου Ρόδου και των καθών 1) Α.Μ. του Ν., η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου Δικηγόρου της Α.Θ., Δικηγόρου Αθηνών, 2) Σ.Τ.Δ., η οποία δεν παραστάθηκε ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. (…..) Ως προς τη δεύτερη των καθών η αίτηση θεωρείται μη ασκηθείσα, καθώς … ο αιτών έχει ήδη παραιτηθεί του δικογράφου της ένδικης αιτήσεως ως προς αυτήν. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 2 και 3 Ν. 5638/1932 συνάγεται ότι ως προς την τύχη κοινού τραπεζικού λογαριασμού σε περίπτωση θανάτου ενός από τους συγκαταθέτες, πρέπει να διακριθούν οι ακόλουθες περιπτώσεις: α) Αν δεν έχει τεθεί ο όρος του αρ. 2, ότι δηλαδή μετά το θάνατο κάποιου συγκαταθέτη η κατάθεση και ο λογαριασμός θα περιέλθει αυτοδικαίως στους λοιπούς επιζώντες, οι κληρονόμοι του καταθέτη δεν υπεισέρχονται στη θέση της Τράπεζας στη θέση του συνδικαιούχου της κατάθεσης με βάση το κληρονομικό τους δικαίωμα, λόγω της σχετικής απαγόρευσης του αρ. 3 Ν. 5638/32, αλλά απλώς έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν από τους υπόλοιπους συγκαταθέτες το μέρος εκείνης της κατάθεσης που αντιστοιχεί στο δικαιοπάροχό τους με βάση την εσωτερική σχέση, β) Αν αντίθετα έχει τεθεί ο όρος του αρ. 2 οι κληρονόμοι αποξενώνονται πλήρως από το ποσό της κατάθεσης, το οποίο εξαιρείται από την κληρονομιά και περιέρχεται αυτοδίκαια στους επιζώντες συγκαταθέτες, χωρίς να μπορούν οι κληρονόμοι να αντλήσουν δικαιώματα από την εσωτερική σχέση των τελευταίων με τον κληρονομούμενο. Ωστόσο, για την προστασία των δικαιωμάτων των νομίμων μεριδούχων, ο νομοθέτης διόρθωσε τις δυσμενείς αυτές συνέπειες με το άρθρο 117 ΕισΝΑΚ, σύμφωνα με το οποίο, εφόσον με την κατάθεση σε κοινό λογαριασμό συντελέσθηκε δωρεά, κρίνεται ως προς το δίκαιο της νόμιμης μοίρας ως δωρεά. Έτσι, προστίθεται στην κληρονομιά για τον υπολογισμό της νόμιμης μοίρας κατά τους όρους του άρθρου 1831 ΑΚ, υπόκειται δε σε ανατροπή ως άστοργος δωρεά κατά το άρθρο 1835 ΑΚ. Αν δε συντρέχουν οι όροι εφαρμογής των περί νόμιμης μοίρας διατάξεων, οι κληρονόμοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα πάνω σε ένα τέτοιο λογαριασμό του δικαιοπαρόχου τους (ΑΠ 1393/2011 τνπ «ΝΟΜΟΣ», ΑΠ 855/2002, ΑΠ 540/1998, ΑΠ 539/1992 κ.α.) (………….) Από την εκτίμηση της ένορκης κατάθεσης ενώπιον του ακροατηρίου της μάρτυρας του αιτούντος (η πρώτη καθής δεν εξέτασε μάρτυρα) Σ.Π. του Ι., καθώς και των εγγράφων που προσκομίζουν οι διάδικοι και την εν […]
Read moreΣτΕ 4155/2012 : Ένορκες βεβαιώσεις σύμφωνα με τον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας
Aπό τις διατάξεις των άρθρων 147 παρ. 1, 150 παρ. 1 και 185 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, προκύπτει ότι οι μαρτυρικές καταθέσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου είναι αποδεικτικά μέσα τα οποία λαμβάνονται προαποδεικτικώς και όχι με το υπόμνημα μετά τη συζήτηση, από δε τις παραγράφους 2 και 3 του άρθρου 185 του Κ.Δ.Δ. προκύπτει ότι, κατά την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα ο αντίδικος μπορεί να παρίσταται και να υποβάλλει ερωτήσεις (ΣτΕ 1483/2010). Για να μπορεί να ληφθεί νομίμως μία ένορκη πρέπει να τηρείται η προβλεπόμενη διαδικασία (ΣτΕ 691/2010), δηλαδή να κλητεύονται όλοι οι διάδικοι σε αυτήν δέκα (10) τουλάχιστον ημέρες πριν από την κατάθεση, η οποία κλήση πρέπει να αναφέρει το ένδικο βοήθημα ή μέσο που αφορά η κατάθεση, τον τόπο και την ημέρα διεξαγωγής, το ονοματεπώνυμο, το επάγγελμα και τη διεύθυνση κατοικίας του μάρτυρα καθώς και το θέμα της κατάθεσης. Η κλήση αυτή πρέπει να επιδοθεί στους λοιπούς διαδίκους από τον διάδικο που επιδιώκει τη λήψη της μαρτυρικής κατάθεσης. Επιπροσθέτως, ένορκη κατάθεση που προέρχεται από πρόσωπα τα οποία αποκλείεται να εξεταστούν ως μάρτυρες (κατά το άρθρο 183 παρ. 1 του ΚΔΔ, π.χ. συγγενείς του διαδίκου εξ αίματος ή εξ αγχιστείας έως και τον τρίτο βαθμό, σε ευθεία ή πλάγια γραμμή) ή για την οποία δεν έχουν τηρηθεί οι προβλεπόμενες διαδικαστικές προϋποθέσεις δεν είναι νόμιμο αποδεικτικό μέσο και δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Οι προσκομιζόμενες από τους διαδίκους εξώδικες δηλώσεις, επιστολές ή βεβαιώσεις δεν είναι νόμιμα αποδεικτικά μέσα και δεν επιτρέπεται να ληφθούν νομίμως υπόψη, ούτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, γιατί αποτελούν μαρτυρίες, για τις οποίες δεν τηρήθηκαν οι απαιτούμενες από τον ΚΔΔ προϋποθέσεις για την εγκυρότητά τους. Αποτελούν όμως οι εν λόγω δηλώσεις ή βεβαιώσεις νόμιμα αποδεικτικά μέσα, αν είναι προγενέστερες της προσφυγής και δεν έχουν συνταγεί ενόψει ή επ’ ευκαιρία της διοικητικής δίκης ή με σκοπό να χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο της δίκης αυτής, ή αν έχουν τεθεί υπόψη της διοίκησης, στο πλαίσιο του ελέγχου που ενδεχομένως διενήργησε πριν από την έκδοση της προσβληθείσης με την προσφυγή πράξης, ώστε να καταστούν στοιχεία του φακέλου της υπόθεσης (ΣτΕ 4155/2012, 1327/2012, 1349/2011, 3042/2004). http://efotopoulou.gr/
Read moreΑΠ 875/2015 : Αναίρεση. Λόγοι. Απόλυτη ακυρότητα. Αιτίαση περί παράνομης παράστασης πολιτικής αγωγής. Αστική παραγραφή και ποινική παραγραφή. Παραγραφή εν επιδικία αστικής αξιώσεως. Μη συνυπολογισμός της αναστολής για τον υπολογισμό της μακρότερης παραγραφής. Ενσταση αποβολής της πολιτικής αγωγής στο πρωτοβάθμιο συνεπεία παραγραφής. Αποδοχή της ενστάσεως και καταδίκη του κατηγορουμένου.
875/2015 ΑΠ (ΠΟΙΝ) ( 660708) (Α΄ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ) Ψευδής καταμήνυση. Συκοφαντική δυσφήμιση Α.Ε. Ψευδορκία μάρτυρος. Πραγματικά περιστατικά. Κατάθεση ψευδούς μηνύσεως από τον κατηγορούμενο εις βάρος ιδιωτικών υπαλλήλων Α.Ε. πετρελαιοειδών για υπεξαίρεση κακουργηματική και για κακουργηματική απάτη. Ποινική Δικονομία. Αναίρεση. Λόγοι. Απόλυτη ακυρότητα. Αιτίαση περί παράνομης παράστασης πολιτικής αγωγής. Αστική παραγραφή και ποινική παραγραφή. Παραγραφή εν επιδικία αστικής αξιώσεως. Μη συνυπολογισμός της αναστολής για τον υπολογισμό της μακρότερης παραγραφής. Ενσταση αποβολής της πολιτικής αγωγής στο πρωτοβάθμιο συνεπεία παραγραφής. Αποδοχή της ενστάσεως και καταδίκη του κατηγορουμένου. Εφεση τόσο του κατηγορουμένου όσο και, του πολιτικώς ενάγοντος. Αποδοχή της εφέσεως του πολιτικώς ενάγοντος και συμμετοχή του, εν συνεχεία, στην κατ΄έφεση δίκη. Διακοπή παραγραφής της αξιώσεως του πολιτικώς ενάγοντος έπειτα από κάθε διαδικαστική πράξη. Προδικαστικά ζητήματα και αναβολή από τον Εισαγγελέα μετά το πέρας της προκαταρκτικής εξέτασης, κάθε περαιτέρω ενέργεια έως το τέλος της ποινικής δίωξης που είχε ασκηθεί εις βάρος του νυν πολιτικώς ενάγοντος (για κακουργηματική υπεξαίρεση κλπ.), σύμφωνα με το άρθ. 59 παρ. 2 ΚΠΔ. Δεν επήλθε διακοπή της παραγραφής με την πράξη αυτή (αναβολή) του Εισαγγελέως, καθ΄όσον η πράξη αυτή που εκδίδεται κατά τη διάταξη του άρθ. 59 παρ. 2 ΚΠΔ επιφέρει διακοπή μόνο της ποινικής παραγραφής, και όχι της αστικής. Ως εκ τούτου επήλθε παραγραφή εν επιδικία της αξιώσεως του πολιτικώς ενάγοντος και εσφαλμένα το Δικαστήριο αποδέχτηκε την έφεση του πολιτικώς ενάγοντος. Αναιρεί την υπ΄αριθ. 1206/2014 απόφαση του Τριμ. Εφ. (Πλημμ.) Αθηνών για τον ως άνω λόγο, ήτοι για απόλυτη ακυρότητα. Παύει οριστικά την ποινική δίωξη. ΑΡΙΘΜΟΣ 875/2015 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Γεωργέλλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Βασιλάκη, Χρυσούλα Παρασκευά, Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου-Εισηγήτρια και Αρτεμισία Παναγιώτου, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Νοεμβρίου 2014, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπου Βουρλιώτη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα – κατηγορουμένου Σ. Κ. του Κ., κατοίκου …….., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πέτρο Πανατζή, περί αναιρέσεως της 1206/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και με πολιτικώς ενάγοντα τον Ν. Μ. του Α., κάτοικο … που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Κοτύλια. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων – κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ. 2109/24-3-2014 αίτησή του αναίρεσης και στους από 7 Μαΐου 2014 προσθέτους λόγους αυτής, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 358/2014. Αφού άκουσε Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να γίνει δεκτός ο πρόσθετος λόγος της προκείμενης αίτησης αναίρεσης και να διαταχθεί η αναστολή της ποινής από το παρόν Δικαστήριο, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η κρινόμενη υπ’ αρ. εκθ. κατ. 2109/24-3-2014 αίτηση-δήλωση αναιρέσεως, που ασκήθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα (άρθρ.462, 463, 465 παρ. 1, 473 παρ. 1 και 2, 474, 504 παρ. 1 505 παρ. 1 507 παρ. 1 εδ. α! ΚΠΔ) είναι παραδεκτή και πρέπει να συνεκδικασθεί με τους από7-5-2014 εμπροθέσμως και νομοτύπως ασκηθέντες προσθέτους λόγους (509παρ. 2 ΚΠΔ), λόγω […]
Read moreΔάνειο και Παραγραφή : Νομολογιακή έρευνα.
Δικαστήριο: ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ Τόπος: ΑΘΗΝΑ Αριθ. Απόφασης: 751 Ετος: 1993 ________________________________________ Περίληψη Δάνειο – Πίστωση – Παραγραφή – Αναίρεση – Αοριστία – Απαράδεκτο -. Δεν υπόκεινται όλες οι απαιτήσεις των εμπόρων στη βραχυχρόνια 5ετή παραγραφή, αλλά μόνον εκείνες για εμπορεύματα που χορήγησαν, για την εκτέλεση εργασιών και για την επιμέλεια των υποθέσεων άλλων, καθώς και για τις δαπάνες που έκαναν. Η σύμβαση πιστώσεως υπόκειται στη συνηθισμένη 20ετή παραγραφή. Αόριστος ο λόγος αναιρέσεως εάν δεν αναφέρεται στην αίτηση ότι προτάθηκε στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, εκτός αν πρόκειται για παράβαση που δεν μπορούσε να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας ή για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση ή για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Για να δημιουργηθεί λόγος αναιρέσεως από τη μη απόρριψη της αγωγής ως αόριστης, εφόσον αυτή η παράβαση δεν είναι από εκείνες που δεν μπορούν να προβληθούν στο δικαστήριο της ουσίας, πρέπει είτε να προτάθηκε σ’ εκείνο το δικαστήριο ο ισχυρισμός ότι η αγωγή είναι αόριστη είτε το σφάλμα του δικαστηρίου από τη μη απόρριψη να προκύπτει από την ίδια την απόφαση και να αναφέρεται στην αίτηση αναιρέσεως ότι συντρέχει κάποια απ’ αυτές τις περιπτώσεις. .Από τη διάταξη του άρθρου 250 εδάφ.Ι του Α.Κ., κατά την οποία σε πέντε χρόνια παραγράφονται οι αξιώσεις των εμπόρων, των βιομηχάνων και των χειροτεχνών, για εμπορεύματα που χορήγησαν, για την εκτέλεση εργασιών και για την επιμέλεια υποθέσεων άλλων, καθώς και για τις δαπάνας που έκαναν, προκύπτει ότι στην βραχυχρόνια παραγραφή την οποία αυτή καθιερώνει δεν υπόκεινται όλες οι αξιώσεις των εμπόρων, αλλά μόνο εκείνες οι οποίες, περιοριστικώς, αναφέρονται σ’αυτήν.Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσίβλητη, στην αγωγή για την οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, σύμφωνα με το περιεχόμενο το οποίο σ’αυτήν (την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση) αναφέρεται, εξέθεσε ότι, με βάση τη σύμβαση εκδόσεως πιστωτικής επιστολής, την οποία κατάρτισε με τον αναιρεσείοντα (και τους συνεναγόμενους του με την ίδια αγωγή), την 7.5.1970, εξέδωσε την 196/Β/101/7.5.1970 πιστωτική επιστολή, για ποσό 425.000 δολλαρίων Η.Π.Α., προς την Τράπεζα της Ν.Υόρκης Η.Π.Α. FRANKLIN NATIONAL BANK, με την οποία ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλει για λογαριασμό της εταιρείας KURK COMPANIA NAVIERA SA (η οποία και αυτή ήταν εναγόμενη στην ίδια αγωγή) τις 60 μηνιαίες δόσεις του πιστωθέντος τιμήματος, συνολικού ύψους 425.000 δολλαρίων, ενός πλοίου, με το όνομα KAINIS, το οποίο η εταιρεία αυτή αγόρασε από την Α.Ε. KAINIS COMPANIA MARITIMA που θα μετονομαζόταν σε KURK B. Η πρώτη από τις δόσεις αυτές έπρεπε να καταβληθεί την 15.6.1970 και οι υπόλοιπες την ίδια ημερομηνία κάθε επόμενου μηνός, ήταν δε ύψους, οι πρώτες 59,7.000 δολλαρίων και η τελευταία, 12.000 δολλαρίων Η σύμβαση αυτή, στην οποία στηρίζεται η αγωγή, για την περίπτωση που ο αναιρεσείων (και οι συνεναγόμενοί του) δε θα εκπλήρωναν την υποχρέωσή τους να καταθέτουν, δυο ημέρες πριν από την ημέρα καταβολής κάθε δόσεως το ποσό της, με τους τόκους που αντιστοιχούν σ’αυτό, περίπτωση από την επέλευση της οποίας ανέκυψε η διαφορά και γεννήθηκε η απαίτηση της αναιρεσίβλητης προς τον αναιρεσείοντα την οποία έχει, ως αντικείμενο, η αγωγή, αποτελούσε σύμβαση ανοίγματος πιστώσεως, για την οποία εκδόθηκε η πιστωτική επιστολή η οποία στην αγωγή αυτήν αναφέρεται, πιστωτική, δηλαδή, σε ευρεία έννοια, σύμβαση για μελλοντικό δάνειο, σύμβαση η οποία, […]
Read moreΑΠ 595/2015 (ποιν.) Παρεμπόδιση της λειτουργίας κοινόχρηστης εγκατάστασης, εν προκειμένω αυτοκινητοδρόμου (εθνικής οδού) με ακινητοποίηση οχήματος στη μέση του δρόμου, προκειμένου να ασκηθεί με αυτό τον τρόπο ψυχολογική πίεση.
ΑΠ 595/2015 (ποιν.) Παρεμπόδιση της λειτουργίας κοινόχρηστης εγκατάστασης, εν προκειμένω αυτοκινητοδρόμου (εθνικής οδού) με ακινητοποίηση οχήματος στη μέση του δρόμου, προκειμένου να ασκηθεί με αυτό τον τρόπο ψυχολογική πίεση. «Κατά το άρθρο 292 παρ. 1 ΠΚ, όποιος με πρόθεση παρεμποδίζει τη λειτουργία κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία και ιδίως σιδηροδρόμου, αεροπλάνου, Λεωφορείου, ταχυδρομείου, τηλεγράφου ή τηλεφώνου, που προορίζονται για κοινή χρήση, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι τα στοιχεία του προαναφερομένου εγκλήματος της παρακώλυσης συγκοινωνιών είναι: α] η δια θετικής ενέργειας [όχι με παράλειψη] και καθ” οιονδήποτε τρόπο παρακώλυση της κανονικής λειτουργίας μιας κοινής χρήσης εγκατάστασης, η οποία μπορεί να είναι διαρκής ή προσωρινή, β] εγκατάσταση κοινής χρήσης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία, γ] η εγκατάσταση αυτή να είναι προορισμένη για κοινή χρήση [από άγνωστο αριθμό προσώπων και αδιάκριτα] και δ] η παρακώλυση να γίνεται από πρόθεση [ΑΠ 1254/1993, ΠΧρ ΜΓ.1009, ΑΠ 1009/2000 ΠΧρ ΝΑ.243]. Κοινόχρηστη εγκατάσταση που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία είναι και οι δημόσιοι και κοινοτικοί [όχι ιδιωτικοί] δρόμοι. Εξ άλλου, κατά το άρθρο 431 ΠΚ, όποιος παρεμποδίζει χωρίς δικαίωμα την κυκλοφορία σε τόπους κοινής χρήσης στην στεριά ή στα ύδατα ή με οποιονδήποτε τρόπο διαταράσσει ή θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της τιμωρείται με πρόστιμο ή με κράτηση μέχρι δύο μηνών, αν άλλη διάταξη δεν τιμωρεί βαρύτερα την πράξη αυτή. Από τις πιο πάνω διατάξεις προκύπτει ότι το άρθρο 292 παρ. 1 ΠΚ προβλέπει πράξη διαφορετική από εκείνη του άρθρου 431 ΠΚ, το οποίο εφαρμόζεται στις περιπτώσεις παρεμπόδισης της κυκλοφορίας, εφ’ όσον αυτές δεν εμπίπτουν στο άρθρο 292 παρ. 1 ΠΚ, με το οποίο σκοπείται η εξασφάλιση της λειτουργίας συγκοινωνιακής “εγκατάστασης” κοινής χρήσης και η αποτροπή της παρακώλυσης των συγκοινωνιών που ενδιαφέρουν άμεσα το κοινωνικό σύνολο. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλομένης απόφασης, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων που την εξέδωσε σε δεύτερο βαθμό, κατά την αναιρετικός ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, δέχτηκε ότι από τα αποδεικτικά μέσα, που κατ’ είδος λεπτομερώς αναφέρει, αποδείχτηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά : “Ο κατηγορούμενος στην Κακαβιά Ιωαννίνων στις 13-07-2008, με πρόθεση τέλεσε την κάτωθι αξιόποινη πράξη και συγκεκριμένα: Παρεμπόδισε τη λειτουργία κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετούσε τη συγκοινωνία και ειδικότερα, στον εξωτερικό χώρο του Α.Τ.Κακαβιάς στο ρεύμα προς Ελλάδα, ως οδηγός του με αριθμ.κυκλ…. ΙΧΕ αυτοκινήτου, είχε αφήσει αυτό ακινητοποιημένο επί είκοσι λεπτά στη μέση του δρόμου προκαλώντας κυκλοφοριακή ανάσχεση τριακοσίων περίπου μέτρων παρακωλύοντας κατά αυτόν τον τρόπο τη ροή των άλλων οχημάτων στο δρόμο αυτό. Η δε ανωτέρω Εθνική Οδός αποτελεί κοινής χρήσεως εγκατάσταση προορισμένη σε κοινή χρήση, εξυπηρετώντας την είσοδο οχημάτων και προσώπων από το εξωτερικό και η παρακώλυση της κανονικής λειτουργίας της έγινε με πρόθεση από τον κατηγορούμενο, ο οποίος ακινητοποίησε το όχημά του στη συγκεκριμένη θέση, προκειμένου να ασκήσει με τον τρόπο αυτό ψυχολογική πίεση στους υπαλλήλους, ώστε να του επιτρέψουν την άνευ του νομίμου ελέγχου διέλευσή του. Παρότι δε του ζητήθηκε να το απομακρύνει από την θέση αυτή, ο κατηγορούμενος αρνήθηκε παρακωλύοντας την διέλευση των οχημάτων, που ήδη είχαν σχηματίσει μεγάλη ουρά και ανέμεναν να τους επιτραπεί η διέλευση… Πλήρως αιτιολογείται ο δόλος του κατηγορουμένου-αναιρεσείοντα, αφού αναφέρεται ότι αυτός “… ακινητοποίησε το όχημα του στη συγκεκριμένη θέση, […]
Read moreΟι τόκοι και ο τόκος επιδικίας του άρθρου 346 ΑΚ.
Τόκος είναι η ποσότητα χρημάτων, ή άλλων αντικαταστατών πραγμάτων, η οποία οφείλεται από τον οφειλέτη στον δανειστή, ως αντάλλαγμα για την παρασχεθείσα δυνατότητα χρήσης μεγαλύτερης ποσότητας ομοειδών πραγμάτων. Η μεγαλύτερη αυτή ποσότητα ονομάζεται κεφάλαιο. Οι τόκοι διακρίνονται. α. σε δικαιοπρακτικούς τόκους, όταν η υποχρέωση προς παροχή απορρέει από μονομερή δικαιοπραξία. Όταν η υποχρέωση απορρέει από σύμβαση τους ίδιους τόκους τους ονομάζουμε συμβατικούς τόκους. β. σε νόμιμους τόκους, όταν η υποχρέωση προς παροχή οφείλεται απ ευθείας από τον νόμο. Οι νόμιμοι τόκοι διακρίνονται σε νομίμους τόκους υπό στενή έννοια, που οφείλονται αυτοδικαίως, δυνάμει ειδικής διάταξης νόμου χωρίς όχληση, ή πταίσμα, του οφειλέτη, αρκούσας μόνο της υπερημερίας του οφειλέτη, όπως π.χ. οι τόκοι εις βάρος του Δημοσίου, ή του ευρύτερου δημοσίου τομέα και σε νομίμους τόκους υπερημερίας, που οφείλονται επί χρηματικού χρέους και προϋποθέτουν αγώγιμη ενοχή, ληξιπρόθεσμο χρέος, υπερημερία του οφειλέτη, δηλαδή υπαιτιότητα αυτού για την μη έγκαιρη καταβολή του χρέους στον δανειστή, όχληση του οφειλέτη από τον δανειστή, δηλαδή, πρόσκληση να του καταβάλει το χρέος και πταίσμα του οφειλέτη για την καθυστέρηση εξόφλησης του χρέους και γ. σε τόκους επιδικίας, που σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 346 ΑΚ, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 2 ν. 4055/2012, επιβάλλονται σε βάρος οφειλέτη χρηματικής οφειλής, όταν για αγώγιμη σε βάρος του ενοχήχρηματικής οφειλής κατατέθηκε και επιδόθηκε αγωγή, ή διαταγή πληρωμής. Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 346 ΑΚ ο τόκος επιδικίας ανέρχεται σεδύο (2) εκατοστιαίες μονάδες επί πλέον του εκάστοτε ισχύοντος τόκου υπερημερίας, όπως αυτός ορίζεται από τον νόμο, ή με δικαιοπραξία, δηλαδή, 2% επί πλέον του νομίμου, ή δικαιοπρακτικού (συμβατικού) τόκου υπερημερίας. Ο τόκος επιδικίας δεν ισχύει, εάν πριν από την συζήτηση της αγωγής ο οφειλέτης αναγνωρίσει εγγράφως την οφειλή, ή συμβιβαστεί εξωδίκως, ή εάν δεν ασκήσει ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής. Το δικάζον δικαστήριο με αίτημα του εναγομένου, δύναται κατ’ εξαίρεση, εκτιμώντας τις περιστάσεις, να επιδικάσει την απαίτηση με τον νόμιμο, ή δικαιοπρακτικό (συμβατικό) τόκο υπερημερίας. Η εξαίρεση ισχύει ιδίως για τις κατ’ εύλογη κρίση του δικαστηρίου επιδικαζόμενες χρηματικές απαιτήσεις. Αν δεν υποβληθεί αίτημα εξαίρεσης του τόκου επιδικίας, ή το υποβληθέν απορριφθεί (σιωπηρά ή ρητά) το δικάζον δικαστήριο επιδικάζει την απαίτηση με την υποχρέωση καταβολής του νομίμου, ή δικαιοπρακτικού-συμβατικού, τόκου επιδικίας. Όταν το δικάζον δικαστήριο δεχθεί ως βάσιμο κατ ουσίαν το αίτημα του εναγομένου επιδικάζει την απαίτηση με την υποχρέωση καταβολής του νομίμου, η δικαιοπρακτικού-συμβατικού, τόκου υπερημερίας (ΜονΠρΑθ 799/2014, ΜονΠρΑθ 2684/2014, ΜονΠρΑθ 3788/2014). Σε κάθε περίπτωση, όταν το δικάζον δικαστήριο επιδικάσει την απαίτηση με την υποχρέωση καταβολής του νομίμου τόκου, νοείται ο νόμιμος τόκος επιδικίας. Η προσαύξηση κατά δύο εκατοστιαίες μονάδες ισχύει μέχρι να την δημοσίευση της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου, ή της διαταγής πληρωμής. Αν κατά της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου ασκηθεί ένδικο μέσο, ή ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής, και απορριφθούν, το ποσοστό του τόκου επιδικίας ανέρχεται σε τρεις (3) εκατοστιαίες μονάδες επί πλέον του εκάστοτε ισχύοντος τόκου υπερημερίας. xkarampagias.gr/
Read more