Σε ισχύ ο νόμος 4364/2016 για το Solvency II. Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2009/138/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριοτήτων ασφάλισης και αντασφάλισης (Φερεγγυότητα ΙΙ).
Αλλάζουν όλα τα ασφαλιστήρια συμβόλαια! Σε ισχύ ο νόμος 4364/2016 για το Solvency II – Tι προβλέπει ο νέος οδικός χάρτης Όλες οι αλλαγές που ισχύουν πλέον στην «καθημερινή ζωή» της ασφαλιστικής αγοράς παρουσιάστηκαν στην συνάντηση που είχαν την προηγούμενη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου οι εκπρόσωποι της Εποπτικής Αρχής της Τράπεζας της Ελλάδος με τα στελέχη των ασφαλιστικών εταιρειών. Στη συνάντηση συζητήθηκε ο νέος οδικός χάρτης της ασφαλιστικής αγοράς που ορίζει πλέον ο νόμος 4364/2016 για το Solvency II. Τα στελέχη των ασφαλιστικών εταιρειών υποδέχθηκε ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Θεόδωρος Μητράκος ο οποίος αναγνώρισε ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα από την πλευρά των ασφαλιστικών εταιρειών, προσαρμογής στα νέα δεδομένα που εισάγει η συμφωνία Solvency II. Από την άλλη πλευρά οι εκπρόσωποι των ασφαλιστικών εταιρειών επεσήμαναν ότι παραμένουν ανοικτά μία σειρά ζητημάτων σε σχέση με την εποπτεία, όπως η κατάσταση με τις Εταιρείας παροχής Υπηρεσιών, η φορολογική αντιμετώπιση του κλάδου, το μέλλον του Επικουρικού Κεφαλαίου, κ.α. Από την όλη παρουσίαση του νέου οδικού χάρτη εφαρμογής του νόμου που έγινε στη συνάντηση των στελεχών της ασφαλιστής αγοράς με την Εποπτική Αρχή την προηγούμενε Δευτέρα 8/2 προκύπτει ότι: Ενισχύεται η διαφάνεια στον ασφαλιστικό κλάδο καθώς όπως ειπώθηκε όλες οι πράξεις, αποφάσεις κ.λ.π της εποπτικής αρχής θα δημοσιοποιούνται. Αλλάζουν όλα τα ασφαλιστήρια συμβόλαια των ασφαλιστικών εταιρειών κυρίως του κλάδου ζωής καθώς η πλήρης κατάργηση του νόμου 400 δημιουργεί ανάγκης προσαρμογής των συμβολαίων στην εξέλιξη αυτή. Μάλιστα οι ασφαλιστικές εταιρείες καλούνται να επαναδιατυπώσουν την ασφαλιστική σύμβαση με βάση το γενικότερο δίκαιο προστασίας του καταναλωτή. Υπάρχει ανάγκη επαναδιατύπωσης του φορολογικού πλαισίου που διέπει την ασφαλιστική εταιρεία κάτι που πρέπει να δει τόσο η ασφαλιστική αγορά όσο και η εποπτική αρχή, η οποία κρατάει αποστάσεις από το πρόβλημα, προκειμένου να διατηρηθούν ίδιοι κανόνες για όλους. Μέχρι τέλη Ιουνίου θα πραγματοποιηθούν stress test στο 75% των εταιρειών της ασφαλιστικής αγοράς και κυρίως σε όσες έχoυν πιο έντονο το στοιχείο του επιτοκιακού κινδύνου. Επίσης καταργείται η πράξη 30 της Εκτελεστικής Επιτροπής της Τράπεζας της Ελλάδος. Στις επόμενες ημέρες η Τράπεζα της Ελλάδος θα οργανώσει μια ακόμη ενημερωτική εκδήλωση για τους διαμεσολαβούντες στην ασφαλιστική αγοράς. Πάντως θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Εποπτική Αρχή εξακολουθεί να δείχνει μία αποστασιοποίηση σε θέματα που καίνε την ασφαλιστική αγορά, όπως είναι αυτό της έντονης δραστηριότητας των Εταιρειών Ελεύθερης Παροχής Υπηρεσιών (ΕΠΥ), επικαλούμενη το ευρωπαϊκό εποπτικό δίκαιο. Από την πλευρά του ο Υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος περιέγραψε στην παρέμβαση του τους τρεις πυλώνες του θεσμικού πλαισίου του Solvency II. Ο πρώτος αφορά την ποσοτική συμμόρφωση των αποθεματικών και εποπτικών κεφαλαίων των ασφαλιστικών εταιρειών με βάση τα διεθνή πρότυπα και τη διαχείριση κινδύνων, με την ποιότητα των στοιχείων ενεργητικού και ιδίως των επενδύσεων να έχουν καθοριστικό ρόλο στην μέτρηση της κεφαλαιακής επάρκειας. Ο δεύτερος αφορά κυρίως την εσωτερική αναδιοργάνωση των επιχειρήσεων (τμήματα εσωτερικών ελέγχων και διαχείρισης κινδύνων) και ο τρίτος τη διαφάνεια της ασφαλιστικής αγοράς πχ με τακτικές αναρτήσεις των βασικών τους στοιχείων στο διαδίκτυο, κ.ά. «Η ελληνική ασφαλιστική αγορά σήμερα, εν μέσω πρωτοφανών προκλήσεων και της ύφεσης που αντιμετωπίζει ολόκληρη η οικονομία τα τελευταία χρόνια, έχει κάνει αρκετά βήματα στην κατεύθυνση του εξορθολογισμού και της προσαρμογής της στις νέες απαιτήσεις του μακροοικονομικού […]
Read moreΑπόφαση Δ.Σ του ΔΣΑ για σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης την Τρίτη 22/3/2016 .
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας κατά την συνεδρίαση του, την Τετάρτη, 9/3/2016, αποφάσισε την σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου για το θέμα του ασφαλιστικού, την Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016. Το ειδικότερο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης θα προσδιορισθεί στο επόμενο Διοικητικό Συμβούλιο. dsa.gr
Read moreC‑543/14 : ΦΠΑ — Οδηγία 2006/112/EΚ — Κύρος και ερμηνεία — Δικηγορικές υπηρεσίες — Μη απαλλαγή από τον ΦΠΑ — Πρόσβαση στη δικαιοσύνη — Δικαίωμα συνδρομής από δικηγόρο — Ισότητα των όπλων — Ευεργέτημα πενίας.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ELEANOR SHARPSTON της 10ης Μαρτίου 2016 (1) Υπόθεση C‑543/14 Ordre des barreaux francophones et germanophone κ.λπ. Vlaams Netwerk van Verenigingen waar armen het woord nemen ASBL κ.λπ. Jimmy Tessens κ.λπ. Orde van Vlaamse Balies Ordre des avocats du barreau d’Arlon κ.λπ. κατά Conseil des ministres [αίτηση του Cour constitutionnelle (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] «ΦΠΑ — Οδηγία 2006/112/EΚ — Κύρος και ερμηνεία — Δικηγορικές υπηρεσίες — Μη απαλλαγή από τον ΦΠΑ — Πρόσβαση στη δικαιοσύνη — Δικαίωμα συνδρομής από δικηγόρο — Ισότητα των όπλων — Ευεργέτημα πενίας» 1. Δυνάμει μεταβατικής διατάξεως θεσπισθείσας με την έκτη οδηγία περί ΦΠΑ (2), η οποία, μολονότι αρχικώς προοριζόταν να έχει εφαρμογή για πέντε έτη από την 1η Ιανουαρίου 1978, περιέχεται ακόμη στην τωρινή οδηγία περί ΦΠΑ (3), το Βέλγιο απήλλασσε έως τις 31 Δεκεμβρίου 2013 από τον ΦΠΑ τις δικηγορικές υπηρεσίες. Ήταν το μόνο κράτος μέλος που χρησιμοποιούσε την παρέκκλιση αυτή. 2. Ορισμένοι βελγικοί δικηγορικοί σύλλογοι, από κοινού με διάφορες οργανώσεις προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και φιλανθρωπικές οργανώσεις και με ορισμένους ιδιώτες που χρεώθηκαν με δικηγορικές αμοιβές υποκείμενες σε ΦΠΑ, κίνησαν δίκη ενώπιον του Cour constitutionnelle (Συνταγματικού Δικαστηρίου), βάλλοντας κατά της από 1ης Ιανουαρίου 2014 καταργήσεως της εν λόγω απαλλαγής. Ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας τους συνίσταται στο ότι η εντεύθεν αύξηση των δικαστικών εξόδων συνιστά παράβαση διαφόρων εγγυήσεων του δικαιώματος προσβάσεως στη δικαιοσύνη. 3. Πριν αποφανθεί επί της επιχειρηματολογίας αυτής, το Cour constitutionnelle υπέβαλε αίτηση προδικαστικής αποφάσεως επί της ερμηνείας και του κύρους ορισμένων διατάξεων της οδηγίας περί ΦΠΑ. Νομικό πλαίσιο Διεθνείς συμβάσεις 4. Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (στο εξής: ΕΣΔΑ) (4) προβλέπει ειδικότερα: «Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθή δικαίως, δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερολήπτου δικαστηρίου, νομίμως λειτουργούντος, το οποίον θα αποφασίση, είτε επί των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του αστικής φύσεως, είτε επί του βασίμου πάσης εναντίον του κατηγορίας ποινικής φύσεως». Μεταξύ των ελάχιστων δικαιωμάτων που το άρθρο 6, παράγραφος 3, παρέχει σε κάθε κατηγορούμενο περιλαμβάνεται το δικαίωμα «όπως υπερασπίση ο ίδιος εαυτόν ή αναθέση την υπεράσπισίν του εις συνήγορον της εκλογής του, εν ή δε περιπτώσει δεν διαθέτει τα μέσα να πληρώση συνήγορον να τω παρασχεθή τοιούτος δωρεάν, όταν τούτο ενδείκνυται υπό του συμφέροντος της δικαιοσύνης». 5. Το άρθρο 14, παράγραφος 1, του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (στο εξής: ΔΣΑΠΔ) (5) προβλέπει ειδικότερα: «Όλοι είναι ίσοι ενώπιον των δικαστηρίων. Κάθε πρόσωπο έχει το δικαίωμα η υπόθεσή του να δικαστεί δίκαια και δημόσια από αρμόδιο, ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο, που έχει συσταθεί με νόμο, το οποίο θα αποφασίσει για το βάσιμο κάθε κατηγορίας σχετικά με ποινικό αδίκημα, η οποία έχει απαγγελθεί εναντίον του, καθώς και για αμφισβητήσεις δικαιωμάτων και υποχρεώσεων αστικού χαρακτήρα». Κατά το άρθρο 14, παράγραφος 3, στοιχεία βʹ και δʹ, κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα έχει, σε πλήρη ισότητα, δικαίωμα «επικοινωνίας με τον δικηγόρο της επιλογής του» καθώς και «να παρίσταται στη δίκη και να υπερασπισθεί τον εαυτό του αυτοπροσώπως ή με τη βοήθεια του συνηγόρου της επιλογής του. Αν δεν έχει συνήγορο, να ενημερωθεί για το δικαίωμά […]
Read moreΑΠ 394/2015 – Τμ. Β1’ (Πολ.) : Έκταση δεδικασμένου εργατικής απόφασης.
Το δεδικασμένο απόφασης, που καταδικάζει τον εργοδότη σε καταβολή δεδουλευμένων αποδοχών προς τον εργαζόμενο, καταλαμβάνει και την παρεμπίπτουσα κρίση ότι ανάμεσα στους διαδίκους υφίσταται σύμβαση εξαρτημένης εργασίας. Περαιτέρω, από τα άρθρα 321 επ. ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το δεδικασμένο καλύπτει – ως ενιαίο όλο – ολόκληρο το δικανικό συλλογισμό βάσει του οποίου το δικαστήριο κατέληξε στην αναγνώριση της επίδικης έννομης σχέσεως. Συγκεκριμένα, καλύπτει, όχι μόνο το κριθέν δικαίωμα (δηλαδή την έννομη σχέση που διαγνώστηκε), αλλά και την ιστορική αιτία που έγινε δεκτή από την απόφαση (υπό την έννοια των περιστατικών, τα οποία ήταν αναγκαία για τη διάγνωση της έννομης σχέσεως), καθώς και τη νομική αιτία (το νομικό χαρακτηρισμό που το δικαστήριο έδωσε στα πραγματικά περιστατικά, υπάγοντας τα στην οικεία διάταξη νόμου). Αυτά ισχύουν, και όταν η τελεσιδίκως διαγνωσθείσα έννομη σχέση αποτελεί προδικαστικό ζήτημα άλλης (μεταγενέστερης) επίδικης αξιώσεως. Επομένως, το δεδικασμένο από τελεσίδικη απόφαση δημιουργείται και όταν το αντικείμενο της δίκης που διεξάγεται μεταξύ των ίδιων προσώπων, είναι διαφορετικό από εκείνο που ζητήθηκε στη δίκη που προηγήθηκε, έχει, όμως, ως αναγκαία προϋπόθεση την ύπαρξη του δικαιώματος που κρίθηκε στη δίκη εκείνη, τούτο δε συμβαίνει, όταν στη νέα δίκη, πρόκειται να κριθεί η ίδια έννομη σχέση και το ίδιο νομικό ζήτημα με αυτό το οποίο κρίθηκε με την προηγούμενη απόφαση. Δεδικασμένο δε, παράγουν και οι εσφαλμένες τελεσίδικες αποφάσεις. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 330 ΚΠολΔ, το δεδικασμένο εκτείνεται στις ενστάσεις που προτάθηκαν, καθώς και σε εκείνες που μπορούσαν να προταθούν και δεν προτάθηκαν. Από τις ενστάσεις που δεν προτάθηκαν εξαιρούνται εκείνες που στηρίζονται σε αυτοτελές δικαίωμα που μπορεί να ασκηθεί και με κύρια αγωγή. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ενστάσεις οι οποίες καλύπτονται και αν δεν προτάθηκαν είναι οι χαρακτηριζόμενες ως καταχρηστικές, δηλαδή εκείνες που στηρίζονται σε γεγονότα τα οποία σύμφωνα με το νόμο δεν θεμελιώνουν αυθύπαρκτο και αυτοτελές δικαίωμα, το οποίο να δύναται να αποτελέσει τη βάση αγωγής, αλλά απλώς δικωλύουν τη γέννεση του δικαιώματος που ασκήθηκε στη δίκη, ή το καταργούν και επομένως χρησιμεύουν μόνο σε απόκρουση του, κατ’ αντίθεση προς τις χαρακτηριζόμενες ως γνήσιες ενστάσεις, οι οποίες έχουν δική τους ύπαρξη, διότι στηρίζονται σε αυτοτελές δικαίωμα, το οποίο δύναται να ασκηθεί αυτοτελώς και ανεξαρτήτως της αχθείσης στη δίκη δικαιολογικής σχέσεως. Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης 3816/2013 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Διατάξεις: άρθρα 321, 322, 324 ΚΠολΔ, 1 [παρ. 2], 5 [παρ. 3], 6 [παρ. 1], 8, 9 [παρ. 1] Ν 3198/1955. areiospagos.gr
Read moreΜΕφΘεσ 341/2014 : Προϋποθέσεις αναπροσαρμογής μισθώματος εμπορικής μίσθωσης με τα άρθρα 388, 288 ΑΚ.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 388 ΑΚ, το οποίο εφαρμόζεται ειδικώς επί αμφοτεροβαρών συμβάσεων, «αν τα περιστατικά στα οποία, κυρίως, ενόψει της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών, τα μέρη στήριξαν τη σύναψη αμφοτεροβαρούς σύμβασης, μεταβλήθηκαν ύστερα, από λόγους που ήταν έκτακτοι και δεν μπορούσαν να προβλεφθούν και από τη μεταβολή αυτή η παροχή του οφειλέτη, ενόψει και της αντιπαροχής, έγινε υπέρμετρα επαχθής, το δικαστήριο μπορεί κατά την κρίση του με αίτηση του οφειλέτη να την αναγάγει στο μέτρο που αρμόζει και να αποφασίσει τη λύση της σύμβασης εξολοκλήρου ή κατά το μέρος που δεν εκτελέστηκε ακόμη». Οι αναγκαίες προϋποθέσεις για τη στοιχειοθέτηση του άρθρου 388 ΑΚ, το οποίο εφαρμόζεται και επί αναπροσαρμογής του μισθώματος στην εμπορική μίσθωση, είναι: α) μεταβολή των περιστατικών στα οποία κυρίως ενόψει της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών τα μέρη στήριξαν τη σύναψη της αμφοτεροβαρούς συμβάσεως, β) η μεταβολή μπορεί να είναι μεταγενέστερη της καταρτίσεως της συμβάσεως και να οφείλεται σε λόγους που ήταν έκτακτοι και δεν μπορούσαν να προβλεφθούν, και γ) από την μεταβολή αυτή η παροχή του οφειλέτη, ενόψει και της αντιπαροχής να καθίσταται υπέρμετρα επαχθής. Έκτακτα και απρόβλεπτα περιστατικά, κατά την έννοια του άνω άρθρου, είναι αυτά που δεν επέρχονται κατά την κανονική πορεία των πραγμάτων και προκαλούνται από ασυνήθιστα γεγονότα, φυσικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά κ.λπ.- Η γενική οικονομική κρίση, η επιβολή μέτρων λιτότητας και γενικώς δημοσιονομικών και φορολογικών μέτρων, που συνεπάγονται μείωση της αγοραστικής δυνάμεως των καταναλωτών και συνακόλουθα της εμπορικής κινήσεως των καταστημάτων, η μείωση της τιμής των ακινήτων γενικότερα και των καταστημάτων ειδικότερα δεν αποτελούν γεγονότα έκτακτα και απρόβλεπτα, ιδίως στην ελληνική οικονομία, στην οποία είναι από μακρόν συνεχείς οι διακυμάνσεις της σταθερότητας, ιδίως κάτω από τις σημερινές κρατούσες συνθήκες ρευστότητας και της διεθνούς, αλλά πρέπει προς τούτο να συντρέχουν και οι λοιπές πιο πάνω προϋποθέσεις, όπως η υπό των μερών στήριξη της συμβάσεως στα μεταβληθέντα περιστατικά, οι συνθήκες καταρτίσεως αυτής, η οικονομική κατάσταση των μερών, η εξυπηρετούμενη με τη σύμβαση ανάγκη, το αναμενόμενο από αυτήν κέρδος κ.λπ.- Τα πραγματικά αυτά περιστατικά, τα οποία συνιστούν το δικαιοπρακτικό θεμέλιο της συμβάσεως μισθώσεως, πρέπει για την πληρότητα του δικογράφου της αγωγής αναπροσαρμογής του μισθώματος, με βάση το άρθρο 388 του ΑΚ, να αναφέρονται με ακρίβεια σε αυτό, καθώς και ότι η σύμβαση στηρίχθηκε σε αυτά, άλλως η αγωγή είναι αόριστη και, συνεπώς, ανεπίδεκτη δικαστικής εκτιμήσεως. Επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλούμενη απόφασή του έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή, κατ’ αμφότερες τις βάσεις της, και ακολούθως την έκανε δεκτή, εν μέρει, ως ουσιαστικά βάσιμη, απορρίπτοντας σχετική περί αοριστίας ένσταση του εναγομένου, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου. Απορρίπτει την αγωγή. Πηγή: η σχετική δημοσίευση του Εφετείου Θεσσαλονίκης
Read moreΕιρΡοδ ΔιατΠληρ 300/2015 : Έκδοση Διαταγής Πληρωμής κατά ΝΠΔΔ (Δήμου) από τα πολιτικά δικαστήρια, λόγω σύμβασης απευθείας ανάθεσης παροχής υπηρεσιών.
Το Δικαστήριο κρίνει ότι η παραπάνω σύμβαση συνάφθηκε εξ αρχής ως ιδιωτικού δικαίου, δεδομένου ότι συνάφθηκε με απευθείας ανάθεση και δεν προηγήθηκε κανονιστική πράξη κατάρτισης όρων διαγωνισμού, η οποία θα προσέδιδε υπερέχουσα θέση στο αντισυμβαλλόμενο μέρος και υποχρεωτική προσχώρηση στους όρους του διαγωνισμού από την αιτούσα ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης. Αντίθετα, δηλαδή η σύμβαση καταρτίσθηκε σε ισοτιμία των συμβαλλομένων μερών, χωρίς υπερκείμενη εξουσία βούλησης του καθ’ ου, σε κάθε δε περίπτωση η δημιουργία ιστοσελίδας του δικτυακού τόπου προβολής και διαφήμισης, που αποτελεί το αντικείμενο της σύμβασης, αφορά όχι δημόσια κτήση ή περιουσία αλλά ιδιωτική περιουσία του Δήμου, ώστε κατόπιν αυτού να διέπεται από τους κανόνες του ιδιωτικού δικαίου. Επίσης ο μη δημόσιος περιουσιακός χαρακτήρας της σύμβασης αυτής προκύπτει και από το σύμφωνα με τη σύμβαση γεγονός πως η εν λόγω παροχή-διαφήμιση με την κατάρτιση-δημιουργία της ιστοσελίδας δεν αφορά την προβολή περιουσιακών στοιχείων και οργάνων διάρθρωσης του ΝΠΔΔ Δήμου Καρπάθου, όπως π.χ. οι υπηρεσίες του, τα διοικητικά όργανα κ.λπ., αλλά των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της περιοχής ολόκληρου του νησιού, ως δηλαδή ταξιδιωτικός προορισμός που δραστηριοποιούνται πλήθος ιδιωτικών επιχειρήσεων. Κρίνοντες δε την αίτηση αυτή ως παραδεκτώς ασκηθείσα ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 14 παρ. 1 εδ. α’ και 33 ΚΠολΔ που είναι ως καθ’ ύλη και κατά τόπον αρμόδιο δικαστήριο, επειδή στη Ρόδο εκπληρώθηκε η συμφωνηθείσα παροχή και ως νόμιμη και βάσιμο κατ’ ουσία, δοθέντος ότι ο τόπος παροχής είναι στη Ρόδο και οι περί ων αυτές απαιτήσεις αποδεικνύονται εκ των προσαγομένων εγγράφων: 1) της αρ. πρωτ. …/18.6.2015 βεβαίωσης του καθ’ ου Δήμου Καρπάθου, για απευθείας ανάθεση παροχής υπηρεσιών με τόπο εκπλήρωσης τα γραφεία της εταιρείας στη Ρόδο, με αριθ. πρωτ.…/6.2.2015, 2) της υπ’ αριθ. πρωτ. …/6.2.2015 Σύμβασης ανάθεσης έργου δημιουργίας ιστοσελίδας και δικτυακού τόπου για την προβολή και προώθηση της Νήσου Καρπάθου, 3) (…) Δέχεται την Αίτηση της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία «(…)», με έδρα την Δημοτική Κοινότητα Ρόδου του Δήμου Ρόδου, οδός (…). Εκδίδει την αιτηθείσα Διαταγή Πληρωμής κατά του ΝΠΔΔ Δήμου Καρπάθου Νομού Δωδεκανήσου. Νομικές διατάξεις: άρθρα 14 § 1 εδ. α’, 33, 623 επ. ΚΠολΔ, εδ. α’ § 4 του άρθρου 3 του Π.Δ. 171/1987, § 8 του άρθρου 5 του Ν. 1418/1984, άρθρο 40 του Π.Δ. 609/1985, β΄ εδάφιο § 2 του άρθρου 104 του Π.Δ. 6/1974, άρθρο 12 του Π.Δ. 194/1979, § 2 του άρθρου 3 του Ν. 2842/2000, άρθρο 28 § 1 του Συντάγματος, άρθρα 2 § 3 και 14 § 1 εδ. α’ του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα που μαζί με το Προαιρετικό Πρωτόκολλο κυρώθηκε με τον Ν. 2462/1997, ως και του άρθρου 6 § 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που κυρώθηκε με το Ν.Δ. 53/1974, ως και του άρθρου 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς επίσης και του άρθρου 20 § 1 του Συντάγματος Πηγή: ΕφημΔΔ – 3/2015.
Read moreΜονΠρΘεσ 1610/16 : Τακτική διαδικασία – Αλληλόχρεος λογαριασμός – έννοια.
ΜονΠρΘεσ 1610/16 – Τακτική διαδικασία Αλληλόχρεος λογαριασμός – έννοια Αλληλόχρεος ή ανοικτός λογαριασμός υπάρχει όταν δύο πρόσωπα, από τα οποία το ένα τουλάχιστον είναι υποχρεωτικώς έμπορος, συμφωνούν να καταχωρίζουν τις μεταξύ τους δοσοληψίες σε κονδύλια πιστώσεων και χρεώσεων, τα οποία, μολονότι διατηρούν το νομικό τους χαρακτήρα, αποβάλλουν από την καταχώρηση τους την αυτοτέλεια τους και δεν μπορούν να επιδιωχθούν ή διατεθούν χωριστά, με αποτέλεσμα να οφείλεται μόνο το κατάλοιπο, που προκύπτει κατά το κλείσιμο του λογαριασμού με την αντιπαραβολή των κονδυλίων. Ο λογαριασμός κλείνει περιοδικά κάθε εξάμηνο εκτός αντίθετης συμφωνίας και οριστικά με καταγγελία της σύμβασης. Για να υπάρχει αλληλόχρεος λογαριασμός χρειάζεται να υφίσταται τουλάχιστον δυνατότητα αποστολών και από τα δύο μέρη. Για τη θεμελίωση της αγωγής, που στηρίζεται σε σύμβαση αλληλόχρεου λογαριασμού, αρκεί να εκτιμάται από το περιεχόμενο της, ότι παρασχέθηκε στα μέρη η δυνατότητα αμοιβαίων χρεοπιστώσεων, να αναφέρεται το κλείσιμο του λογαριασμού και αν μεν η αγωγή στηρίζεται στην αναγνώριση του καταλοίπου, να καθορίζεται το ποσό της αναγνώρισης, ενώ αν δεν υπάρχει τέτοια αναγνώριση, να παρατίθενται όλα τα κονδύλια του λογαριασμού, από τα οποία προκύπτει το κατάλοιπο, το οποίο ζητείται, ώστε εάν το τελευταίο αμφισβητηθεί, να γίνουν αντικείμενο απόδειξης τα επικαλούμενα κονδύλια του λογαριασμού και συνακόλουθα η ορθότητα του εξαγόμενου υπολοίπου. Ο αλληλόχρεος λογαριασμός καταρτίζεται με σύμβαση, έστω και άτυπη. Μόνη η συμφωνία των συμβαλλομένων δεν μπορεί να προσδώσει σε κάποια σύμβαση το νομικό χαρακτήρα του αλληλόχρεου λογαριασμού, αν δεν συντρέχει και η δυνατότητα αποστολών και από τις δύο πλευρές, έτσι ώστε να μην είναι εκ των προτέρων γνωστό ποιο από τα δύο θα είναι οφειλέτης ή πιστωτής κατά την εκκαθάριση των δοσοληψιών τους, έστω και αν δεν υλοποιηθεί από τα πράγματα η δυνατότητα αυτή. Συνεπώς, δεν υπάρχει αλληλόχρεος λογαριασμός όταν, από τη φύση της σύμβασης, ο ένας συμβαλλόμενος γίνεται μόνο πιστωτής και ποτέ οφειλέτης και ο άλλος μόνο οφειλέτης και ποτέ πιστωτής, δικαιούμενος απλώς να εξοφλήσει το χρέος του με τμηματικές καταβολές, που γίνονται προς αντίστοιχη απαλλαγή του από το χρέος. Ειδικότερα, στη σύμβαση πώλησης, δεν υπάρχει αλληλόχρεος λογαριασμός όταν ο πελάτης εμπόρου αγοράζει εμπορεύματα με πίστωση του τιμήματος (ολική ή μερική) και καταβάλλει, σε εξόφληση του πιστωμένου τιμήματος, διάφορα χρηματικά ποσά, διότι, στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν περισσότερες πωλήσεις, ανεξάρτητες μεταξύ τους, με πίστωση του τιμήματος, το οποίο είναι καταβλητέο τμηματικά. Στην προκειμένη περίπτωση εκτιμάται ότι δεν πρόκειται για αλληλόχρεο λογαριασμό αλλά για απλό δοσοληπτικό λογαριασμό μεταξύ των διαδίκων, αφού ρητά αναφέρεται στην αγωγή ότι η πρώτη εναγομένη έφερε την ιδιότητα της αγοράστριας που παρήγγειλε και αγόραζε εμπορεύματα και εντεύθεν της οφειλέτιδας του καταβλητέου τιμήματος που καταχωρούνταν στο λογαριασμό, ο δε ενάγων έφερε την ιδιότητα του πωλητή και εντεύθεν δανειστή του τιμήματος. Οφειλέτης σε βάρος του οποίου γίνονταν οι χρεώσεις στον επίδικο λογαριασμό ήταν μόνο η πρώτη εναγομένη και όχι ο ενάγων, ενώ πουθενά δεν αναφέρεται ούτε συνάγεται κατ’ εκτίμηση από το περιεχόμενο της αγωγής, ότι παρασχέθηκε στα μέρη η δυνατότητα αμοιβαίων χρεοπιστώσεων και αποστολών και από τις δύο πλευρές, αντίθετα ο ενάγων ήταν πάντα πιστωτής και ποτέ οφειλέτης, η δε πρώτη εναγομένη πάντα οφειλέτιδα και ποτέ πιστώτρια. Επιπροσθέτως, η αγωγή τυγχάνει και ενεργητικά ανομιμοποίητη ως προς τους 2° (ατομικά), 3η και 4η εναγομένους. Απορρίπτει την αγωγή. […]
Read moreΜονΕφΚρήτης 19/2016: Αντισυνταγματικότητα αρ. 54Α§5 του ν. 4174/2013 – (πιστοποιητικό καταβολής ΕΝΦΙΑ). Αντίθεση και με ΕΣΔΑ.
Το άρθρο 54Α παρ.5 του Ν.4174/2013 (πιστοποιητικό καταβολής ΕΝΦΙΑ) έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα άρθρα 17,20 και 25 του Συντάγματος, καθώς και με το άρθρο 6 παρ.1 της Ε.Σ.Δ.Α.. Αριθμός απόφασης: 19/2016 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ Συγκροτήθηκε από τη Δικαστή Ευαγγελία Ψαράκη, Εφέτη και το Γραμματέα Ηλία Στεργιόπουλο …….. Ο ενάγων με την από 9.1.2012 και με αριθμ.πρωτ.23/2012 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων ζήτησε όσα αναφέρονται σ΄αυτήν. Το Μονομελές Πρωτοδικείο με την αριθμ.210/2014 οριστική απόφασή του δέχτηκε την αγωγή. Κατά της απόφασης αυτής παραπονείται το εναγόμενο με την από 31.3.2015 και αριθμ.πρωτ.60/2015 (αρ.κατ.εφ.132/28.4.2015) έφεσή του με πράξη ορισμού δικασίμου αυτή που αναφέρεται στην αρχή της απόφαση. ………….. Με το Ν.4223/2013 προβλέφθηκε η επιβολή του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝ.Φ.Ι.Α.) και δη στο άρθρο 1 αυτού ορίζεται « 1. Από το έτος 2014 και για κάθε επόμενο έτος επιβάλλεται Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝ.Φ.Ι.Α.) στα δικαιώματα της παραγράφου 2 του παρόντος, σε ακίνητα που βρίσκονται στην Ελλάδα και ανήκουν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή κάθε είδους νομικές οντότητες την 1η Ιανουαρίου κάθε έτους. 2.Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. επιβάλλεται στα εμπράγματα δικαιώματα της πλήρους κυριότητας, της ψιλής κυριότητας, της επικαρπίας, της οίκησης και της επιφάνειας επί του ακινήτου….. Εξαιρετικά, επιβάλλεται και στο δικαίωμα της νομής ή οιονεί νομής, της κατοχής,…..» , στο άρθρο 2 αυτού « 1. Υποκείμενο του ΕΝ.Φ.Ι.Α. είναι κάθε πρόσωπο ή οντότητα του άρθρου 1, ανάλογα με το δικαίωμα και το ποσοστό του, και ειδικότερα: α) Αυτός που αποκτά δικαίωμα σε ακίνητο από οποιαδήποτε αιτία, από την ημερομηνία σύνταξης του οριστικού συμβολαίου κτήσης ή από την ημερομηνία τελεσιδικίας της δικαστικής απόφασης με την οποία αναγνωρίζεται δικαίωμα ή καταδικάζεται ο δικαιοπάροχος σε δήλωση βουλήσεως…. γ) Ο κληρονόμος και ειδικότερα: αα) ….ββ) Ο εξ αδιαθέτου κληρονόμος, εφόσον δεν έχει δημοσιευθεί διαθήκη μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου της φορολογίας έτους…. ζ) Ο νομέας επίδικου ακινήτου. Αν το ακίνητο εκνικηθεί με τελεσίδικη απόφαση, ο ΕΝ.Φ.Ι.Α., που καταβλήθηκε, δεν επιστρέφεται…..3. Ο πλήρης κύριος υποχρεούται στην καταβολή του συνολικού ΕΝ.Φ.Ι.Α. που βαρύνει το ακίνητο κατά το ποσοστό συνιδιοκτησίας του….8. Για την εφαρμογή του ΕΝ.ΦΙ.Α ακίνητα που δεν ιδιοχρησιμοποιούνται από το υποκείμενο του ΕΝ.Φ.Ι.Α θεωρούνται αυτά τα οποία εκμισθώνονται ή παραχωρούνται καθ` οιονδήποτε τρόπο σε τρίτο. Τα ακίνητα που δεν εμπίπτουν στο προηγούμενο εδάφιο θεωρούνται ιδιοχρησιμοποιούμενα…», κατά δε τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 του Ν. 4223/2013, όπως αυτή ήδη τροποποιήθηκε με το άρθρο 3 παρ. γ αρ. 5 του Ν 4254/2014: «Μετά το άρθρο 54 του ν. 4174/2013 προστίθεται νέο άρθρο 54Α που έχει ως εξής: «Άρθρο 54Α Υποχρεώσεις τρίτων για τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων. 1. Είναι αυτοδικαίως άκυρη κάθε υποσχετική ή εκποιητική δικαιοπραξία με την οποία συστήνονται, μεταβάλλονται, αλλοιώνονται ή μεταβιβάζονται, από οποιαδήποτε αιτία δικαιώματα επί ακινήτου ή παρέχεται δικαίωμα προσημείωσης ή υποθήκης σε αυτό, αν δεν μνημονεύεται και δεν επισυνάπτεται από το συμβολαιογράφο στο συμβόλαιο που συντάσσει, πιστοποιητικό της Φορολογικής Διοίκησης, με το οποίο πιστοποιείται ότι το ίδιο ακίνητο, με τα ίδια στοιχεία, περιλαμβάνεται στη δήλωση Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων, καθώς και ότι ο φορολογούμενος έχει καταβάλει, ή νόμιμα απαλλαγεί από τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. για το συγκεκριμένο ακίνητο και έχει καταβάλει τις ληξιπρόθεσμες δόσεις, έχει ρυθμίσει ή έχει […]
Read moreΑΠ 225/2015 – Τμ. Γ’ (Πολ.) : Υποχρεωτική η εξέταση των επικουρικών βάσεων της αγωγής από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο.
Κατά τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπό όψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπό όψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως “πράγματα” νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος. Επομένως πράγματα υπό την έννοια αυτή, αποτελούν και οι διάφορες βάσεις της αγωγής. Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 522, 535 και 536 παρ. 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι όταν η αγωγή στηρίζεται σε περισσότερες βάσεις και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο κατόπιν αποδοχής της έφεσης του εναγομένου, απορρίπτει την αγωγή κατά την κύρια βάση της, πρέπει να ερευνήσει και χωρίς ειδικό παράπονο, τις υπόλοιπες επικουρικές βάσεις της, που δεν είχαν εξετασθεί πρωτοδίκως, αφού στη περίπτωση αυτή το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της έφεσης δεν περιορίζεται μόνο στις διατάξεις της απόφασης που πλήττονται με την έφεση του εναγομένου, αλλά εκτείνεται και στις μη εξετασθείσες πρωτοδίκως βάσεις και τούτο διότι δεν δικάζεται πλέον η έφεση αλλά η αγωγή. Εάν όμως οι επικουρικές αυτές βάσεις ερευνήθηκαν και απορρίφθηκαν πρωτοδίκως, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο στερείται εξουσίας για αυτεπάγγελτη έρευνά τους, αλλά στην περίπτωση αυτή απαιτείται υποβολή προσηκόντως παραπόνου έφεσης από τον ενάγοντα εφεσίβλητο με δική του έφεση, έστω και επικουρικού χαρακτήρα, σε σχέση με την τυχόν παραδοχή της έφεσης του εναγομένου. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, με την αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, οι αναιρεσείοντες ζητούσαν κυρίως να αναγνωρισθεί ότι συμπληρώθηκε στο πρόσωπό τους ο νόμιμος χρόνος κτητικής παραγραφής για την κτήση του δικαιώματος συγκυριότητας στο επίδικο ακίνητο, επικουρικά δε ότι συμπληρώθηκε στο πρόσωπο του δικαιοπαρόχου τους και ακολούθως στο πρόσωπό τους, ως καθολικών διαδόχων αυτού ο νόμιμος χρόνος κτητικής παραγραφής για την κτήση του δικαιώματος ωφέλιμης κυριότητας σ’ αυτό. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ερευνώντας και τις δύο βάσεις δέχθηκε ως νόμιμη κατά ένα μέρος και ουσιαστικά βάσιμη την αγωγή κατά την κύρια βάση της και απέρριψε αυτήν ως νόμω αβάσιμη κατά την επικουρική της βάση. Κατά της αποφάσεως αυτής οι ήδη αναιρεσίβλητοι-εναγόμενοι άσκησαν έφεση, παραπονούμενοι για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Το Εφετείο δικάζοντας την έφεση στα πλαίσια του μεταβιβαστικού αποτελέσματος αυτής επανεκτίμησε την υπόθεση και ερευνώντας αυτεπαγγέλτως τη νομική βασιμότητα της αγωγής κατά την κύρια βάση αυτής, που δέχθηκε ως κατ’ ουσίαν βάσιμη το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, έκρινε ότι είναι νόμω αβάσιμη και αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε ως μη νόμιμη την αγωγή ως προς τη βάση αυτή. Συνεπώς ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος, καθ’ όσον το δικαστήριο της ουσίας δεν ενήργησε, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη νομική σκέψη που προηγήθηκε, καθ’ υπέρβαση των ορίων του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης των εναγομένων, οπότε και μόνον θα ιδρυόταν η σχετική πλημμέλεια. Απορρίπτει την από 1-7-2013 αίτηση των Π. Μ. κ.λπ. περί αναιρέσεως της 22/2013 απόφασης του Εφετείου Δωδεκανήσου. areiospagos.gr
Read moreΜονΠρΘεσ 1610/16 : Αλληλόχρεος λογαριασμός – έννοια.
ΜονΠρΘεσ 1610/16 : Αλληλόχρεος λογαριασμός – έννοια. Εν προκειμένω εκτιμάται ότι δεν πρόκειται για αλληλόχρεο λογαριασμό αλλά για απλό δοσοληπτικό λογαριασμό μεταξύ των διαδίκων, αφού ρητά αναφέρεται στην αγωγή ότι η πρώτη εναγομένη έφερε την ιδιότητα της αγοράστριας που παρήγγειλε και αγόραζε εμπορεύματα και εντεύθεν της οφείλέτιδας του καταβλητέου τιμήματος που καταχωρούνταν στο λογαριασμό, ο δε ενάγων έφερε την ιδιότητα του πωλητή και εντεύθεν δανειστή του τιμήματος. Οφειλέτης σε βάρος του οποίου γίνονταν οι χρεώσεις στον επίδικο λογαριασμό ήταν μόνο η πρώτη εναγομένη και όχι ο ενάγων, ενώ πουθενά δεν αναφέρεται ούτε συνάγεται κατ’ εκτίμηση από το περιεχόμενο της αγωγής, ότι παρασχέθηκε στα μέρη η δυνατότητα αμοιβαίων χρεοπιστώσεων και αποστολών και από τις δύο πλευρές, αντίθετα ο ενάγων ήταν πάντα πιστωτής και ποτέ οφειλέτης, η δε πρώτη εναγομένη πάντα οφειλέτιδα και ποτέ πιστώτρια. Επιπροσθέτως, η αγωγή τυγχάνει και ενεργητικά ανομιμοποίητη ως προς τους 2° (ατομικά), 3η και 4η εναγομένους. Απορρίπτει την αγωγή. ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΡΙΘΜΟΣ 1610/2016 ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τη Δικαστή Σεμέλη Ορφανίδου, Πρωτοδίκη, την οποία όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου, και από τη Γραμματέα Ελένη Κουρτίδου. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριο του την 6.11.2015 για να δικάσει τη με αριθμό κατάθεσης ….. αγωγή από αλληλόχρεο λογαριασμό και από πώληση: ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ: Σ. του Δ., κατοίκου …. Θεσσαλονίκης, ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξούσιας του δικηγόρου ΜΘ (ΑΜΔΣΘ ………), η οποία κατέθεσε προτάσεις. ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ: 1) της υπό εκκαθάριση τελούσας εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία «Γ. …….Ε.Π.Ε. – ΕΜΠΟΡΙΑ ….. ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» και το διακριτικό τίτλο «……..» που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα από τον εκκαθαριστή αυτής Γ., 2) του Γ., κατοίκου ……… Θεσσαλονίκης, ατομικά και ως ειδικού εκκαθαριστή της πρώτης εναγομένης, οι οποίοι παραστάθηκαν διά της πληρεξούσιας τους δικηγόρου ΣΚ (ΑΜΔΣΘ ………..), η οποία κατέθεσε προτάσεις, και 3) της Ε. του Α., κατοίκου …… Θεσσαλονίκης και 4) της Μονοπρόσωπης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία «……. Ε.Μ.Ε.Π.Ε. με то διακριτικό τίτλο «..Ε.Π.Ε.» που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα από τη διαχειρίστρια της Γ., ως εταίρου της πρώτης εναγομένης, οι οποίες παραστάθηκαν διά του πληρεξουσίου τους δικηγόρου ΜΒ (ΑΜΔΣΘ …….), ο οποίος κατέθεσε προτάσεις. Η συζήτηση της αγωγής προσδιορίστηκε αρχικά για τη δικάσιμο της 28.3.2014 και κατόπιν αναβολών για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και στις προτάσεις τους. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ. 2, 118 αρ. 4 και 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων, τα οποία θεμελιώνουν κατά νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκηση αυτής από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και ορισμένο αίτημα. Η αναγραφή δε στο δικόγραφο της αγωγής των πραγματικών περιστατικών, τα οποία πρέπει να είναι όσα είναι νομικώς ικανά και αναγκαία για τη θεμελίωση του δικαιώματος, η προστασία του οποίου ζητείται, και τα οποία πρέπει να αναφέρονται με τέτοια σαφήνεια, ώστε να εξατομικεύουν την επίδικη έννομη σχέση και να μην καταλείπεται αμφιβολία περί της αξίωσης, η οποία […]
Read more