Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών 334/2016 : Δάνεια σε ελβετικό φράγκο. Καταχρηστικές Ρήτρες. Προστασία Καταναλωτών
(Απόσπασμα) Αριθμός 334/2016 Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών (…) (Ι) Το άρθρο 10 παρ. 15 Ν. 2251/1994, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 13 παρ. 15 του Ν. 3587/2007, προβλέπει τη λεγόμενη «συλλογική εν ευρεία έννοια – lato sensu – αγωγή», με την οποία οι καταναλωτικές ενώσεις νομιμοποιούνται να ζητούν στο όνομα τους την παροχή ένδικης προστασίας για την ικανοποίηση ατομικών δικαιωμάτων ή αξιώσεων των μελών τους έναντι συγκεκριμένων προμηθευτών ή παραγωγών (εδ. α’ και β’). Διαφορετική δομή, ωστόσο, εμφανίζει η «εν στενή εννοία – stricto sensu -αγωγή», που ρυθμίζεται στο άρθρο 10 παρ. 16 περ. α’ κατά το πρότυπο ,της σωματειακής αγωγής του γερμανικού και του γαλλικού δικαστηρίου. Με την εν λόγω αγωγή, η ένωση καταναλωτών δικαιούται να ζητεί «…την παράλειψη της παράνομης συμπεριφοράς του προμηθευτή …(περ. α’), ιδίως όταν αυτή συνίσταται στη διατύπωση και χρήση καταχρηστικών γενικών όρων των συναλλαγών, χωρίς να αποκλείεται και η σώρευση αιτήματος για ‘την καταβολή ποσού ως «…χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης» (περ. β’). Όπως ρητά ορίζεται στο νόμο, η ένωση νομιμοποιείται να ασκήσει την προκείμενη αγωγή όχι για λογαριασμό συγκεκριμένου καταναλωτή, αλλά για την προστασία των «… γενικότερων συμφερόντων του καταναλωτικού κοινού…». Η ως άνω αγωγή, λοιπόν, του άρθρου 10 παρ. 16 περ. α’ αποβλέπει, ως εκ τούτου, στη διαφύλαξη του «διάχυτου καταναλωτικού συμφέροντος» και δεν αναφέρεται σε ατομικά θιγόμενους καταναλωτές, όπως η εν ευρεία έννοια συλλογική αγωγή του άρθρου 10 παρ. 15 Ν. 2251/1994. Σκοπός της είναι η αναγνώριση της συμπεριφοράς του εναγόμενου προμηθευτή ως αντικαταναλωτικής, παράνομης ή καταχρηστικής και ο εξαναγκασμός του τελευταίου σε συγκεκριμένη πράξη ή παράλειψη, με την οποία θα αίρεται η αθέμιτη πρακτική, αλλά και θα ανατρέπεται η επανάληψη της στο μέλλον (ΠολΠρωτΑθ 528/2002, ΕΕμπΔ 53.2002, 622 επ.). Εφόσον η αγωγή αυτή έχει ως στόχο την προστασία συλλογικών συμφερόντων, δεν μπορούν με αυτήν να επιδιώκονται ατομικά συμφέροντα είτε των μελών της ενάγουσας ένωσης είτε τρίτων καταναλωτών. Και ναι μεν η απόφαση της συλλογικής αγωγής μπορεί να αποτελεί αντικείμενο επίκλησης από μεμονωμένους καταναλωτές σε ενδεχόμενες ατομικές διαφορές με τον ίδιο προμηθευτή, τούτο δε σημαίνει, όμως, ότι μπορεί με τη συλλογική αγωγή να επιδιώκεται παροχή ατομικής ένδικης προστασίας, έστω και αν αυτή αφορά ευρύτερη ομάδα προσώπων. Κάθε αίτημα, που δεν κατατείνει στη διαφύλαξη του γενικού, αλλά στη διασφάλιση του ατομικού καταναλωτικού συμφέροντος μέσω κριτηρίων ατομικών αναγόμενων σε προσωπικές καταστάσεις, εκτιμήσεις, ικανότητες, προβλέψεις, επιδιώξεις και διακινδυνεύσεις των αντισυμβαλλομένων μερών δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο – βάση της συλλογικής αγωγής, στο πλαίσιο της οποίας το Δικαστήριο καλείται να διατάξει ρυθμιστικά μέτρα υπερατομικού χαρακτήρα. Και τούτο, διότι αντικείμενο της αγωγής αυτής είναι η δικαστική βεβαίωση ορισμένης νομικής ή πραγματικής κατάστασης ως αντικαταναλωτικής, αφετέρου δε η επιβολή αντίρροπων ρυθμιστικών ή διαπλαστικών μέτρων, ικανών να ανατρέψουν ή να αποτρέψουν την έκνομη αυτή κατάσταση χάριν της προστασίας του γενικού συμφέροντος του καταναλωτικού κοινού (ΑΠ 293/2014, ΑΠ 1219/2001). Η δεχόμενη τον καταχρηστικό χαρακτήρα ενός γενικού συναλλακτικού όρου και διατάζουσα την παράλειψη της χρήσης του δικαστική απόφαση, δεσμεύει τον προμηθευτή έναντι οποιασδήποτε άλλης καταναλωτικής οργάνωσης με συνέπεια η εξενεχθείσα δικαστική κρίση να είναι δεσμευτική για το δικαστήριο κάθε νέας συλλογικής αγωγής, ενώ στο πλαίσιο της ατομικής δίκης αναπτύσσει κατά τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 20 Ν. 2251/1994 μια […]
Read moreΔΕΕ C-542/14 της 21ης Ιουλίου 2016 : Ελεύθερος Ανταγωνισμός. Εναρμονισμένη πρακτική.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) της 21ης Ιουλίου 2016 Στην υπόθεση C-542/14, με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Augstākā tiesa (Ανώτατο Δικαστήριο, Λεττονία) με απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 2014, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 27 Νοεμβρίου 2014, στο πλαίσιο της δίκης SIA «VM Remonts», πρώηνSIA «DIV un Ko», SIA «Ausma grupa», Κατά Konkurences padome Και Konkurences padome Κατά SIA «Pārtikas kompānija», ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους T. von Danwitz, πρόεδρο τμήματος, Κ. Λυκούργο, E. Juhász, C. Vajda και K. Jürimäe (εισηγήτρια), δικαστές, γενικός εισαγγελέας: M. Wathelet γραμματέας: M. Aleksejev, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 21ης Οκτωβρίου 2015, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν: – η Λεττονική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους I. Kalniņš και J. Treijs-Gigulis, – η Ιταλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την G. Palmieri, επικουρούμενη από τον P. Gentili, avvocato dello Stato, – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους N. Khan και C. Giolito, καθώς και από την I. Rubene, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, ο οποίος ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 3ης Δεκεμβρίου 2015, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. 2 Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς πρώτον, μεταξύ, αφενός, της SIA «VM Remonts», πρώην SIA «DIV un Ko», και της SIA «Ausma grupa» και, αφετέρου, της Konkurences padome (Επιτροπή Ανταγωνισμού, Λεττονία) και δεύτερον, μεταξύ της Konkurences padome (Επιτροπή Aνταγωνισμού, Λεττονία) και της SIA «Pārtikas kompānija», σχετικά με φερόμενη εναρμονισμένη πρακτική των ανωτέρω επιχειρήσεων κατά τη συμμετοχή τους σε διαγωνισμό που οργανώθηκε από τον Δήμο της Jūrmala (Λεττονία). Το νομικό πλαίσιο 3 Το άρθρο 11, παράγραφος 1, του Konkurences likums (νόμου περί ανταγωνισμού) της 4ης Οκτωβρίου 2001 (Latvijas Vēstnesis, 2001, αριθ. 151), προβλέπει τα εξής: «Απαγορεύονται και είναι άκυρες από τη σύναψή τους οι συμφωνίες μεταξύ οικονομικών φορέων που έχουν ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση, τον περιορισμό ή τη νόθευση του ανταγωνισμού στην επικράτεια της Λεττονίας, συμπεριλαμβανομένων των συμφωνιών οι οποίες αφορούν: […] 5) τη συμμετοχή ή τη μη συμμετοχή σε διαγωνισμούς και πλειστηριασμούς ή τους όρους που αφορούν τέτοια συμμετοχή (ή μη συμμετοχή), πλην των περιπτώσεων στις οποίες οι ανταγωνιστές δημοσιοποίησαν την κοινή προσφορά τους και η εν λόγω προσφορά δεν έχει ως αντικείμενο την παρεμπόδιση, τον περιορισμό ή τη νόθευση του ανταγωνισμού· […]». Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα 4 Το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου της Jūrmala προκήρυξε διαγωνισμό για την προμήθεια τροφίμων σε εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η DIV un Ko, η Ausma grupa και η Pārtikas kompānija υπέβαλαν προσφορές στον εν λόγω διαγωνισμό. 5 Η Pārtikas kompānija απευθύνθηκε στη SIA «Juridiskā sabiedrība “B&Š partneri”» προκειμένου να λάβει νομικές συμβουλές για την κατάρτιση και την παρουσίαση της προσφοράς της. Η δεύτερη αυτή εταιρία απευθύνθηκε, με τη σειρά της, σε υπεργολάβο, την εταιρία SIA «MMD lietas», η οποία έλαβε από την Pārtikas kompānija σχέδιο προσφοράς. 6 Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι το εν λόγω σχέδιο είχε καταρτισθεί από την Pārtikas kompānija υπό συνθήκες απόλυτης ανεξαρτησίας, χωρίς συνεννόηση ως προς τις τιμές με την DIV un […]
Read moreΔΕΕ C-476/14 της 7ης Ιουλίου 2016 : Προστασία καταναλωτών. Αναγραφή τιμής.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) της 7ης Ιουλίου 2016 Στην υπόθεση C-476/14, με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Bundesgerichtshof (ομοσπονδιακό δικαστήριο, Γερμανία) με απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2014, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 27 Οκτωβρίου 2014, στο πλαίσιο της δίκης Citroën Commerce GmbH Κατά Zentralvereinigung des Kraffahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW), ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους L. Bay Larsen, πρόεδρο του τρίτου τμήματος, προεδρεύοντα του τετάρτου τμήματος, J. Malenovský, M. Safjan (εισηγητή), A. Prechal και K. Jürimäe, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: P. Mengozzi γραμματέας: V. Tourrès, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 30ής Σεπτεμβρίου 2015, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν: – η Citroën Commerce GmbH, εκπροσωπούμενη από τους L. Pechan και J. Croll, Rechtsanwälte, – η Zentralvereinigung des Kraffahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW), εκπροσωπούμενη από την B. Ackermann, Rechtsanwältin, – η Ουγγρική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους M. Ζ. Fehér, G. Szima και M. Bóra, – η Αυστριακή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον G. Eberhard, – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους M. van Beek και M. Kellerbauer, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 16ης Δεκεμβρίου 2015, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία των άρθρων 1 και 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 98/6/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, περί της προστασίας των καταναλωτών όσον αφορά την αναγραφή των τιμών των προϊόντων που προσφέρονται στους καταναλωτές (ΕΕ 1998, L 80, σ. 27), καθώς και του άρθρου 7, παράγραφος 4, στοιχείο γʹ, τηςοδηγίας 2005/29/EK τουΕυρωπαϊκούΚοινοβουλίουκαιτουΣυμβουλίου, της 11ηςΜαΐου 2005, γιατιςαθέμιτεςεμπορικέςπρακτικέςτωνεπιχειρήσεωνπροςτουςκαταναλωτέςστηνεσωτερικήαγοράκαιγιατηντροποποίησητηςοδηγίας 84/450/ΕΟΚτουΣυμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ 2005, L 149, σ. 22). 2 Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Citroën Commerce GmbH και της Zentralvereinigung des Kraftfahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW) (ένωση των επιχειρήσεων αυτοκινήτου για τη διασφάλιση θεμιτού ανταγωνισμού) με αντικείμενο διαφήμιση της Citroën Commerce για αυτοκίνητα οχήματα. Το νομικό πλαίσιο Το δίκαιο της Ένωσης Η οδηγία 98/6 3 Κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 6 και 12 της οδηγίας 98/6: «(6) […] η υποχρέωση αναγραφής των τιμών πώλησης […] συμβάλλει κατά τρόπο σημαντικό στη βελτίωση της πληροφόρησης των καταναλωτών δεδομένου ότι παρέχει κατά τον απλούστερο τρόπο στους καταναλωτές τις βέλτιστες δυνατότητες αξιολόγησης και σύγκρισης της τιμής των προϊόντων και τους επιτρέπει κατά συνέπεια να προβαίνουν σε συνειδητές επιλογές με βάση απλές συγκρίσεις· […] (12) […] ρυθμίσεις σε κοινοτικό επίπεδο επιτρέπουν τη διασφάλιση μιας ομοιογενούς και διαφανούς πληροφόρησης υπέρ του συνόλου των καταναλωτών στο πλαίσιο της ενιαίας αγοράς […]». 4 Το άρθρο 1 της οδηγίας αυτής ορίζει: «Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να ορίσει την αναγραφή της τιμής πώλησης και της μοναδιαίας τιμής μέτρησης των προϊόντων τα οποία προσφέρονται από τους εμπόρους στους καταναλωτές, προκειμένου να βελτιωθεί η ενημέρωση των καταναλωτών και να διευκολυνθεί η σύγκριση των τιμών.» 5 Το άρθρο 2 της ως άνω οδηγίας προβλέπει: «Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως: α) “τιμή πώλησης”: η τελική τιμή […]
Read moreΜονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά 496/2015 : Ασφαλιστικά Μέτρα. Ρύθμιση κατάστασης.
(Απόσπασμα) Αριθμός 496/2015 Το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς (…) Η κατά τα άρθρα 731 και 732 του ΚΠολΔ προσωρινή ρύθμιση κατάστασης δεν αποτελεί ασφαλιστικό μέτρο με προκαθορισμένο περιεχόμενο, αλλά το πλαίσιο για τη λήψη πρόσφορων μέτρων, με τα οποία η ορισμένη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις έννομες συνέπειες των διαδίκων αντιμετωπίζεται προσωρινά, μέχρι να κριθούν οριστικά οι έννομες σχέσεις τους, ως προς τις οποίες έχει ανακύψει έριδα και εφόσον υπάρχει άμεση και πιεστική ανάγκη (επείγουσα περίπτωση) να ενεργοποιηθούν έως τότε ή ανάλογα να αναδρανοποιηθούν εν όλω ή εν μέρει για να αποφευχθεί η δημιουργία αμετάκλητων ή δυσβάστακτων συνεπειών ως προς το πιθανολογούμενο αποτέλεσμα της κυρίας δίκης. Η ως άνω προσωρινή ρύθμιση κατάστασης έχει ευρύτερο αντικείμενο από την απλή εξασφάλιση ή διατήρηση του δικαιώματος με μέτρα ρυθμιστικού χαρακτήρα, αφού μπορεί να αφορά και κάθε άλλου είδους ρύθμιση, με την οποία εξυπηρετούνται οι ανεπίδεκτες αναβολής έννομες σχέσεις των διαδίκων και παράλληλα εμπεδώνεται η δικαιϊκή ειρήνη. Προϋπόθεση της ως άνω ρύθμισης της κατάστασης είναι να τηρηθεί ο κανόνας της τελευταίας διάταξης του άρθρου 692 παρ.4 του ΚΠολΔ, με την οποία ορίζεται ότι τα ασφαλιστικά μέτρα δεν πρέπει να συνίστανται στην ικανοποίηση του δικαιώματος του οποίου ζητείται η εξασφάλιση ή διατήρηση, με εξαίρεση μόνον τη διάταξη του άρθρου 728 του ΚΠολΔ, στο οποίο ορίζονται περιοριστικά οι απαιτήσεις που μπορούν να επιδικασθούν προσωρινά. Σκοπός δηλαδή των ασφαλιστικών μέτρων είναι να τεθεί σε προσωρινή λειτουργία η επίδικη σχέση και όχι να ματαιωθεί ο πραγματικός σκοπός της κυρίας δίκης, στην οποία και μόνο θα κριθεί οριστικά η έννομη σχέση (ΜΠρΑθ 4629/2004, ΔΕΕ 2004.1002, ΜΠρΒολ 2785/2003, Αρμ 2004. 679). Ακόμη, με τη διάταξη του άρθρου 692 παρ. 5 του ΚΠολΔ θεσπίζεται απαγορευτικός κανόνας προσβολής των δικαιωμάτων τρίτων με τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, ιδίως αν το ασφαλιζόμενο δικαίωμα εξαρτάται από αίρεση ή προθεσμία. Η προσβολή αυτή των δικαιωμάτων των τρίτων είναι ανεπίτρεπτη είτε αυτή επέρχεται με τις άμεσες συνέπειες της απόφασης, δηλαδή με την εκτελεστότητά της, είτε με τις αντανακλαστικές συνέπειές της. Οι τρίτοι, των οποίων τα δικαιώματα δεν πρέπει να προσβάλλονται με την απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων, είναι εκείνα τα πρόσωπα τα οποία δεν βρίσκονται σε σύνδεσμο με τον αιτούντα στο πλαίσιο της επίδικης έννομης σχέσης. Το δικαστήριο υποχρεούται να εξετάζει και αυτεπαγγέλτως αν υφίσταται ενδεχόμενο προσβολής δικαιωμάτων τρίτων με τα ασφαλιστικά μέτρα που θα διατάξει και μάλιστα όχι μόνο στο πλαίσιο του πραγματικού και αποδεικτικού υλικού που προσκόμισαν οι διάδικοι, αφού το δικαστήριο κατά το άρθρο 691 παρ.7 του ΚΠολΔ μπορεί να προβεί και αυτεπαγγέλτως στη συλλογή όλων των στοιχείων που απαιτούνται για το σχηματισμό της κρίσης του. Εξάλλου, το ασφαλιστικό μέτρο της ρύθμισης κατάστασης, όπως και όλα τα άλλα, συνδέεται αναπόσπαστα με κάποιο δικαίωμα, του οποίου ζητείται η εξασφάλιση με την προσωρινή ρύθμιση, με την έννοια ότι η παροχή δικαστικής προστασίας προϋποθέτει, ως νομικό και λογικό προηγούμενο, τη νόμιμη ύπαρξη ασφαλιστέου δικαιώματος (ΜΠρΘεσ 41362/2009, Αρμ 2010.270). (…) http://inlaw.gr/content.aspx?id=247
Read moreΑΠ 388/2016 : Προσβολή προσωπικότητας. Αυθαίρετη χρήση και αυθαίρετες κατασκευές σε αιγιαλό. Ευθύνη εκμισθώτριας εταιρείας και νομίμου εκπροσώπου της. Χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη.
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ A2’ Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Αβροκόμη Θούα, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Των αναιρεσειόντων: 1) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία “ΧΧΧ”, όπως, σύμφωνα με το άρθρο 1 της υπ’ αριθμ. Δ6Α 1162069 ΕΞ 2011 απόφασης των Υπουργών Οικονομικών – Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων – Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων – Πολιτισμού και Τουρισμού, μετονομάστηκε η εταιρεία με την επωνυμία “ΧΧΧ” και η οποία έφερε την επωνυμία “ΧΧΧ”, πρώην με την επωνυμία “ΧΧΧ”, που εδρεύει στην ΧΧΧ και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Κ. Ζ. του Σ., κατοίκου ΧΧΧ, Διευθύνοντος Συμβούλου της ανώνυμης εταιρείας με την τότε επωνυμία “ΧΧΧ”, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ιωάννα Μοράλη. Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε., συζύγου Δ. Π., 2) Ν. Π. του Δ., κατοίκων ΧΧΧ, 3) Κ. Β. του Α., 4) Ά. Κ., κατοίκων ΧΧΧ, 5) Π. Π. του Δ., κατοίκου ΧΧΧ, 6) Α. Π. – Κ., κατοίκου ΧΧΧ, 7) ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία “ΧΧΧ”, που εδρεύει στο ΧΧΧ και εκπροσωπείται νόμιμα, 8) Δ. Ζ. Ξ., κατοίκου ΧΧΧ και 9) Γ. Π., κατοίκου ΧΧΧ. Οι πρώτη, δεύτερη, τρίτος και πέμπτος εκ των αναιρεσιβλήτων εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεμιστοκλή Χατζηιωάννου, ενώ οι τέταρτη, έκτη, έβδομη, όγδοος και ένατος, δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-9-2005 αγωγή των ήδη πρώτης, δεύτερης, τρίτου, τέταρτης, πέμπτου και έκτης αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 5804/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 14-7-2014 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αβροκόμη Θούα, ανέγνωσε την από 30-10-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 74, 556 παρ.1 και 558 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, επί απλής ομοδικίας, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της κοινής εναγωγής των από αδικοπραξία εις ολόκληρον ενεχομένων (άρθρα 481, 922 και 926 ΑΚ), η εκ μέρους του ενός από αυτούς ασκούμενη αίτηση αναίρεσης είναι απευθυντέα κατά του νικήσαντος αντιδίκου του, όχι όμως και κατά του συνεναγομένου του, ο οποίος μόνο ως ομόδικος του μπορεί να μετάσχει στην αναιρετική δίκη με την άσκηση κοινής ή αυτοτελούς αίτησης αναίρεσης (ΑΠ 1227/2007). Στην προκειμένη περίπτωση, η διαδικαστική πορεία της υπόθεσης έχει ως εξής: Οι έξι πρώτοι των αναιρεσιβλήτων άσκησαν ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 12-9-2005 αγωγή τους την οποία έστρεφαν κατά των δύο αναιρεσειόντων, αλλά και κατά των λοιπών (έβδομης, όγδοου και ένατου) αναιρεσιβλήτων, με την οποία ζητούσαν την επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, (εις ολόκληρον, από καθένα των εναγομένων), την οποία επεκαλούντο ότι είχαν υποστεί λόγω παράνομης και υπαίτιας […]
Read moreΑΠ 192/2016 : Ευθύνη διαχειριστή ομόρρυθμης εταιρείας. Υπεξαίρεση.
Αριθμός 192/2016 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Α1′ Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κράνη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεράσιμο Φουρλάνο, Γεώργιο Λέκκα και Πηνελόπη Ζωντανού, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία “XXX”, τελούσας υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα από τον εκκαθαριστή αυτής Δ. Α., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αντωνία Μαυρογεώργη – Πριονά με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. χήρας Κ. Π., 2) Ε. Π. του Κ., 3) Γ. Π. του Κ., κατοίκων ΧΧΧ ως μοναδικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος Κ. Π. του Γ., πρώην διαχειριστού – εταίρου της “ΧΧΧ” και αρχικού διαδίκου, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Νταφούλη με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/7/2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, υπέρ της οποίας άσκησαν ενώπιον του αυτού δικαστηρίου την από από 3/3/2006 πρόσθετη παρέμβαση οι 1) Ά. χήρα Α. Π., 2) Γ. Π. του Α., 3) Σ. Π. του Α., κάτοικοι ΧΧΧ, οι οποίοι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4863/2007 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 37/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 22/9/2010 αίτησή της επί της οποίας εκδόθηκε η 735/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου που διέταξε την επανάληψη της συζήτησης της αιτήσεως αναιρέσεως. Ήδη την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση η αναιρεσείουσα με την από 7/10/2014 κλήση της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κράνης ανέγνωσε την από 21/10/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ 1. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ’ αριθ. 37/2009 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία, αφού δέχθηκε τυπικά και ουσιαστικά τόσο την από 9.11.2007 έφεση της ήδη αναιρεσείουσας όσο και την από 15.5.2008 έφεση των προσθέτως υπέρ αυτής παρεμβάντων στη δίκη στον πρώτο βαθμό Ά. χας Α. Π., Γ. και Σ. Π. του Α. και εξαφάνισε την εκκαλούμενη υπ’ αριθ. 4863/2007 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε απορρίψει ως ουσία αβάσιμη την από 11.7.2005 αγωγή της αναιρεσείουσας κατά την κύρια βάση της και εμμέσως και την πρόσθετη παρέμβαση, την οποία ωστόσο έκρινε παραδεκτή, απέρριψε ακολούθως (η εφετειακή απόφαση) ως αόριστη την αγωγή αυτή κατά την ως άνω κύρια βάση της από την αδικοπραξία. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ) κατά των εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης αρχικού εναγομένου και μετέπειτα εφεσιβλήτου Κ. Π. (βλ. το προσκομιζόμενο φωτοαντίγραφο της με αριθμό … ληξιαρχικής πράξης θανάτου, που υπογράφεται από τη Ληξίαρχο του Δήμου Ραφήνας Αττικής σε συνδυασμό με το υπ’ αριθ. ΧΧΧ πιστοποιητικό του Δημάρχου Ραφήνας Αττικής, σύμφωνα με το οποίο πλησιέστεροι συγγενείς του θανόντος […]
Read moreΑΠ 318/2014 : Αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα – Μηδενική συμβολή.
ΑΠ 318/2014 σε ΕφΑΔ 2015, σελ. 59 επ. Αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα – Μηδενική συμβολή Εφόσον η αγωγή θεμελιώνεται στην τεκμαρτή συμβολή του ενός συζύγου στην επαύξηση της περιουσίας του άλλου, μοναδική προϋπόθεση έχει την επαύξηση της περιουσίας του τελευταίου, κατά τη διάρκεια του γάμου, την οποία και μόνον ο ενάγων οφείλει να επικαλεσθεί και να αποδείξει, προσδιορίζοντας την τυχόν υφισταμένη κατά την τέλεση του γάμου περιουσία του εναγομένου και την, κατά τη λύση ή την ακύρωση του γάμου ή τη συμπλήρωση της τριετούς διαστάσεως, περιουσία του, καθώς και την σε χρήμα αξία αμφοτέρων κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής, οπότε η συμβολή του τεκμαίρεται ότι ανέρχεται στο 1/3 της περιουσιακής επαύξησης που προκύπτει με την αφαίρεση της αρχικής περιουσίας από την τελική. Άρα, στην περίπτωση αυτή ο ενάγων σύζυγος δεν βαρύνεται με την επίκληση και απόδειξη ούτε της συμβολής του καθ΄ εαυτήν ούτε του ποσοστού της ούτε της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ αυτής και της περιουσιακής επαυξήσεως του εναγομένου. Από την άλλη πλευρά, για να γίνει δεκτή η ανυπαρξία συμβολής που αποκλείει την αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα θα πρέπει ο εναγόμενος σύζυγος να επικαλεσθεί και να αποδείξει ότι ο δικαιούχος της αξίωσης συμμετοχής σύζυγος είτε δεν μπορούσε εκ των πραγμάτων είτε δεν ήθελε να συμβάλει και ότι η επαύξηση της περιουσίας οφείλεται μόνο σ΄ αυτόν. Ο ισχυρισμός αυτός του εναγομένου, ενόψει του ότι το καθιερούμενο από το άρθρο 1400 ΑΚ τεκμήριο της συμβολής συμμετοχής στα αποκτήματα κατά το 1/3 ενεργεί και ως προς τους δύο συζύγους, ο δε ενάγων, έστω και αν δεν αποδείξει τη δική του συμβολή, θα δικαιούται οπωσδήποτε το 1/3 της αυξήσεως της περιουσίας του εναγομένου, συνιστά ως προς την απόκρουση του τεκμηρίου ένσταση. Ανακοινώσεις http://www.eod.gr/timeliness/jurisprudence/sxeseis-ton-syzygon/item/44-aksiosi-summetoxis-sta-apoktimata-mideniki-sumboli
Read moreΜΠρΚαρδ 42/2015: Συναινετικό διαζύγιο – Η εκτελεστότητα της απόφασης του άρθρου 1441 εδ. ε' ΑΚ (ΕφΑΔ 2015,532 με παρατ. Κ. Κουτσουλέλου).
ΜΠρΚαρδ 42/2015 ΕφΑΔ 2015,532 Πρόεδρος: Ε. Αποστόλου, Πρωτοδίκης Δικηγόρος: Α. Γεωργίου Συναινετικό διαζύγιο. Ανήλικο τέκνο. Συμφωνία γονέων για την ανάθεση της επιμέλειας τέκνου, ρύθμιση της επικοινωνίας γονέα με το τέκνο και ρύθμιση διατροφής τέκνου. Κατά το στάδιο της εκδίκασης της αίτησης συναινετικού διαζυγίου, το Δικαστήριο απλώς επικυρώνει, υπό την έννοια ότι βεβαιώνει την ύπαρξη συμφωνίας που ρυθμίζει την επιμέλεια του ανηλίκου τέκνου τους, τον τρόπο επικοινωνίας του πατέρα με αυτό και την επιδίκαση διατροφής στην αιτούσα-μητέρα για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου τους. Τα σχετικά αιτήματα στην αίτηση συναινετικού διαζυγίου είναι συνεπώς μη νόμιμα, καθώς θα κριθούν από το Δικαστήριο, σε ένα μεταγενέστερο στάδιο μετά από αίτηση των αιτούντων σύμφωνα με το άρθρο 1513 ΑΚ, χωρίς να εξαρτά τη συναινετική λύση του γάμου από τη νομιμότητα και την εγκυρότητα των όρων της, οι οποίοι δεν αποτελούν λόγο ανατροπής της απόφασης που ανήγγειλε τη λύση του γάμου. Διατάξεις: άρθρο 1441 ΑΚ […] Σύμφωνα με το άρθρο 1441 ΑΚ, όπως αυτό αντικαταστάθηκε από το άρθρο 3 παρ. 2 Ν 4055/2012, με έναρξη ισχύος από 2 Απριλίου 2012 (άρθρο 113 Ν 4055/2012): «Οι σύζυγοι μπορούν με έγγραφη συμφωνία να λύσουν το γάμο τους, εφόσον έχει διαρκέσει τουλάχιστον έξι μήνες πριν από την κατάρτισή της. Η συμφωνία αυτή υπογράφεται από τα συμβαλλόμενα μέρη και από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους ή μόνον από τους τελευταίους, εφόσον είναι εφοδιασμένοι με ειδικό πληρεξούσιο, το οποίο πρέπει να έχει δοθεί μέσα στον τελευταίο μήνα πριν από την υπογραφή του συμφωνητικού. Αν υπάρχουν ανήλικα τέκνα, για να λυθεί ο γάμος πρέπει η ανωτέρω συμφωνία να συνοδεύεται με άλλη έγγραφη συμφωνία των συζύγων που να ρυθμίζει την επιμέλεια των τέκνων και την επικοινωνία με αυτά, η οποία ισχύει ώσπου να εκδοθεί η απόφαση για το θέμα αυτό σύμφωνα με το άρθρο 1513. Η κατά τα ανωτέρω έγγραφη συμφωνία, καθώς και το έγγραφο συμφωνητικό που αφορά την επιμέλεια και την επικοινωνία των ανήλικων τέκνων ή τη διατροφή αυτών, εφόσον έχει συμφωνηθεί, υποβάλλονται μαζί με τα ειδικά πληρεξούσια, όταν απαιτείται, στο αρμόδιο μονομελές πρωτοδικείο, το οποίο με απόφασή του, που εκδίδεται κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας επικυρώνει τις συμφωνίες και κηρύσσει τη λύση του γάμου, εφόσον συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις. Η απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου που αφορά την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή των ανήλικων τέκνων αποτελεί εκτελεστό τίτλο». Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι για την έκδοση συναινετικού διαζυγίου, αν υπάρχουν κατά την διάρκεια του γάμου ανήλικα τέκνα, πρέπει να προσκομίζεται στο Δικαστήριο, μαζί με την αίτηση, έγγραφη συμφωνία των συζύγων που να ρυθμίζει την επιμέλεια των τέκνων και την επικοινωνία με αυτά. Η συμφωνία επικυρώνεται από το δικαστήριο και ισχύει ώσπου να εκδοθεί απόφαση για το θέμα αυτό, σύμφωνα με το άρθρο 1513 ΑΚ. Η συμφωνία αυτή είναι εντελώς διαφορετική από την σύμβαση για την λύση του γάμου και πρέπει να είναι μεταγενέστερη από την τελευταία, αφού η τελευταία αποτελεί προϋπόθεση της πρώτης, αποτελεί δε (η συμφωνία αυτή) ουσιαστική προϋπόθεση του συναινετικού διαζυγίου όχι όμως του παραδεκτού αυτού (βλ. Κουμάντος, ΟικογΔ, σελ. 295, Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, ΟικογΔ, Β, σελ 476) και είναι ιδιόρρυθμη σύμβαση, που η ισχύς της εξαρτάται από την επικύρωσή της με την απόφαση που λύνει το γάμο (βλ. Σοφιαλίδη-Κορνηλάκη, ΟικογΔ, σελ. […]
Read moreΟλΑΠ 3/2016 : Αποκλεισμός του κληρονομικού δικαιώματος του συζύγου σε περίπτωση συναινετικού διαζυγίου. Μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 4055/2012, ο αποκλεισμός επέρχεται μετά τη μοναδική (πλέον) απαιτούμενη δήλωση συναίνεσης των συζύγων για την έκδοση του διαζυγίου.
ΟλΑΠ 3/2016 ΧρΙΔ 2016,208 Αποκλεισμός του κληρονομικού δικαιώματος του συζύγου σε περίπτωση συναινετικού διαζυγίου. Μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 4055/2012, ο αποκλεισμός επέρχεται μετά τη μοναδική (πλέον) απαιτούμενη δήλωση συναίνεσης των συζύγων για την έκδοση του διαζυγίου. Η ως άνω ρύθμιση εφαρμόζεται μεν αναδρομικά στις συζητηθείσες ήδη σε πρώτη συζήτηση αιτήσεις συναινετικών διαζυγίων, πλην όμως εκ της αναδρομικότητας δεν θίγονται τα θεμελιωθέντα μέχρι την έναρξη ισχύος του Ν. 4055/2012 κληρονομικά δικαιώματα των συζύγων. […Ειδικότερα παραπέμπεται στην παρούσα Α΄ Τακτική Ολομέλεια το ζήτημα, αν, για τον αποκλεισμό, κατ’ άρθρο 1822 ΑΚ, του κληρονομικού δικαιώματος του (ή της) συζύγου, υπό το παλαιό καθεστώς της ΑΚ 1441 (διαδικασία έκδοσης συναινετικού διαζυγίου) χρειαζόταν μία ή και δεύτερη ενώπιον του δικαστηρίου δήλωση της συναίνεσης των συζύγων προς έκδοση διαζυγίου –όπως δέχθηκε ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθ. 432/1994 απόφασή του– ή ότι αρκεί μόνο μία, ενόψει και του νέου καθεστώτος της ΑΚ 1441 και της μεταβατικής διάταξης της παρ. 1 του άρθρου 110 του ν. 4055/12-3-2012, ότι αυτό εφαρμόζεται και για τις συζητηθείσες σε πρώτη συζήτηση αιτήσεις συναινετικών διαζυγίων. Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 περ. α΄ του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο δε κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (ΟλΑΠ 36/1988, ΟλΑΠ 4/2006). ΙΙ. Το άρθρο 2 ΑΚ εκφράζει τη γενικότερη αρχή του δικαίου περί μη αναδρομικότητας των νόμων, που αποβλέπει στην κατά το δυνατό βεβαιότητα των δικαιωμάτων ασφάλειας των συναλλαγών και σταθερότητας δικαίου, η οποία (αρχή) όμως δεν κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα και έτσι η διάταξη αυτή δεν έχει αυξημένη τυπική ισχύ. Επομένως ο νομοθέτης δεν εμποδίζεται, κατ’ αρχήν, να προσδώσει στο νόμο αναδρομική ισχύ, με μόνο περιορισμό τη μη προσβολή συνταγματικώς προστατευομένων δικαιωμάτων. Στο νόμο μπορεί να δοθεί αναδρομική δύναμη ρητώς ή σιωπηρώς (έμμεσα), όταν δηλαδή από την έννοια και το σκοπό του συνάγεται νομοθετική βούληση περί αναδρομικής ισχύος του, ώστε να ρυθμιστούν και περασμένα γεγονότα ή σχέσεις του παρελθόντος. Εξαιρέσεις από το επιτρεπτό της αναδρομικής ισχύος του νόμου προβλέπονται στο Σύνταγμα από τις διατάξεις των άρθρων 7 παρ. 1 και 78 παρ. 2 του Συντάγματος. Από την απόλυτη απαγόρευση στο Σύνταγμα της αναδρομικότητας των νόμων που ορίζουν οι συνταγματικές διατάξεις, συνάγεται, ότι στις άλλες περιπτώσεις η αναδρομική ισχύς είναι μεν επιτρεπτή, δεν μπορεί όμως να υπερβεί τα όρια που θέτουν τα άρθρα 4 και 17 του Συντάγματος, καθώς και οι υπερνομοθετικής ισχύος (άρθρ. 28 παρ. 1 του Συντάγματος) διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, που κυρώθηκε (μαζί με τη Σύμβαση) με το ν.δ. 53/1974 και έχει, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, αυξημένη τυπική ισχύ έναντι των κοινών νόμων «παν φυσικόν ή νομικόν πρόσωπον δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του. Ουδείς δύναται να στερηθεί της ιδιοκτησίας του, ει μη δια λόγους δημοσίας ωφελείας και υπό τους προβλεπομένους υπό του νόμου και των γενικών αρχών του διεθνούς δικαίου όρους. Αι […]
Read moreΕφΑθ 4948/2015 : Λειτουργική κατανομή της άσκησης της επιμέλειας ανηλίκων μεταξύ των γονέων. Ανάθεση ορισμένων επιμέρους τομέων της επιμέλειας στον πατέρα ανηλίκων, με ταυτόχρονη ανάληψη από αυτόν της υποχρεώσεως απευθείας καλύψεως των σχετιζόμενων με τους εν λόγω τομείς εξόδων.
ΕφΑθ 4948/2015 ΧρΙΔ 2016,29 Λειτουργική κατανομή της άσκησης της επιμέλειας ανηλίκων μεταξύ των γονέων. Ανάθεση ορισμένων επιμέρους τομέων της επιμέλειας στον πατέρα ανηλίκων, με ταυτόχρονη ανάληψη από αυτόν της υποχρεώσεως απευθείας καλύψεως των σχετιζόμενων με τους εν λόγω τομείς εξόδων. Τρόπος υπολογισμού του ύψους της διατροφής ανήλικων τέκνων και τρόπος καταβολής της σε χρήμα ή με απευθείας κάλυψη δαπανών. (Βλ. συναφώς τη γνωμοδότηση του Γ. Γεωργιάδη, Η λειτουργική κατανομή επιμέρους τομέων της επιμέλειας ανηλίκου μεταξύ των γονέων, ΧρΙΔ 2016, 73 επ.) [… Oι διάδικοι τέλεσαν μεταξύ τους νόμιμο (θρησκευτικό) γάμο στην Εκάλη Αττικής την … 2002 και από το γάμο τους αυτό απέκτησαν δύο (δίδυμα) τέκνα, τον … και την … που γεννήθηκαν την … 2002. Η έγγαμη συμβίωσή τους δεν εξελίχθηκε ομαλά και εν τέλει διασπάσθηκε κατά μήνα Μάρτιο του έτους 2010. Τότε, με ιδιωτικό συμφωνητικό που υπέγραψαν εν όψει της προοπτικής λύσεως του γάμου τους με διαζύγιο, ανέλαβε η διάδικος μητέρα των ανηλίκων την επιμέλειά τους και καθορίσθηκε ο τρόπος καλύψεως των εξόδων διαβιώσεώς τους. Η ένταση που επικράτησε στις σχέσεις των διαδίκων δεν επέτρεψε την τήρηση των όρων του εν λόγω συμφωνητικού και έτσι ακολουθήθηκε η δικαστική οδός. Ειδικότερα, με την υπ’ αριθμ. 4665/2012 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών απαγγέλθηκε η λύση του γάμου των διαδίκων με διαζύγιο, αλλά της αποφάσεως αυτής δεν προκύπτει το αμετάκλητο. Παράλληλα, με την υπ’ αριθμ. 4096/2013 απόφαση ασφαλιστικών μέτρων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ανατέθηκε προσωρινά στη διάδικο μητέρα των ανηλίκων η επιμέλεια του προσώπου τους και υποχρεώθηκε προσωρινά ο έτερος διάδικος πατέρας τους να της καταβάλει, με αυτή την ιδιότητα, ως διατροφή των ανηλίκων σε χρήμα, ποσό 9500,00 € μηνιαία. Περαιτέρω, με την υπ’ αριθμ. 6598/2011 απόφαση ασφαλιστικών μέτρων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και ακολούθως με την υπ’ αριθμ. 1070/2012 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, ρυθμίσθηκε το δικαίωμα επικοινωνίας του διαδίκου πατέρα των ανηλίκων με αυτά. Ακολούθησε η έκδοση της εδώ εκκαλουμένης υπ’ αριθμ. 932/2014 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία ανατέθηκε οριστικά η επιμέλεια των δύο ανηλίκων στη διάδικο μητέρα τους και προσδιορίσθηκε η υποχρέωση συμμετοχής του ετέρου διαδίκου πατέρα τους στην κάλυψη των εξόδων διαβιώσεώς τους στο ποσό των 12.000.00 € μηνιαία. Αμφότεροι οι διάδικοι προέρχονται από οικονομικά εύρωστες και κοινωνικά προβεβλημένες οικογένειες, οι ίδιοι δε έχουν τύχει αξιόλογης παιδείας και υψηλού επιπέδου οικογενειακής και κοινωνικής αγωγής, ώστε θα αναμενόταν ευλόγως να έχουν επιτύχει να θέσουν υπό έλεγχο τις προσωπικές τους διαφορές και να οριοθετήσουν με σωφροσύνη και ρεαλισμό την πορεία ανατροφής των δύο τέκνων τους, τα οποία ήδη έχουν εισέλθει σε ιδιαίτερα κρίσιμο για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας τους ηλικιακό στάδιο. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα, αλλ’ αμφότεροι οι διάδικοι επιδίδονται στη διατύπωση μομφών κατ’ αλλήλων σχετιζόμενων με τα καθήκοντά τους ως γονέων και με το ενδιαφέρον τους για την ορθή ανατροφή των ανηλίκων τέκνων τους. Εντεύθεν ανακύπτει ιδιαιτέρως αυξημένη η ανάγκη αναζητήσεως και διαμορφώσεως λύσεως ακριβοδίκαιης και απόλυτα ισορροπημένης, ταυτόχρονα δε λειτουργικής, στην προκειμένη διαφορά, ώστε, με την παραλλήλως προσδοκώμενη επίδειξη εκ μέρους των διαδίκων της αντιστοίχως αυξημένης υπευθυνότητας, να αποκατασταθεί το απαραίτητο κλίμα γαλήνης, ηρεμίας, σταθερότητας και ασφάλειας, που είναι αναγκαίο για την απρόσκοπτη εξέλιξη της συνολικής διαδικασίας ολοκληρώσεως της […]
Read more